مساجد و مكانهای مذهبی؛ محمل بسط آموزههای دينی به خانوادهها
يك جامعهشناس معتقد است كه آموزههای دينی و بسط آن به درون خانوادهها بايد در مساجد و مكانهای مذهبی انجام شود اما به دليل آنكه مساجد به صورت اداری اداره میشوند، اين امر به تحقق نمیرسد.
 |
سيدمهدی آقاپور، جامعه شناس و عضو هيئت علمی دانشگاه تهران در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان اين مطلب كه فرهنگ قرآنی در كشور ما در حال قوت گرفتن نيست، اظهار كرد: البته بايد گفت كه ما در كشور قاری و حافظ قرآن زيادی را تربيت كردهايم ولی در مقوله ورود آموزههای قرآن به زندگی مردم ضعيف عمل شده است.
وی افزود: دوری از مفاهيم قرآنی مشكلات زيادی را برای مردم ايجاد میكند كه اين امر خواسته دشمنان اسلام و متاسفانه برخی مسئولان با بیتوجهی به اين امر در حال گذر از اين مشكل هستند.
عافيتطلبی، تجملگرايی و مصرفگرايی؛ از اصلیترين علل دوری مفاهيم دينی در زندگی
وی عافيتطلبی، تجملگرايی و مصرفگرايی را از اصلیترين علل دوری مفاهيم دينی در زندگی مردم معرفی كرد و گفت: برخی به دنبال ثروتطلبی و مالاندوزی هستند كه باعث شده تا از ارائه شايسته خدمات به مردم بهويژه در بخش قرآن كوتاهی كنند و اين امر باعث شده است كه نتوان از آموزههای دينی در روند زندگی استفاده كرده و اگر اين روند طی شود شكست را در پی خواهد داشت.
اين جامعهشناس با گلايه از رسانهها در امر اشاعه فرهنگ دينی يادآور شد: رسانههای ما بسيار كمكاری كرده و در راستای اشاعه فرهنگ دينی بسيار ضعيف عمل میكنند، محافظهكاری برخی افراد به دنبال از دست ندادن مخاطبين باعث شده است كه در برخی رسانهها كمتر به كار كارشناسانه پرداخته شده و با ارائه برنامههای ساده تنها به دنبال جذب مخاطب باشند.
به گفته اين كارشناس، برنامهسازی و اجرای مؤثر برنامههای آموزش مفاهيم دينی يكی از راههای توسعه آموزشهای قرآنی در بين خانوادهها و جامعه است كه كمتر به آن توجه شده است.
وی تاكيد كرد: مسئوليتپذيری، اخلاص و اعتقاد، ارتباطات و تعاملات، انسجام تشكيلاتی، انگيزه الهی، دوری از منافع مادی، مديريت پويا و تحولگرا از عواملی است كه با تكيه به آن میتوان آموزش مفاهيم دينی را در بين جامعه از نگاه سطحی به نگاه عمقی و ريشهای تبديل كرد.
عضو هيئت علمی دانشگاه تهران گفت: در كشور كارهايی برای ارائه آموزش مفاهيم دينی از سوی نهادهای مربوطه انجام شده است اما اين كارها بيشتر به صورت اداری بوده است يعنی تنها برای ارائه آمار انجام شده و به دنبال ارائه راهكارهای اساسی صورت نگرفته است.
امور دینی و نگاه اداری!
اين جامعه شناس بيان كرد: در امور دينی تا زمانی كه به ديد اداری نگاه میشود و كارها، دولتی صورت میگيرد نمیتوان آموزهها و مفاهيم دينی را وارد پوسته خانواده و اجتماع كرد زيرا تنها هدف اجرا و برگزاری برنامهها، انجام وظيفه است.
وی در همين خصوص يه نمايشگاه بينالمللی قرآن اشاره كرده و افزود: نمايشگاه قرآن، اداری برگزار میشود در برخی از بخشهای آن تعدادی كارمند در محل حضور پيدا كرده و تنها به گذراندن زمان پرداخته و موضوعات و وظايف را الهی و دلی انجام نمیدهند، از اين نمايشگاه چه نتيجهای میتوان كسب كرد!
عضو هيئت علمی دانشگاه تهران خاطر نشان كرد: آموزههای مفاهيم دينی و بسط آن به درون خانوادهها بايد در مساجد و مكانهای مذهبی انجام شود اما متاسفانه مساجد به صورت اداری اداره میشوند، ساعت 11 باز و پس از اقامه نماز دوباره بسته میشوند از اين مساجدی با اين همه فضا كه كوچكترين كار فرهنگی در آن انجام نمیشود هيچ توقعی نيست.
به گفته اين جامعهشناس يكی از اين ابزارهای مقابله با دوری از مفاهيم دينی و فرهنگی در بين خانوادهها، زنده ساختن نقش مساجد در فرهنگ عمومی جامعه است كه برای اين منظور كانونهای فرهنگی و هنری تشكيل شدند تا نقش مسجد را در فرهنگ جامعه كه از زمان صدر اسلام وجود داشت، احيا كنند.
آقاپور اشاره كرد: اول قرآن با «الله» و انتهای آن با «ناس» به پايان میرسد و اين نشان از آن دارد كه همهچيز به مردم ختم میشود و بايد همه كارها با محوريت مردم انجام شود كه متاسفانه اين امر در بخش دينی و قرآنی كمتر به چشم میخورد.
ورود مردم و ساماندهی مفاهيم دينی
وی با بيان اينكه در هر كاری اگر مردم ورود پيدا كنند پيروزی در آن كار بروز پيدا خواهد كرد اظهار داشت: برای احيا و ساماندهی مفاهيم دينی و ورود آن به بستر خانواده بايد مردم را وارد صحنه كرد و از آنها حمايت كرد.
وی در آخر نگاه اداری به قرآن و فرهنگ دينی را مهمترين مشكل دوری مردم از آموزههای قرآنی معرفی كرد.
