حفظ جنبههای حماسی در اشعار آئينی ضروری است
در شعرهای آئينی علاوه بر زنده ماندن مرثيه، حماسه نيز بايد با آن آميخته شود و يكی از ويژگیهای اشعار تركی، حفظ جنبههای حماسی در كنار مرثيه و عاطفه است و منطق دينی در آنها جاری است.
 |
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه زنجان، حجتالاسلام جوادمحمدزمانی، شاعر و كارشناس مسائل مذهبی عصر روز گذشته، 19 مهرماه در كارگاه آموزشی «آسيبشناسی شعر آئينی» كه در حاشيه نخستين گنجواره سراسری شعر جوادالائمه(ع) در زنجان برگزار شد، عنوان كرد: عرصه شعر آئينی، بسيار زلال است و با توجه به بيانات مقام معظم رهبری، بهترين شكرانه قريحه شعری، سرودن اشعار آئينی است.
وی افزود: از عصر پيامبر اكرم(ص) تاكنون شاعران بسياری ظهور كردهاند كه در اين حوزه درخشيدهاند و با وجود اختناق و ناامنی، با ايمان و اعتقاد به تكليف خود عمل كردهاند و ما هماكنون در فضای امن موجود میتوانيم به نحوی مطلوبتر در اين حوزه قدم برداريم.
شعر آئينی امانتی بر دوش شاعران است
اين شاعر برجسته آئينی با اشاره به اينكه شعر آئينی امانتی بر دوش شاعران است، ابراز كرد: افرادی همچون «دعبل خزايی»، اشعاری سرودهاند كه در عصری كه هيچ امكاناتی موجود نبوده، توانست میان تمامی اقشار و عرصهها رواج داشته باشد و اين امر از بركات اشعار آئينی است.
حجتالاسلام محمدزمانی با بيان اينكه در عرصههای مختلف شعری، نامگذاریها ممكن است متفاوت باشد، يادآور شد: نام گرفتن اين اشعار با عنوان «شعر آيينی» شايد نتواند تمامی مفاهيم را در برداشته باشد، اما آنچه اهميت دارد اين است كه قدر بدانيم، برنامهريزی كنيم و چشماندازی داشته باشيم و با مشاهده آثار كهن و قديمی، آينده اين حوزه شعری را مشخص كنيم.
وی خاطرنشان كرد: اشعار آئينی پيش از انقلاب در جامعه سروده میشد و پس از آن نيز قوت گرفت و در دوران دفاع مقدس شكوفايی ويژهای داشت و جلوههای تازهای از شعر آئينی را در اين دوران شاهد بوديم و پيش از دفاع مقدس نيز اشعار بيشتر حالت مرثيهای داشته و پس از آن حماسه نيز وارد شعرها شد.
اين كارشناس مذهبی تصريح كرد: «شعر آئينی» در كشور ما دارای ظرفيت بسياری است و اين ظرفيت بايد كشف شود و در راستای توسعه اين حوزه بهكار گرفته شود.
غلو در انديشههای افراطی از آسيبهای شعر آئينی است
حجتالاسلام محمدزمانی اظهار كرد: غلو در انديشههای افراطی از آسيبهای اين شعر است و شعرا بايد توجه داشته باشند كه در بحث شعر به افراط نرسند تا اشعار آنان در محافل و اقليتهای نادرست وارد نشود.
حجتالاسلام محمدزمانی ادامه داد: در شعرهای آئينی علاوه بر زندهماندن مرثيه، حماسه نيز بايد با آن آميخته شود و يكی از ويژگیهای اشعار تركی حفظ جنبههای حماسی در كنار مرثيه و عاطفه است و منطق دينی در آنها جاری است.
وی تأكيد كرد: گاهی نيز شاهد خلأهای زبانی در اشعار هستيم و در عرصه شعر آئينی بايد دقت فراوانی روی نوشتهها وجود داشته باشد و نقد مناسب پيش از انتشار آن انجام شود.
عليرضا قزوه، شاعر برجسته آئينی كشور نيز در ادامه اين نشست با بيان اينكه حسين منزوی، غزلسرای معاصر زنجانی، سهم مهمی در شكوفايی شعر آئينی داشته است، ابراز كرد: شعر آئينی امروز بيشتر شعر عاشورايی، فاطمی و مهدوی بوده است و هماكنون اين فضا ايجاد شده است كه در راستای مقام و منزلت و شناخت امام جواد(ع) نيز اشعاری سروده شود.
دشمنان اسلام از طريق توهين به معصومين(ع) تلاش در خدشهدار كردن شيعه دارند
اين شاعر برجسته آئينی خاطرنشان كرد: اشعار آئينی منحصر به ايران نبوده و در كشورهای مختلف افرادی هستند كه اشعاری ويژه 14 معصوم(ع) سرودهاند و حتی از اهل سنت و يا شيعه نيستند بلكه از اديان ديگری نيز هستند كه ارادت به اهل بيت(ع) داشته و اشعاری را برای آنان میسرايند.
وی يادآور شد: دشمنان اسلام از طريق توهين به معصومين تلاش در خدشهدار كردن شيعه دارند؛ لذا ظهور و بروز كنگرههای اينچنينی در عصر كنونی لازم و ضروری است.
قزوه با بيان اينكه از ميان سبكهای هنری هفتگانه تنها هنری كه میتواند مكتب ايجاد كند شعر و ادبيات است، گفت: آخرين سبك باقيمانده از ادب پارسی سبك بازگشت و مشروطه است و اگر از آنها با عنوان شعر بيداری ياد كنيم، پس از آن به دورانی میرسيم كه سبك جمهوری و بيداری است و حال در آستانه چهارمين دهه از پيروزی انقلاب اسلامی ايران، بايد وارد حوزه آكادميك شده و ايجاد سبك كرده و آن را نامگذاری كنيم.
اين شاعر برجسته آئينی در خصوص آسيبشناسی شعر آئينی، عنوان كرد: يكی از مسائل مهم در اين حوزه اين است كه توانستهايم در يك سير و حركت جمعی در حوزه شعر آئينی قدم برداريم و شعر امام جواد(ع) مناسب برای تلاش در اين حوزه است.
قزوه تأكيد كرد: بايد با گذشته ارتباط برقرار كرده و تبادل اطلاعات ميان شاعران وجود داشته باشد و برنامههايی همچون گنجواره شعر امام جواد(ع)، بايد استمرار داشته باشد و سعی در مردمی شدن آن داشته باشيم تا اين امر نه تنها در كنگرهها بلكه در وجود انسانها نهادينه شود.
وی درخصوص وجه تسميه شعر آئينی و شعر نو، خاطرنشان كرد: هر شعری كه آئين و مذهب در آن وجود داشته باشد، شعر آئينی است و در زبان سانسكريت شاهديم كه هزار نام خدا در آن آمده است و حتی اگر در اديان مختلف، اشعار اينچنينی سروده شود بايد آن را زير شاخه اشعار آئينی دانست.
