|
| «علیرضا سبط احمدی» |
علیرضا سبط احمدی، تهيهكننده سينما در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) با بيان اينكه سينماگر را بايد قشری تأثيرگذار در جامعه ناميد، اظهار كرد: سينماگران ما به عنوان سكاندار حركتهای فرهنگی در جامعه، بيشترين تأثيرگذاری را در بحثهای اجتماعی دارند. قشری كه اگر بخواهيم با ديگر اقشار جامعه مقايسهاش كنيم، متوجه تفاوتهای بسياری میشويم. برای مثال يك كاسب مهمترين اصل برايش سود و ضرر كارش است، پس شرايط جامعه روی كارش آنقدرها تأثيرگذار نيست، وليكن سينماگران هميشه دغدغه جامعه را دارند تا بتوانند الگوهای مناسبی به جامعه خود تحويل دهند.
وی افزود: با اين تفاسير خيلی بیانصافی است كه برخیها بخواهند ادعا كنند كه سينماگران ما دغدغه كار دينی و ارزشی ندارند. آن هم در شرايطی كه اگر سينمای خود را با هر كشوری در دنيا مقايسه كنيم متوجه خواهيم شد كه كميت فيلمهای دينی ما به هيچ وجه قابل مقايسه با هيچ كشوری در دنيا نيست.
سبط احمدی اضافه كرد: البته ممكن است در ميان آثار متعدد ارزشی سينمای ايران دو فيلم هم ساخته شوند كه آن چنان كه بايد با فرهنگ ما همخوان نيستند، اما عكسالعملی كه در خصوص اين كار از نهادهايی چون نماز جمعه، حوزه علميه و ... سر میزند بيش از حد است، به نحوی كه انگار قرار است اين چند فيلم در مقايسه با تعداد عظيمی از كارهای خوب، فرهنگ جامعه را نابود كنند.
اين تهيهكننده ادامه داد: من گلايه خود را به اين ادعای نادرست كه سينماگران ايرانی دغدغه كارهای دينی را ندارند، اينگونه مطرح میكنم. واتيكان به عنوان بزرگترين مركز تبليغ مسيحيت بيشترين سرمايهگذاری را در هاليوود انجام میدهد، به نحوی كه برای ساخت يك اثر ممكن است ميليونها دلار خرج كند تا بتواند به واسطه آن يك اثر، روی مخاطبان جهانی تاثير بگذارد. در مثالی ديگر به سرمايهگذاری صهيونيست در سينما اشاره میكنم كه با سرمايهگذاری ميليون دلاری سالی چند توليد سينمايی دارند كه به واسطه آن، خود را قومی مظلوم در جهان نشان میدهند.
سبط احمدی اعلام كرد: به جد میگويم كه سينماگران ما، اخلاقیترين، ارزشیترين و فرهنگیترين انسانها هستند كه در هر زمينهای به آنها ميدان داده شود به بهترين نحو میتوانند كاركرد داشته باشند. به اين امتيازات اضافه كنيد نقدپذيری را، چون بيش از هر قشری به ما سينماگران انتقاد وارد میشود، در صورتی كه اگر كوچكترين نقدی به قشری در فيلمی وارد شود، فرياد اعتراض آنها بالا خواهد رفت و با راههای فراقانونی در مقابل يك اثر سينمايی عكسالعمل نشان خواهند داد.
اين سينماگر متذكر شد: تاكيد من روی پايبندی به قانون خواسته نادرستی نيست، زيرا حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری بارها تاكيد كردهاند كه قانون بالاترين ملاك است، پس چرا تا اين اندازه عكسالعملهای سليقهای را در جامعه میبينيم.
وی در بخش ديگری از سخنان خود بيان كرد: سينماگر ما زمانی كه میخواهد به يك موضوع دينی وارد شود با متوليان و منتقدان مختلفی برخورد میكند. اين در حالی است كه دين ريشه در تار و پود تمامی انسانها دارد، پس چرا بخشی از مراكز دينی با سينماگران رابطه متقابل برقرار نمیكنند، آن گاه ما میآييم نقد وارد میكنيم كه دغدغه كار دينی در سينماگران ما كه جز ارزشیترين سينماگران جهان هستند، وجود ندارد.
تهيهكننده فيلم «سنگ اول» يادآور شد: برای من خيلی ناراحتكننده است كه میبينيم قهرمانان بزرگی همچون اسطورههای هشت سال دفاع مقدس داريم كه هيچگاه در سينما به آنها پرداخته نشده يا اينكه عملياتها بزرگی در طول جنگ تحميلی انجام شده كه به آن توجه نشده، چون همانگونه كه گفتم هر كدام از اينها متوليان بسياری دارند كه كار كردن در اين حوزه را سخت میكنند.
ثبات مديريت راز موفقيت سينمای ارزشی
سبط احمدی در پاسخ به اين سؤال كه ثبات مديريت تا چه حد در گرايش بيشتر سينماگران به سوی كارهای ارزشی نقش دارد؟ اذعان كرد: عرصه فرهنگی، محلی نيست كه بلافاصله بتوان نتيجه آن را مشاهده كرد، چون فرهنگ نيازمند بسترسازی است تا بتوان در يك پروسه زمانی مناسب به نتيجه دلخواه رسيد. اصلی كه هرگاه رعايت شده نتيجه مطلوب داده است. برای مثال در ورزش میبينيم كه در برخی از رشتهها (واليبال) به دليل ثبات مديريت شاهد درخشش جهانی هستيم، وليكن در سينما هميشه به واسطه عوض شدن لهجه سياسی، لهجه مديران نيز دستخوش تغيير شده است.
وی در پايان خاطرنشان كرد: چرا سياستهای فرهنگی ما بايد با تغيير لهجه سياسی تغيير كند، آن هم در شرايطی كه ما تفكرات و انديشههای حضرت امام (ره) و مقام معظم رهبری را داريم كه ملاك ما در كارهايمان است، پس بايد هر مدير سياسی كه روی كار میآيد با پايبندی به اين اصول، ثبات مشخصی در كارهايش داشته باشد تا سينماگران هم بدون نگرانی در حرفه خود فعاليت كنند.