برنامه سازمانها در ترويج فرهنگ ايثار، فاقد مقياس اخلاقی است
ريشه فرهنگ ايثار و شهادت در اعماق باورهای فرهنگی مردم اين مرز و بوم جای دارد و عرصه دفاع مقدس يكی از جلوههای بروز و تجلی اين فرهنگ درونی شده اسلامی، در ميان جامعه ايرانی است.
تأثيرات حاصل از رفتار ايثارگرانه رزمندگان اسلام در هشت سال جنگ تحميلی، نه فقط تأثيراتی ماندگار در داخل كشور و بر روی نسلهای بعد و حتی آثار شگرفی در خارج از مرزهای ايران داشته است و اين جمله معروف امام راحل را اثبات میكند كه «ما در جنگ انقلابمان را به جهان صادر كرديم».
مهدی صولی، رئيس فرهنگسرای بهمن در اين باره معتقد است كه مجموعه اقداماتی كه در سالهای اخير برای ترويج، معرفی و تبيين فرهنگ ايثار و شهادت انجام گرفته، نيازمند آسيبشناسی و ارزيابی منصفانه است تا بيش از پيش بتوان از اين ذخيره ارزشمند برای پيشبرد اهداف انقلاب اسلامی بهره گرفت.
عواملی همچون نبود ابتكار و بكار نگرفتن ابزارهای جذاب انتقال پيام، كه زمينه يكنواختی ملالآور شيوههای انتقال را به دنبال داشته است، در كنار كاهش كاركردهای سازمانی برخی نهادهای متولی روايتگری، در كنار تكرار ملامتآور و به دور از خلاقيت و شعارگونه از مفاهيم بلند ايثار و شهادت موجب شده است تا روند انتقال ميان نسلی ارزشهای دفاع مقدس در مواردی با خلل و نقصان مواجه شود.
البته اين نقيصه نه به خانوادهها و ايثارگران دفاع مقدس، بلكه به دستگاههای متولی و رسمی امور فرهنگی كشور باز میگردد. فراموش نكنيم كه اصول فرهنگی همچون قانونگرائی، انصاف، ولايتپذيری، ضابطهمداری، مسئوليتپذيری، سلامت نفس و احترام به ديگران و ...، همگی از اصول بنيادين اخلاقی يا فرهنگی هستند كه بدون توجه به آنها، سنجش ميزان اثربخشی روند تبيين و ترويج فرهنگ ايثار و شهادت، مقياس مناسبی نخواهد داشت.
ترويج فرهنگ ايثار بايد زمينه توسعه فضايل اخلاقی در جامعه را فراهم آورد
سنجش برنامههای سازمانی ترويج فرهنگ ايثار، فاقد مقياس اخلاقی است. هر اقدام و برنامه فرهنگی، به ويژه در زمينه ترويج فرهنگ ايثار و شهادت، زمانی میتواند مورد ارزشگذاری قرار گيرد كه زمينه و موجبات تغيير نگرش و رفتار در مخاطبان را فراهم آورد.
در غير اين صورت، اين حوزه به خاطرهگويی و داستانسرايی حماسی و غيرسازنده محدود خواهد شد. ترويج فرهنگ ايثار و شهادت بايد آشكارا زمينه توسعه فضايل اخلاقی در جامعه را فراهم آورد.
برای نيل به اين مهم، ابتدا ضروری است تا ويژگیهای ياد شده در رفتار فردی مروج و همزمان در رفتار سازمانی نهادهای مروج فرهنگ شهادت ديده شوند تا اقدامات ترويجی آنان در حوزه ايثار و شهادت، برای مردم و به ويژه جوانان از پذيرش و مقبوليت عمومی برخوردار شود.
