بصیرت و شهادت؛ راهی به بینهایت معنویت
گروه جهاد و حماسه: دفاع مقدس نعمتی الهی است که به راحتی به دست نیامده، بلکه با رشادت یاران خمینی کبیر(ره) که بصیرت داشتند و هنگامههای سخت را با لبیک به ندای هل من ناصر ینصرنی پاسخ دادند و به پیام عاشورا جامه عمل پوشاندند به دست آمده است.
.jpg)
باز بوی ماه خون و شهادت، ماه بصیرت و ایثار، ماه غلبه خون بر شمشیر، ماه حزن و ماتم، ماه محرم، از کوچه پسکوچههای شهرمان استشمام میشود.
هر کجا که میگذری متوجه میشود که تکایا و هیئتها به تکاپو افتادهاند و گوشه گوشه محلاتمان مهیای استقبال از ماه محرم و مجلس عزای خامس آل عبا(ع) میشوند. کمکم دارد فضای شهرمان که نه، فضای جانمان رنگ ماتم و عزا میگیرد.
نگاه که میکنی میبینی سردر هر هیئت و حسینه تصاویر امام خمینی(ره) و امام خامنهای عزیز به همراه تمثال مبارک شهیدان محله و شهدای شاخص دفاع مقدس نصب شده؛ گویی میخواهند چیزی را به رهگذران و مردم متذکر شوند.
آری اینها خود گویای این مطلب هستند که اگر ما در این آسایش و آرامش مشغول نوحهخوانی و عزاداری هستیم، همه و همه مرهون خون پاک شهیدان و رهبری داهیانه پیر جماران و جانشین خلفش امام خامنهای عزیز است.
اگر ما در این مجالس از بحر عرض ارادت و تسلیت به محضر مبارک ذات مقدس معصومین(ع) حضور داریم و از این خوان نعمت حظ و بهره میبریم، باید یادمان باشد که چقدر ایثار و رشادت به خرج داده شده تا این بساط روضه باقی باشد و ما گریهکن و نوکر این خاندان باشیم.
چقدر جانبازی و فداکاری کردند برادران و پدرانمان؛ چقدر صبوری و مقاومت کردند مادران و خواهرانمان تا این مملکت علوی و فاطمی به دست دژخیمان بعثی نیفتد؛ همانها که با اسلام ناب محمدی(ص) و مکتب اهل بیت(ع) دشمنی داشتند و در ایام حکومت منحوس صدام ملعون برپایی مجلس عزاداری سیدالشهدا(ع) و روضهخوانی و سینهزنی در عراق ممنوع بوده و با مخالفین این دستور به شدت برخورد میشد.
حالا مشخص میشود که چه نعمت عظیمی را خداوند نصیبمان کرده، آن هم برپایی مجلس روضه و اقامه عزا برای جگر گوشه قلب بتول و زینب(س)؛ آری این نعمت الهی به راحتی به دست نیامده، بلکه با رشادت و بصیرت یاوران خمینی کبیر(ره) که دارای بصیرت بودند و شناخت هنگامههای خاص و خطیر را با لبیک به ندای هل من ناصر ینصرونی نائب امام زمان خویش، پیر فرزانه، یگانه دوران و امام عاشقان حضرت روحالله(ره) در دفاع از مام وطن و تمامیت اسلام محمدی(ص) که در مقابله با تمام کفر برخاسته بود، به این پیام عاشورا که هیهات منالذله است، با ایثار جان و مال خویش جامه عمل پوشاندند تا به تمام دنیا و دنیاپرستان بفهمانند که از فرمان و ارشاد امام غریبمان در سال 61 هجری قمری که فرمود هرگز زیر ذلت نخواهید رفت تا درونی کردن و پیاده کردن این فرمان و درآوردن آن به صورت فرهنگ بصیرت و شهادت و عدم سازش با ظلم و ستمگر؛ و فقط باید از دنیا و مافیها گذشت و اینکه چگونه میتوان به این باور و ایمان رسید و از این همه زرق و برق مادی گذشت، رمزش در نفس قدسی امام راحلمان نهفته است که با لحنی ساده و بیآلایش در جان عاشقان شعله محبت و عشق میافروخت.
یادداشت از علی نظری
