ضرورت ساماندهی آسايشگاههای جانبازان قطع نخاع
وضعيت ساماندهی جانبازان در آسايشگاههای كشور و البته توزيع نامناسب آسايشگاه جانبازان در سطح كشور و تعطيلی برخی از آنها، معضلاتی را برای اين عزيزان به وجود آورده است كه رسيدگی بيشتری را از سوی مسئولان میطلبد.
در بازديد از آسايشگاه ثارالله(ع) تهران، جانبازان قطع نخاعی را مشاهده میكردی كه از شهرستانهای دور با مشكلات فراوان حركتی و امنيتی خود را به محله ولنجك تهران رسانده بودند. با خبر شديم كه يكی از آسايشگاههای تهران به دليل كم بودن جمعيت تعطيل شده است.
افزايش روزافزون جانبازان قطع نخاعی، شيميايی و اعصاب روان در سالهای نخست دوران دفاع مقدس، مسئولان و متوليان امور ايثارگران را از همان سالهای اول جنگ تحميلی به فكر تأسيس مركز يا مراكزی برای نگهداری، مراقبت و توانبخشی جانبازان واداشت.
ضرورت بازنگری تدابير ابتدايی ايجاد آسايشگاهها
محصول آن تدبير ابتدايی، ايجاد چندين آسايشگاه يا مركز توانبخشی در چند نقطه شمال شهر تهران و نيز تعدادی از مراكز استانهاست كه فقط شمار بسيار اندكی از جانبازان را تحت پوشش قرار داده است.
فكر راهاندازی آسايشگاه يا مركز توانبخشی برای جانبازان به ويژه جانبازان قطع نخاعی با استفاده از اماكن و عمارتهای بالای شهر كه اغلب از فراريان رژيم طاغوت به جا مانده بود، به عنوان تدبيری ضربتی و ضروری برای اسكان، درمان و توانبخشی جانبازان، اقدامی قابل تقدير و شايسته سپاسگزاری است.
بقای اين آسايشگاهها با وضع فعلی و در شرايط كنونی به هيچ وجه قابل توجيه نيست و حتماً بايد تجديد نظری در نحوه تأسيس و اداره مراكز آسايشگاهی جانبازان با دو رويكرد كلی تعميم خدمات به همه گروههای جانبازی، قطع نخاعی، شيميايی، اعصاب و روان و ... و جامعيت خدمات كه لزوماً در مراكز چند منظوره بهداشتی، درمانی، رفاهی، تفريحی، فرهنگی، ورزشی و ... قابل تحقق است، صورت پذيرد.
چند آسايشگاه جانبازان كه هم اكنون در تهران داير است، صرفاً تعداد اندكی از جانبازان قطع نخاعی را در خود جای داده كه اغلب به علت فقدان مسكن مناسب يا ديگر شرايط دشوار جسمی و شخصی به ناچار در آسايگاه ماندهاند.
برطرف كردن مشكلات جانبازان شهرستانی
گاه شنيده میشود كه جانبازی با وضعيت بد جسمی از فرسنگها دورتر از پايتخت برای كار درمانی به تهران میآيد و برای يك شب اسكان، به آسايشگاه مراجعه میكند، ولی به دليل كمبود امكانات از پذيرفتن خانواده آنها معذور هستند.
حال جای سؤال دارد كه جانبازی كه به لحاظ حركتی مشكل دارد و نيازمند يك همراه و پرستار است، چگونه سختی مسير رفت و برگشت را بدون همراه بايد تحمل يا چگونه هزينه مالی اسكان خانوادهاش را تقبل كند.
اين عمارتها و اماكن در برابر آنچه اين عزيزان در راه آرمانهای انقلاب و اسلام از دست دادهاند، موضوع قابل ذكری نيست؛ به ويژه اينكه متوليان امور جانبازان در ساليان متمادی پس از جنگ برای تأمين مسكن مناسب جانبازان اقدام درخور توجهی نكردهاند و حق است كه گفته شود، وضع مسكن و اسكان اين عزيزان جزء نامناسبترين وضعيتهاست.
