
حجتالاسلام علیرضا نخعیپور، کارشناس مرکز مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، درباره تعریف اخلاص گفت: اخلاص، معیار ارزش عبادت و مقامی از مقامات مقربان الهی و هدف دین است که هر کس آن را یافت، موهبتی الهی نصیبش میشود.
وی ادامه داد: خالص و پاکیزه شدن عمل از غیرخدا مراتبی دارد، هر چه درجه اخلاص بیشتر باشد، عمل ارزش بیشتری نزد خدا پیدا میکند، به هدف و مقصد نزدیکتر شده و شخص را زودتر به کمال مطلوب خود میرساند و هرچه درجه اخلاص کمتر باشد، به همان اندازه از ارزش عمل کاسته شده و شخص از کمال مطلوب بازمیماند که از این رهگذر درجات مؤمنان در نزد خدا متفاوت است.
کارشناس مرکز مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی با اشاره به اینکه اخلاص، آثار ارزندهای در سعادت انسان دارد، اظهار کرد: اعطای روشنبینی، بصیرت، حکمت و معیار شناسایی حق و باطل از جانب خدا به فرد مخلص است، بهگونهای که این اثر در تمام برخوردهای او به روشنی دیده میشود.
تحصیل اخلاص نیازمند مبارزه طولانی با نفس است
حجتالاسلام نخعیپور با اشاره به اینکه تحصیل اخلاص دشوار و به مبارزه طولانی با نفس نیازمند است، گفت: از آنجا که انگیزههای غیرخدایی از نظر کمی و کیفی برای انسانهای اولیه بسیار فراوان است، انسانها باید به باطن و ظاهر عمل خود نهایت توجه را داشته باشند و طوری عمل کنند که تنها برای خدا و کسب رضایت او باشد در این صورت اخلاص محقق شود.
وی با تأکید بر اینکه عدم اخلاص میتواند ریشه بسیاری از اختلافها، گرفتاریها و نابسامانیهای جامعه باشد چراکه در آن انفاق و چاپلوسی نمود پیدا میکند، اظهار کرد: خداوند در قرآن هم به اخلاص امر کرده و در مورد پاکسازی نیت سفارش فرموده است که انگیزه انسانها در کارها از غیرخدا خالی باشد.
اخلاص، روح اعمال یک فرد مسلمان است
کارشناس مرکز مشاوره حوزه علمیه خراسان جنوبی با بیان اینکه اخلاص، روح اعمال یک فرد مسلمان است که بدون این روح، کالبد عمل هیچگونه ارزشی ندارد، یادآور شد: بهترین راه عقلی برای رسیدن به اخلاص تقویت توحید در دل است و منظور از توحید در اینجا آن است که انسان باور کند که فاعل و مؤثری در عالم جز خداوند نسیت.
حجتالاسلام نخعیپور خاطرنشان کرد: اگر برای ما روشن شود که هیچکس بهغیر خدا منشأ اثری نیست و بفهمیم که همه امور در دست خداوند است و هر آنچه در جهان هست مقهور امر حاکم بیشریک است، دیگر دل به دیگران نمیبندیم و خودنمایی در مقابل دیگران بر ایمان لذتی ندارد.