|
منوچهر اكبرلو، نويسنده و پژوهشگر تئاتر در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) گفت: در دهه شصت و هفتاد نمايشنامههای خوبی در زمينه دفاع مقدس متناسب با شرايط آن زمان توليد و اجرا شده است كه به اعتقاد من هنوز هم اين متنها و البته نويسندگان آنها وجود دارند كه میتوان نمايشنامههای آنها كه در ذهن مردم تبديل به خاطره شده است را بازتوليد كرد.
وی ادامه داد: متأسفانه بنا به دلايلی اين آثار امكان عرضه مجدد پيدا نمیكنند كه يكی از دلايل آن اين است كه نهادهايی خود را متولی تئاتر دفاع مقدس معرفی كرده و با توجيه حمايت از اين نوع تئاتر تمام امور نظارتی بر اين متنها را به عهده گرفتهاند و طبيعی است كه نوشتن متن براساس سليقه مديران به نابودی و سستی اين ژانر تئاتری منجر شده است.
اين مدرس تئاتر تصريح كرد: جدا افتادن تئاتر دفاع مقدس از بدنه طبيعی توليد تئاتر دليل ديگری بر وضعيت ناهنجار كنونی اين ژانر است به شكلی كه نمايشنامهنويس، توليدكننده و حتی تماشاگر هيچكدام رضايتی از توليد و اجرای اين آثار ندارند.
اكبرلو در ادامه گفت: گويا مسئولان در انجمن تئاتر انقلاب و دفاع مقدس توجيهی برای برگزاری جشنواره «تئاتر مقاومت» به شكل دوسالانه دارند و آن اينكه در سالی كه جشنواره برگزار نمی شود توجهات را معطوف به توليد محتوا و پژوهش در زمينه اين ژانر تئاتری كنند تا خروجی آن تبديل به آثاری فاخر در اين عرصه شود در حاليكه اين ايده در عين كارشناسی و حرفه ای بودن آن هيچگاه عملی نخواهد شد چرا كه ديدگاه راجع به دفاع مقدس چيزی جدای از روند طبيعی تئاتر در كشور است.
وی به جشنوارهزدگی «تئاتر مقاومت» اشاره كرد و گفت: اينگونه تئاتری هم همچون ساير وجوه رايج تئاتری محدود در برگزاری جشنواره شده است به شكلی كه چند نمايش در چند روز جشنواره اجرا میشوند و بعد بدون حمايت از اجرای عموم، آنها پراكنده شده و به فراموشی سپرده میشوند تا دور بعد جشنواره و اين ميان هيچ جريان مستمری را در مورد «تئاتر مقاومت» شاهد نيستيم و اين مسئله برای نمايشنامههای پذيرفته شده تحقق پيدا میكند و تكليف نمايشنامههايی كه در جشنواره پذيرفته نشدهاند معلوم نيست.
اين كارشناس تئاتر در پايان گفت: خوشبختانه در سالهای اخير شاهد توليد، تدوين و انتشار زندگینامه و خاطرات و فرهنگ دفاع مقدس به شكل تحسينبرانگيزی به ويزه از سوی حوزه هنری هستيم اما چند عامل موجب میشود كه از اين توليدات به عنوان منبع در توليد آثار نمايشی استفاده نمیشود كه چند عامل همچون نگاه غلط مديران، انگ زدن به آثار توليدی به بهانه سياهنمايی و ضدجنگ و همچنين اتخاذ تدابير سفت و سخت به منظور اجرای عموم اين آثار از جمله عوامل بازدارنده موجود است.