تاريخ‌نگاری در سينمای ايران دچار ضعف‌های جدی است

«وحيد موسائيان»

وحيد موسائيان، كارگردان سينما در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، درباره تاريخ‌نگاری انقلاب اسلامی در سينما اظهار كرد: كم كاری سينمای ايران در حوزه تاريخ‌نگاری را تنها محدود به همين رويداد (انقلاب) نمی‌دانم، بلكه كلا ما در بيان تاريخ معاصر با چنين نقصانی رو به رو هستيم، چون روايت ما از تاريخ به صورت چيدمان شده، انجام می‌شود. در كلامی ديگر معمولا در روايت‌های ما آنچه به چشم می‌آيد برداشت‌های شخصی است كه از تاريخ انجام می‌شود.

وی افزود: اين كم‌كاری در حوزه تاريخ معاصر به ويژه تاريخ‌نگاری انقلاب تنها به موضوعات مورد نظر صدمه نمی‌زند، بلكه سبب می‌شود فرهنگ ما آسيب جدی ببيند، چون ما به واسطه اين كم كاری از داشته‌های خود چشم‌پوشی می‌كنيم و اجازه می‌دهيم كه ديگران درباره آن سخن بگويند.

كارگردان فيلم «فرزند چهارم» ادامه داد: زمانی‌كه من فيلم «سرزمين گمشده» را ساختم به مشكلاتی برخوردم كه تا آن زمان با آن مواجه نشده بودم. در اين كار سعی كردم روايت‌گر ايران در دهه 20 باشم؛ در اين كار می‌خواستم به نوعی به آنچه كه روی داده بپردازم، اما به بايد و نبايدهايی برخوردم كه كار را مشكل می‌كرد، به‌نحوی‌كه اين موقعيت برايم فراهم نمی‌آمد تا بتوانم تاريخ را آن گونه كه بوده به عينه روايت كنم.

موسائيان متذكر شد: در حقيقت خواسته ما از تاريخ به همان شكل قصه‌گونه آن محدود شده تا تنها بتوانيم برای قصه شب از آن استفاده كنيم. مسئله ديگر اين است كه كم كاری ما در اين حوزه اين امكان را به ديگر كشورهای جهان می‌دهد تا از موضوع مورد نظرشان آن‌گونه كه منافعشان ايجاب می‌كند، روايت داشته باشند. منظور اين است كه اگر ما همين منفعل بودن را ادامه دهيم اجازه می‌دهيم كه برخی بدخواهان انقلاب در اين زمينه فعال باشند.

اين فيلمسازان در پايان خاطرنشان كرد: خمودگی در حوزه موضوعات تاريخی به نفع هيچ كشوری نيست، چون در جهان امروز آن كشور موفق‌تر است كه بتواند به شكلی بهتر خود را به جهانيان معرفی كنند، پس تا آنجا كه ممكن است ما بايد از داشته‌های خود استفاده كنيم تا دنيا با فرهنگ غنی ايران آشنا شوند. در اين ميان سينما نيز ابزاری تاثيرگذار است كه سرمايه‌گذاری در آن اسراف نخواهد بود.