صعود به قلههای مذهبی و دينی را برای نوجوانان آسان كنيد
مدير مركز پژوهش دانشگاه علوم اسلامی رضوی گفت بايد تلاش كنيم تا فرزندان را به سطحی از رشد معنوی ارتقاء دهيم تا صعود به قلههای مذهبی و دينی برايشان آسان شود و همچون پلهای برای صعود ديگران تلقی شوند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللي قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوي، حجتالاسلام علیاكبر جلائيان، مدير مركز پژوهش دانشگاه علوم اسلامی رضوی، اول مهرماه در صد و يكمين نشست از سلسله نشستهای «دين، نشاط، زندگی» كه با موضوع «فرزندان؛ مروجان آموزههای دينی در بين همسالان» در حرم رضوي برگزار شد، اظهار كرد: برای داشتن فرزندانی سالم كه علاوه بر خوب بودن در مسير دين گام بردارند، بايد تلاش كنيم فرزندان را به سطحی از رشد معنوی ارتقاء دهيم تا صعود به قلههای مذهبی و دينی برايشان آسان شود و خود پلهای برای صعود ديگران تلقی شوند.
وی با اشاره به فرمايشات پيامبر اكرم(ص) با اين مضمون كه «مردم را به دوستانشان بيازماييد، زيرا آدمی با كسی كه از رفتارش خوشش بيايد دوستی می كند»، ابراز كرد: نوعی كشش روانی منجر به انتخاب دوستان میشود، از همين رو آدمی با كسي رفاقت ميكند كه دارای رفتارهای برتری نسبت به خودش باشد و از لحاظ سطح فكری تقريبا هم طراز باشد تا مسئله تفهيم و تفهم به راحتی ميانشان شكل گيرد.
جلائيان با تأكيد بر تاثيرات دوستان بر جوانان، عنوان كرد: رفاقت و دوستی با هر شخصی مطلوب نيست چرا كه علاوه بر تأثيری كه بر فرد مقابل خواهيد گذاشت بدون شك ناخواسته از او تأثير میپذيريد و ارتباطات با هر كميت و كيفيتی كه باشد، تاثيرگذاری و تاثيرپذيری جزء لاينفك آن به شمار میرود.
وی با بيان اين مهم كه نقش دوست در زندگی فرد آنقدر پر رنگ است كه میتواند در گرايش به اسلام و يا فاصله گيری از دين تأثير بگذارد، گفت: شايد به همين دليل است كه میتوان از دوستان به لايههای پنهان شخصيتی انسان تعبير كرد كه پس از ادامه يافتن دوستیها اين لايه پنهان به مرور زمان آشكار می شود.
مدير مركز پژوهش دانشگاه علوم اسلامی رضوی يكی از بزرگترين شرايط دوست خوب را در دينداری دانست و تصريح كرد: دوستانی كه واجد ملاكهای گزينش برای رفاقت نباشند، نه تنها به دنبال رسيدن به اهداف سودجويانه خود هستند بلكه در نهايت به خروج فرد از دينداری كمك میكنند، اما بر عكس اين قضيه زمانی است كه دوستان به درجهای از خالص شدن رسيدهاند كه همچون يك روح در دو بدن به حساب میآيند و در نتيجه اين حالت حسی ـ معنوی خاص، بايد در تمام مراحل زندگی و در تمامی فراز و نشيبهای دنيايی يار و ياور هم باشند.
جلائيان با بيان اين موضوع كه گاهی اولين اشتباه در انتخاب يك دوست میتواند آخرين اشتباه جبران ناپذير آدمی باشد، خاطرنشان كرد: معمولا كودكان تا 7 سالگی توان برقراری ارتباطات و رفاقتهای ريشهدار را نخواهند داشت و تنها به شكل دو همبازی كنار هم قرار میگيرند، اما از اين سن تا حدود 14 سالگی همبازیهای تازهای با ميزان تأثيرگذاری پائينی به زندگی فرد ورود پيدا میكنند و اين مسئله دقيقا زمانی رخ میدهد كه حس استقلال جويی نوجوان از خانواده در او رنگ و لعاب ديگری گرفته و تلاشهای هدفداری را برای انتخاب گروهی از دوستان آغاز میكند.
وی با تأكيد بر مراقبت در روابط دوستانه نوجوانان، گفت: فرزندان در دوران كودكی طبق عادت از والدين خود پيروی میكنند و با رسيدن به سن تكليف كه در آن نسبت به احكام و مسائل شرعی اطلاعات كامل تری پيدا میكنند، نوعی خود مختاری و استقلال طلبی در وجودشان شكل میگيرد و در اين مسير وظيفه والدين است تا با رساندن فرزند به سطحی از فهم و درك، به عميق و ريشهدار كردن عادات او كمك كرده تا عادات در ضمير او كاملا نهادينه شود و سپس به او اين آزادی را برای تعيين و گزينش افراد مقبول جهت برقراری تعاملات دوستانه و اجرای رفاقت هديه دهند و از آن پس تنها در كنار او نقش يك ناظر و يك راهنما را ايفا كنند.
