گستردگی رحمت خداوند، مانع نا اميدی انسان از آمرزش گناهان است
آيات بسياری از قرآن به رحمت واسعه خداوند و فراگير بودن آن اشاره دارند كه با توجه به فراگير بودن رحمت گسترده خداوند، حتی گنهكاران نيز بايد به اين رحمت اميدوار باشند زيرا آنان نيز در گستره رحمت عام خداوندی قرار خواهند گرفت.
گروه اجتماعی: آيات بسياری از قرآن به رحمت واسعه خداوند و فراگير بودن آن اشاره دارند كه با توجه به فراگير بودن رحمت گسترده خداوند، حتی گنهكاران نيز بايد به اين رحمت اميدوار باشند زيرا آنان نيز در گستره رحمت عام خداوندی قرار خواهند گرفت.
در دعای روز بيست و نهم ماه مبارک رمضان توفيق قرار گرفتن در اين رحمت گسترده را طلب میكنيم: اللهمّ غَشّنی بالرّحْمَةِ و ارْزُقْنی فيهِ التّوفيقِ والعِصْمَةِ و طَهّرْ قلْبی من غَياهِبِ التُّهْمَةِ يا رحيماً بِعبادِهِ المؤمِنين؛ خدايا بپوشان در آن با مهر و رحمت و روزى كن مرا در آن توفيق و خوددارى و پاك كن دلم را از تيرگيها و گرفتگىهاى تهمت اى مهربان به بندگان با ايمان خود.
رحمت خداوند در آيات قرآن جايگاه پر اهميتی دارد و آيات زيادی به بيان آن پراختهاند از آن جمله اينكه خداوند در سوره اعراف آيه 156 میفرمايد: «وَ رَحْمَتى وَسِعَت كلَّ شىْءٍ فَسأَكتُبهَا لِلَّذِينَ یَتَّقُونَ وَ یُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ الَّذِينَ هُم بِئَایَتِنَا یُؤْمِنُون؛ و رحمتم همه چيز را فرا گرفته و آن را براى آنها كه پرهيزكارند و زكات را مىپردازند و آنها كه به آيات ما ايمان مىآورند، مقرر خواهم داشت».
رحمت واسعه پروردگار در اين آيه ممكن است اشاره به نعمتها و بركات دنيوى باشد كه همگان را در برگرفته و بر و فاجر و نيك و بد از آن بهره مىبرند و نيز میتواند اشاره به همه رحمتهاى مادى و معنوى باشد زيرا نعمتهاى معنوى اختصاص به قوم و جمعيتى ندارد، هر چند شرایطى دارد كه بدون آن شامل كسى نمىشود.
به تعبير ديگر درهاى رحمت الهى به روى همگان گشوده است و اين خود مردم هستند كه بايد تصميم بگيرند و از اين در وارد شوند و اگر كسانى شرایط ورود در آن را فراهم نسازند دليل بر تقصير خود آنها است نه محدود بودن رحمت خدا.
ولى براى اينكه كسانى خيال نكنند پذيرش توبه و يا وسعت رحمت پروردگار و عموميت آن، بىقيد و شرط و بدون حساب و كتاب است. در پايان آيه اضافه مىكند: «من بزودى رحمتم را براى افرادى كه سه كار را انجام مىدهند مىنويسم، آنها كه تقوا پيشه مىكنند و آنها كه زكات مىپردازند و آنها كه به آيات ما ايمان مىآورند»، (تفسير نمونه).
قرآن حتی گنهكاران را به اين رحمت گسترده اميدوار میكند: «قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ؛ بگو اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كردهايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مىآمرزد»، (سوره زمر، آيه 53).
اين آيه رسول خدا(ص) را دستور مىدهد تا مردم كافر را از طرف خداوند و با لفظ «يَا عِبَادِيَ؛ اى بندگان من» صدا بزند. دعوت براى اين است كه يادآورى كند كه ايشان عبد اويند و او مولاى ايشان است و حق مولى بر عبدش اين است كه او را عبادت كند و اوامرش را اطاعت كند، پس مولا حق دارد كه او را به اطاعت و عبادت خود دعوت كند. (تفسير الميزان).
