|
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، واقعه ۱۷ شهريور ۱۳۵۷ معروف به «جمعه سياه» كه در منابع از آن با عنوان «كشتار ۱۷ شهريور» نيز ياد میشود، واقعهای در جريان ناآرامیهايی بود كه در نهايت به وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ايران انجاميد. در تاريخ ۱۷ شهريور ۱۳۵۷، تظاهرات مخالفان و انقلابيون در محلّات جنوبی و ميدان ژاله تهران، منجر به سركوب خونين تظاهركنندگان توسط نيروهای نظامی ارتش رژيم شاهنشاهی ايران شد.
اين روز و اين واقعه در ميان وقايع سال آخر حكومت پهلوی، از اهميت فوقالعادهای برخوردار بود. در حقيقت با اين كشتار، راه مخالفان و مبارزان برای هميشه از حكومت جدا و امكان هر گونه آشتی ميان حكومت و مردم سلب شد. احساس نفرت عمومی نسبت به شاه بيش از پيش تحريك شد و موقعيت ميانهروهايی كه به دنبال نوعی مصالحه و سازش بين انقلابيون و سلطنتطلبان بودند، تضعيف شد؛ به گونهای كه عملاً مردم به دو گروه تقسيم شدند؛ يك انقلابی بنيادی يا يك ضدانقلاب نظامی.
از سوی ديگر حمايتهای بعدی آمريكا از شاه، سياست دوگانه آمريكا در قبال ايران را كه با تبليغات سياسی فشار آمريكا بر شاه برای گسترش فضای باز سياسی به كلّی منافات داشت، نشان داد.
ميدان ژاله؛ بار دگر واقعه 17 شهريور را به تصوير كشيد
عصر روز گذشته، ميدان ژاله كه امروزه به ميدان شهدا معروف است، ميزبان مردمی بود تا در مراسمی كه سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران برگزار كرد، بار ديگر ياد و خاطره شهيدان اين انقلاب خونين را پاس بدارند.
«مهر دلدارها» عنوان برنامهای بود كه اينبار به گونهای ديگر برگزار شد، نه سخنرانی بود، نه مهمان ويژهای؛ اصحاب رسانه هم تنها به يك دليل آمدند؛ هر جا نامی از شهيد برده میشود، اين واژه اينقدر عظيم است كه هيچ قلمی نمیتواند وصف كننده آن باشد.
ميعادگاه ميدان شهدا بود. عليرغم اختصاص فضايی كوچك در مقابل متروی شهدا، اين برنامه با آيتمهای مختلفی همراه بود كه توانست اقشار مختلف را دور هم جمع كند؛ كسانی كه طعم آن روزها را چشيدند تا جوانانی كه قرار است روزی ادامه دهنده راه آنان باشند.
برگزاری مسابقه نقاشی برای كوكان تا نمايشگاه عكس و كتاب كه با مشاركت مركز اسناد انقلاب اسلامی برگزار شد و از سويی ديگر برگزاری مسابقه و روايتگری، هر كدام توانست به نحوی بيانگر آن واقعه عظيم باشد.
از سوی دگر وقتی به اين واقعه نگاه میكنيم میبينيم جوانان با پا گذاشتن بر روی آمال و آرزوهای خود پا به صحنه گذاشتند و جانشان را برای حفظ ناموس و وطن و از سويی ديگر پيشرفت و اعتلای كشورشان دادند.
حال وظيفه ماست كه ضمن پاسداشت خون اين عزيزان با مطالعه سيره و سرگذشت اين شهيدان همواره ادامه دهنده راهشان باشيم.