رجوع به ريشههای تعزيه و احيای آن، از مصاديق پرداختن به هنر نمايش دينی است
تعزيه به عنوان نمونهای ناب از هنر ايرانی و اسلامی دارای وجوه فراوانی برای پرداختی اصولی و كارشناسی است و با رجوع به ريشههای آن و همچنين سير تكاملی و رونق و افول تاريخی، بايد آن را در جهت پرداختن به گونهای از نمايش فاخر دينی احيا كرد.
 |
اردشير صالحپور، كارشناس و محقق نمايشهای آئينی و سنتی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: به گمان من تعزيه يكی از نمونه های اساسی و اصيل هنرهای ايرانی و اسلامی است و در جهان اسلام با هم گستردگی آن اگر به دنبال يك ژانر هنری ناب بگرديم قطعاً به مقوله ای به نام تعزيه می رسيم.
وی ادامه داد: تعزيه روايتی برخاسته از عشق و دل است كه از ذوق، باور و فرهنگی اعتقادی ما ايرانيان مسلمان نشئت میگيرد؛ عرصه فراخناكی از جنبههای مذهبی، اسطورهای و عرفانی و تاريخی كه بايد بيش از پيش مورد توجه قرار گيرد.
اين كارشناس هنرهای نمايشی تصريح كرد: به نظر من در بررسی و پژوهش تعزيه بايد به جزئيات و بخشها و ابعاد گوناگون اين هنر ناب نمايشی پرداخته شود و به همين دليل در قالب ارائه مقاله ای به چهارمين سمينار نمايشهای آئينی و سنتی به بخشی از ساختار آن يعنی «گوشه» پرداختم كه در اصل اپيزود و يا بخشی از تعزيه محسوب میشود كه در ابتدا، ميانه و يا انتهای تعزيه اجرا شده و میتواند موضوعی مرتبط با داستان آن داشته باشد و يا مستقل از آن روايت شود.
صالحپور ادامه داد: با توجه به اينكه هنر تعزيه در دوران قاجار از محبوبيت و گستردگی ويژه برخوردار بوده است لذا مورد مذكور را در مقطعی از اين سلسله يعنی دوران فتحعلی شاه قاجار بررسی كردم و بايد به اين موضوع معترف بود كه تعزيه در اين سلسله رونق ويژه ای داشته است اما متأسفانه در دوران پهلوی اول به واسطه تحريم آن وقفه ای در شكوفايی تعزيه رخ داد كه همچنان هم البته نه به آن شدت استمرار يافته است.
وی تأكيد كرد: ساخت تكيه دولت و نگارش نسخ های معتبر و ماندگار تعزيه از جمله مواردی است كه به استمرار پرقدرت تعزيه در طول 150 ساله سلطنت قاجار منجر شده است كه اين موارد به غير از تكيه دولت كه ديگر از آن اثری در بين نيست می تواند به عنوان ميراثی قابل تأمل و ماندگار در اختيار تعزيه پژوهان در شرايط كنونی قرار گيرد.
وی در پايان گفت: به هر حال نقش تعزيه در تقويت دستگاه های موسيقی سنتی ايرانی و موارد ديگر آن همچون گوشه كه به آن اشاره شد و گاه آنچنان گستردگی پيدا كرد كه خود به عنوان يك مجلس مفصل تعزيه شناخته شدند، اهميت اين هنر را دوچندان كرده و بايد پرداختی عميق و ريشه ای در بازشناساندن و احيای آن صورت گيرد.
يادآور میشود، شانزدهمين جشنواره آئينی و سنتی فردا شنبه 30 شهريور به كار خود پايان خواهد داد.
