زيارت جامعه كبيره امام هادی(ع)؛ دريايی از معارف الهی برای معرفی مقام ائمه اطهار(ع)

مجتبی محمديان، مدير عامل بنياد نشر قرآن و عترت استان سمنان در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه سمنان، با بيان اينكه امام علی‌النقی(ع) برای نشر احكام اسلام و آموزش و پرورش و شناساندن مكتب و مذهب جعفری و تربيت شاگردان و اصحاب گرانقدر گام‌های بلندی برداشتند، گفت: ايشان لحظه‌ای از آگاه كردن مردم و آشنا ساختن آنها با حقايق مذهبی باز نايستاد.

وی ادامه داد: حضرت امام علی‌النقی(ع) در 15 ذيحجه سال 212 و يا سيزدهم رجب 214 هجری در مدينه منوره به دنيا آمد. پدر ایشان امام جواد(ع) و مادرش سمانه معروف به سيده است. اسم شريف آن حضرت علی و كنيه آن بزرگوار ابوالحسن سوم بود؛ چون حضرت امام موسی كاظم(ع) و امام رضا(ع) را نيز ابوالحسن می‌گفتند. از این جهت، آن جناب را ابوالحسن الثالث(سوم) می‌گويند چنانچه حضرت امام رضا را ابوالحسن الثانی(دوم) گويند و اهل حديث این نکته را می‌دانند و مشهورترين القاب آن حضرت نقی و هادی است.

محمديان با اشاره به اينكه چون آن حضرت و فرزندش امام حسن عسكری(ع) در سامره در محله‌ای كه عسكر نام داشت، سكنی دادند و از اين جهت اين دو بزرگوار را نسبت به آن مكان نام داده و عسكری می‌گفتند، تصريح كرد: امام هادی(ع) در سخاوت و عزت نفس و بزرگ منشی شهرت داشت و در يتيم نوازی و كمك به تهيدستان و بينوايان تا می‌توانست دريغ نمی‌نمود.

مدير عامل بنياد نشر قرآن و عترت استان سمنان اضافه كرد: خلفای زمان امام علی النقی(ع) معتصم، واثق، متوكل، منتصر، مستعين، معتز، كه همگی به جهت شيفتگی نسبت به قدرت ظاهری و دنيای فريبنده با خاندان علوی و حضرت هادی(ع) دشمنی ديرينه داشتند و كم و بيش دشمنی خود را ظاهر می‌كردند. ولی همه، به خصال پسنديده و مراتب زهد و دانش امام اقرار داشتند، و اين فضيلت‌ها و قدرت‌های علمی و تسلط وی را بر مسائل فقهی و اسلامی به تجربه، آزموده و مانند نياكان بزرگوارش(ع) در مجالس مناظره و احتجاج، وسعت دانش وی را ديده بودند. شب‌ها اوقات امام(ع) پيوسته به نماز و طاعت و تلاوت قرآن و راز و نياز با معبود می‌گذشت.

زيارت جامعه كبيره؛ بهترين يادگار امام هادی(ع) برای شيعيان

محمديان بهترين يادگار امام هادی(ع) برای شيعيان را زيارت جامعه كبيره برشمرد و افزود: اين زيارت اقيانوسی مواج از معارف الهی و مضامين عالی مشتمل بر معرفی مقام ائمه(ع) است كه به تعبير علامه مجلسی(ره) از نظر سند و روايت از صحيح‌ترين و قوی‌ترين زيارات ائمه(ع) است و يادگار عظيمی است كه در حرم هر يك از ائمه معصومين(ع) آن زيارت را می‌خوانيم.

وی در خصوص زيارت غديريه اين امام همام يادآور شد: اين زيارت سندی بسيار معتبر دارد و روايتگران و گزارشگران آن از بزرگان شيعه هستند، اين زيارت مربوط به روز عيد غديری كه امام هادی(ع) در سفری كه به اجبار متوكل از مدينه به سامرا داشتند، در نجف اشرف بودند و اين زيارت را خطاب به قبر مطهر جدّ بزرگوارشان حضرت علی(ع) قرائت كردند.

اين پژوهشگر علوم دينی متذكر شد: در زيارتنامه امام هادی(ع) می‌خوانيم «يا عُدَّتى عِنْدَ الْعُدَدِ وَ يا رَجآئى وَالْمُعْتَمَدَ وَ يا كَهْفى وَالسَّنَدَ يا واحِدُ يا اَحَدُ وَ يا قُلْ هُوَ اللَّهُ اَحَدٌ اَسْئَلُكَ الّلهُمَّ بِحَقِّ مَنْ خَلَقْتَ مِنْ خَلْقِكَ وَلَمْ تَجْعَلْ فى خَلْقِكَ مِثْلَهُمْ اَحَداً صَلِّ عَلى جَماعَتِهِمْ وَافْعَلْ بى كَذا وَ كَذا ؛ اى ذخيره من در برابر ذخيره‌ها و اى اميد من و تكيه‌گاهم و اى پناهگاه، و پشت و پناهم اى يگانه‌اى يكتا و اى كه درباره خود فرمودى: بگو خدا يكى است، از تو خواهم. خدايا به حق هر كس از آفريدگانت خلق كردى و هيچ كس را مانند آنها در ميان آفريدگانت قرار ندادى درود فرست بر گروه آنها و درباره من چنين و چنان كن.

زیارت قبر امام رضا(ع) در طوس؛ ضمانت استجابت دعا

وی اظهار كرد: امام هادی(ع) در خصوص زيارت امام رضا(ع) فرمودند: هر كس از خداوند حاجتی دارد پس قبر جدم حضرت رضا را در طوس زيارت كند و دو ركعت نماز نزد قبر او بگذارد و در قنوت نماز حاجتش را طلب كند، خداوند دعايش را اجابت می‌كند مگر اينكه در مورد گناه يا قطع رحم باشد.

مدير عامل بنياد نشر قرآن و عترت استان سمنان با تأكيد بر اينكه امام هادی(ع) دعای ذيل را در تعقيب نماز بسيار سفارش نموده‌اند، خاطرنشان كرد: «اَعُوذُ بِوَجْهِكَ الْكَريمِ وَ عِزَّتِكَ الَّتى لا تُرامُ وَ قُدْرَتِكَ الَّتى لا یَمْتَنِعُ مِنْها شَىْءٌ مِنْ شَرِّ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَ مِنْ شَرِّ الاْوْجاعِ كُلِّها وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ؛ پناه برم به ذات بزرگوارت و به عزتت كه مورد دستبرد نيست و قدرتت كه چيزى از آن خوددارى نتواند، از شر دنيا و آخرت و از شر تمامى دردها و جنبش و نيروئى نيست جز به خداى والاى بزرگ.

اين پژوهشگر علوم دينی تصريح كرد: امام دهم حضرت هادی(ع) در سال 254 هجری به وسيله زهر به شهادت رسيد؛ در سامرا و در خانه‌ای كه تنها فقط فرزندش امام حسن عسكری(ع) بر بالين او بود. معتز عباسی امام دهم را مسموم كرد و از اين سال امام حسن عسكری(ع) پيشوای حق شد و بار تعهد امامت را بر دوش گرفت و در همان خانه‌ای كه در آن بيست سال زندانی و تحت نظر بود، سرانجام به خاك سپرده شد.