حماسه‎ای از جنس بازگشت به فطرت الهی در مقياس امت اسلامی

گروه سياسی: تهران به عنوان ام القرای جهان اسلام را از زاويه عيد فطر نيز بايد ديد، ايمان‎های خالص و چهره‎های عارفانه اين مردم را در روز عيد فطر بهتر از هميشه می‎توان رصد كرد، كافی است كه امروز دانشگاه تهران و خيابان‎های اطراف آن را می نگريستيم.

كوچه‎ها و خيابان‎های شهر امروز مفتخر به بندگانی است كه برای اقامه نماز عيد فطر و دريافت پاداش به سمت دانشگاه تهران رفتند، كسانی كه يك ماه رياضت كشيدند تا بتوانند حتی برای يك ماه شميم معنويت و خودسازی را در خود راه دهند.

ماهی را پشت سرنهاديم كه شهرمان بيش از هميشه قرآنی شده بود، حتی روابط‎مان نيز فرق كرده بود، كمتر از گذشته عصبانی می‎شديم، اگر جايی احساس می‎كرديم حقمان ضايع شده اما عصبانيت هميشگی را نداشتيم، يادمان می‎آمد كه روزه‎دار هستيم و به ياد‌ آيه‎ای می‎افتاديم كه سحر آن را خوانده بوديم و توصيه به گذشت و ايثار می‎كرد.

چه ماه پربركتی از ميانمان رفت، عطر ماه رمضان را می شد هر گوشه ای از اين شهر بزرگ احساس كرد، صحنه قرآن خواندن را هميشه در مساجد يا در خانه و يا در بهشت زهرا ديده بوديم، اما اكنون تعجب نمی كرديم مردمان اين شهر در مترو، اتوبوس، ماشين شخصی، تاكسی و جاهای ديگر نيز كتاب قرآن را در دست داشتند و آيات الهی را تلاوت می كردند، اين صحنه ها هر روز تكرار می شد.

تلاش می كرديم رمضانی باشيم، آنهايی كه روزه گرفتند برای يك ماه خود را در جرگه عارفان قرار دادند و به اندازه توانايی خود گوشه ای از جهان عرفا و سالكان الی الله را در خود پديد آوردند.

خدا را هميشه به خود نزديكتر می ديديم اما ماه رمضان يقين كرديم كه خدا نزديك ترين نزديكترين ها است؛ دعايمان از سر تكرار نبود، موقع افطار از عمق وجود می خوانديم: «الهم لك صمنا و علی رزقك افطرنا» برای او روزه گرفته بوديم و در واقع برای خودسازی خود و اين يك باور حقيقی در ميان مردم بود.

شهر تهران را شايد برخی يك شهر غير مذهبی بدانند، اما چنين نبوده و نيست، بهترين دعاهای ندبه، كميل، بهترين نماز جمعه ها، بهترين مراسم مذهبی هميشه در اين شهر برگزار می شود و در ماه رمضان نيز كه برای همه شهرهای ايران طراوت ديگری دارد و برای تهرانی ها نيز همين گونه است.

مردمان اين شهر خوبی هايشان در اين ماه چندين برابر شده بود، تنها عبادت نمی كردند، شايد يكی از صحنه های هميشگی افطاری دادن به ديگران و محرومين بود، اما كارهايی باعظمت نيز در گوشه و كنار اين شهر صورت می گرفت كه تنها خدا می داند و مردمی كه دوست ندارند نيكی هايشان در حق ديگران فاش شود، آنها به اين آيه باور داشتند كه «لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ».

اين ماه برای همه بركت داشت، آنهايی كه نيز روزه دار نبودند، با ديگر مردم شهر همرنگ می شدند و چه بسياری از آنها كه ماه به نيمه نرسيده بود در جرگه روزه داران قرار می گرفتند، ميدان برای خودسازی فراهم بود و تنها اراده می خواست.

خانه های شهر صحنه زيبای بندگی بود، هنگام سحر خانواده ها با يكديگر دعای سحر را زمزمه می كردند در گوشه ای از خانه يكی قرآن می خواند و ديگری به نماز می ايستاد، شب بود و سكوت و ظلمت همه جا را فرا گرفته بود اما خانه ها به نور قرآن روشن می شد و همه بندگی كردن را به نمايش گذاشته بودند.

ماه رمضان به روزهای آخر رسيد و دعای وداع با ماه مبارك را شنيديم، دلها همه منقلب شده بود و اشكها در چشمها حلقه می زد، يك ماه بندگی به تمام معنا و يك ماه انسانی زيستن در حال پايان بود، ديگر خودسازی ها با اين مقياس و با اين عظمت ديده نمی شود و اين يك حقيقت است اما بندگی كردن و صحنه های زيبای فداكاری ادامه دارد.

عيد فطر فرا رسيد؛ عيدی كه امروز همه برای پاداش آمده بودند، حتی آنانی كه رمضانی نيز نبودند و در نزد وجدان خود مردود شدند همراه با ديگر مومنان صبح زود از خانه بيرون زدند و اميدوارند كه از عنايت خدا پاداشی بگيرند، برای آنانی كه به تمام معنا زندگی مومنانه در اين ماه داشتند، عيد فطر زمان پاداش های بزرگ است، همانطور كه در شب قدر، قدرشان تقدير شد.

ندای الله اكبر، الله اكبر از همه جا به گوش می رسد، شهر در اين جمعه در جوش و خروش است، همه خوشحال و همراه با يك طمانينه معنوی و آرامش درونی به نماز می روند؛ هيچ نمازی اين همه خوشحالی ندارد، نماز عيد فطر تنها نمازی است كه همه خوشحاليشان مستقيم به دليل اعمالشان است و همه بيشترين اميدواری را به تفضل خداوند دارند.

بيش از 2 هزار مسجد در تهران پذيرای نمازگزاران است اما مقصد اصلی بسياری از مردم تهران دانشگاه است، دانشگاه تهران و خيابانهای اطراف از ابتدای صبح شاهد حضور تدريجی مردم بود و رهبر معظم انقلاب در ساعت 8:28 دقيقه نماز عيد فطر را آغاز كردند و همه مومنان كه شمارشان به ميليون می رسيد در صفوف متحد قامت بستند، ايشان پس از اقامه نماز خطبه ای عبادی- سياسی خواندند و مانند هميشه توصيه های مهمی به ملت ايران، دولتمردان و ملت های مسلمان منطقه داشتند.

تهران به عنوان ام القرای جهان اسلام را از زاويه عيد فطر نيز بايد ديد، اصلا تهران به اين تجمعات و اين حضور هر چند وقت يك بار نيازمند است، اين تلنگری است به ما كه بدانيم شهرمان يك شهر معمولی نيست، بدانيم كه هركس گوهر گران بهايی دارد بايد برای حفظ آن بيشتر تلاش كند و هر كس به شهری چون تهران شناخته می شود، بايد زينت اين شهر استوار باشد، بدانيم حضورمان برای بندگی خدا نيز بايد هرچند وقت يكبار ميليونی باشد، حال چه نماز جمعه چه نماز عيد قربان و چه عيد فطر، امروز تهران معنويتی ديگر دارد، اين حضور امروز شايد جنبه سياسی آن كم رنگ باشد اما مردمی پای در ميدان نهاده اند كه مردم روزهای سخت انقلاب، مردم روزهای مبارزه با فتنه، مردم روز نهم دی و مردم راهپيمايی های روز قدس و 22 بهمن هستند.

نماز و خطبه ها به پايان می رسد و جمعيت با شعارهای هميشگی خود رهبرشان را بدرقه می كنند و اكنون بعد از نماز صحنه های تبريك در اطراف دانشگاه فراوان ديده می شود، برخی فطريه خود را می دهند و برخی شيرينی به ديگران تعارف می كنند.

تلويزيون های شهری محدوده دانشگاه تهران، به صورت همزمان مراسم برپايی نماز را نمايش دادند، همچنين دعای قنوت نماز عيد بر روی بنرهايی در محدوده برگزاری نماز نصب شده بود تا نمازگزاران نيز از آن بهره مند شوند.

امروز تنها يك جمعيت ميليونی را ديديم كه نماز عيد را اقامه كردند، اما در دل هر كدام از اين افراد عظمتهايی وجود دارد، كه با هيچ دوربينی نمی توان آن را به تصوير كشاند، آنها به مراحل بالای خودسازی رسيده اند؛ اگر چنين نبود كه امروز لايق فطری ديگر نبودند.

نماز به پايان رسيد اما تازه رسالتی ديگر آغاز شده است، كمترين رسالت اين است كه تا رمضان ديگر همه معنوی باقی بمانند و عطر معنويت را تا ماه رمضان ديگر در تهران مشاهده كنيم.

معنويت واقعی در زمان حكومت حضرت حجت(عج) خواهد بود و اين حضورها و اين نمازها به امامت رهبر معظم انقلاب زمينه ساز آن جامعه مهدوی خواهد بود و تمرينی برای معنويت زمان ظهور است، همه نمازگزاران مطمئنا در دل دعا كردند كه نماز عيد فطر سال‌ آينده را به امامت حضرت ولی عصر(عج) اقامه كنند.

بهروز گودرزی