|
| «انوشيران ارجمند» |
انوشيروان ارجمند، بازيگر سينما و تلويزيون در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان اينكه اين روزها كمتر به كاری میتوان پاسخ مثبت داد، اظهار كرد: اين روزها كمتر در كارهای سينمايی و تلويزيونی حضور دارم و بيشتر وقت خود را صرف مطالعه و تئاتر صرف میكنم، چون كارهايی كه در سينما و تلويزيون توليد میشود، عمدتا كارهايی نيست كه بتواند رضايت خاطر بازيگر را فراهم كند، زيرا اولا فيلمنامه كارها از كيفيت لازم بری است، دوم اينكه آثار مربوطه بيشتر كارهايی هستند كه از آثار خارجی تقليد كردهاند.
وی افزود: منظورم از تقليد اين است كه اگر در هر ژانر كاری ساخته میشود، المانهايی كه در آن مورد استفاده قرار میگيرد، متكی بر دادههای ملی نيست، بلكه الگوی خود را از سينمای غرب وام گرفته است، حتی اگر اين كار مذهبی باشد؛ چرا كه ممكن است در كاری حتی امامزادهای يا رفتار اسلامی به تصوير كشيده شود، اما شكل نگاه به آن متكی به برداشتهای غربی باشد.
بازيگر سريال «امام علی (ع) ادامه داد: اين معضل نيز از انجا نشئت میگيرد كه مسائل تحقيقاتی و علمی در كارهای ما به درستی مورد توجه قرار نمیگيرد. در ضمن اين اصل كه برای اعتلای سينما لازم است باورهای ملی و دينی اصل مهم توليدات باشد، هنوز به صورت باوری مهم سرلوحه كارها قرار نگرفته است. اين ضعف در شرايطی است كه ما دائما شعار حمايت از توليدات ملی و دينی را سر میدهيم.
اين بازيگر در بخش ديگری از سخنان خود درباره ويژگی آثار دينی در سينما و تلويزيون تصريح كرد: باور ديگری كه امروزه به غلط رايج شده اين است كه فكر كنيم هر كار تاريخی را میتوان به صرف روايت واقعه تاريخی، اثری مذهبی توصيف كرد. اين رويكرد سبب شده به نوعی كليشه در آثار مورد نظر رايج شود، بنابراين طبيعی است كه میبينيم كه اين گونه مفاهيم رشد مطلوبی پيدا نمیكنند، البته كارهايی نظير «مختارنامه» و «امام علی» جز استثناها هستند.
وی در پايان خاطرنشان كرد: از نگاه من سينمای دينی زمانی خواهد توانست به كيفيت لازم دست پيدا كند كه برای آن خط مرزی مشخص نكنيم. منظور خود را اينگونه بيان میكنم كه از ابتدا كاری را با اين نيت كه اثری دينی بسازيم، توليد نكنيم، بلكه اول بگذاريم كار با كيفيتی خوب توليد شود، سپس با توچه به معنا و پيامش برايش ژانر تعيين كنيم؛ اين نوع رويكرد علاوه بر جذاب كردن كارها كمك میكند كه اثر از شعارزدگی بری باشد.