|
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه لرستان، در اين مقاله كه توسط حسينعلی فاتحی نگاشته و به بيست و دومين اجلاس سراسری نماز ارائه شده است، نقش نماز در ارتقای انگيزه برای كار مفيد بررسی شده است.
در چكيده اين مقاله عنوان شده است: اسلام دين كار، فعاليت و آيين سعی و عمل است تمامی مردم برای تامين مايحتاج زندگی خود بهدنبال كا رو تلاش نباشد مورد انزجار قرار میگيرند.
مؤلف اضافه میكند: اصل نماز عرفان، انس، عشق و ادب است اما عين انس و ادب و عشق و ذكر، اصول بهرهوری و كار آن نهفته است، در توليد و بهرهوری اصولی هست كه آنرا خدا در نماز قرار داده است، يكی از اصول وقت شناسی است كارگر بايد در وقت خود انجام وظيفه كند اول وقت در كارگاه حضور يابد، عنصر وقت در نماز هم همين طور است پس وقت و زمان در بهرهوری و توليد موثر است.
نويسنده اين مقاله در ادامه با اشاره به بوسه زدن پيامبر بر دستان كارگر، عنوان میدارد: از جنبه فكری، اسلام انسان را هم به نماز امر كرده است و هم به كار و توليد، اسلام آفرينش منابع و سرمايههای طبيعی را برای تامين نيازهای توليدی و افزايش ثروت میداند و يك سلسله ارزشها و ملاكهای اخلاقی درباره كار و مذمت بيكاری به دست داده است كه قبلاً سابقه نداشته است.
مؤلف همچنين در مقدمه عنوان میدارد: با كار و تلاش فقر دفع میشود، كسب درآمد باعث میشود فرد بتواند به ديگران كمك كند فرد بايد در بعد اجتماعی مفيد و مؤثر باشد، در بررسی رابطه مسائل اخلاقی و اعتقادی با كار، ديدگاه كلی اسلام درباره كار مشخص گرديد و معلوم شد كه امور اعتقادی و اخلاقی اسلام مانعی در ايجاد جامعه توسعه يافته نيست، كار اقتصادی ذاتاً مطلوبيت دارد و مؤمن حتی اگر درآمد كافی داشته باشد، نبايد از كار دست بكشد.
نويسنده ادامه میدهد: در مبانی اسلامی نه تنها بر اهميت و ضرورت كار و تلاش تاكيد شده است حتی شرايط كار و وظايف كارگر و كارفرما به دقت و وضوح بيان شده است، كار و تلاش وسيله تقرب به خداوند است، كسیكه نيروی خود را صحيح خرج كند، به خداوند نزديكتر است و در اين ميان اگر كسی، امرار معيشت خود را از طريق ديگران تأمين كند و ديگران متحمل سختی شوند آسايش و رفاه او كاذب است و شادابی ندارد.
مؤلف در ادامه در تعريف واژه نماز عنوان داشته است: نماز كه در عربی لفظ صلاه بر ان اطلاق میشود به گفته بسياری از لغت شناسان به معنای دعا، تبريك و تمجيد است و چون اصل و ريشه اين عبادت مخصوص دعا بوده آنرا از باب نامگذاری چيزی به اسم جزء ش، صلاه (نماز) گذاشتهاند.
همچنين در تعريف واژه كار عنوان شده است: از نظر لغوی كار به معنای فعل و عمل و كردار انسان است و در اصطلاح كار فعاليتي است نسبتاً دائمی كه به توليد كار يا خدمات میانجامد و به آن دستمزدی تعلق میگيرد.
مؤلف در بخشی از اين مقاله با عنوان «نماز، كار، سلامت و آرامش جسم و روح» عنوان داشته است: میدانيم كه انسان از دو بعد جسمی و روحی تشكيل شده و همانطور كه آرامش و رشد بدن انسان به خوراك و پوشاك و مسكن خوب بسته است سكونت و ارتقاء روح انسان هم كه لازمه آن محسوب میشود هم به نوع و كيفيت و هم حليت و طهارت و پاكی غذا مرتبط است چنانكه میتوان ارتباط بين جسم و روح را در پديدههايی چون غم و نشاط و سلامت و بيماری انسان بهخوبی جستوجو كرد و به عوامل و زمينههای جسمی و روحی در پيدايش آنها پی برد.
نويسنده همچنين در تاثير آموزههای دينی در تقويت فرهنگ كارآفرينی بيان داشته است: به نگرشها و باورهای ذهنی و ساختاری پذيرفته شده، توسط افراد يك جامعه يا سازمان، نسبت به كار، فرهنگ كار آن جمع میگويند بر مبنای اين تعريف، فرهنگ كارآفرينی عبارت است از مجموعه ارزشها، باورها و دانشهای مشترك و پذيرفته شده يك گروه كاری در انجام فعاليتهای معطوف به توليد و با ايجاد ارزش افزوده حال با توجه به اين تعريف میتوان چنين نتيجه گرفت كه باورها و اعتقادات دينی در تقويت و تضعيف فرهنگ كارآفرينی تاثير بسزايی دارند.
در اين مقاله از جمله آثار و بركات كار و نماز به مواردی شامل احساس غرور و افتخار، احساس عزت، احساس قدرت، ولايت بر هستی اشاره شده و آمده است: در اسلام كار عبادت و عبادت كار است، اين شعار را فراموش نكنيم: «حی علی خير العمل» منظور از خير العمل نماز است، اذان به عبادت «كار» گفته است، پس نماز كار است، از طرف ديگر كار هم عبادت است.
مؤلف اين مقاله نتيجهگيری كرده است: امتيازی كه نظام اقتصادی اسلام نسبت به ديگر نظامهای اقتصادی دراد اين است كه تمامی امور را در سود مادی خلاصه نمیكندو به اخلاق و مسايل انسانی توجه ويژهای دارد از اينرو، كارآفرينانی كه به توليدات مورد نياز و ضروری جامعه مشغولاند بسيار ارزشمندتر از آنهايی هستند كه به توليد كالاهای لوكس میپردازند و نيازی از نيازهای حقيقی جامعه جامعه را تامين نمیكنند.