دایره اخلاص و خلاصی از تیررس شیطان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، در قرآن کریم از یک ویژگی در گروهی از مؤمنان یاد شده است که اتصاف به آن به اذعان شیطان، انسان را از گزند گمراهی‌های وی می‌رهاند. در آیاتی از سوره حجر‌(39-40) و سوره ص‌(82-83) مخلصین تنها گروهی هستند که شیطان ‌برابر آنها اظهار عجز می‌کند.

به گفته آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در کتاب ادب فنای مقربان، قرآن حکیم، اقلیم نفوذ شیطان و جنود او را تا مرز اخلاص دانسته و مافوق آن را هماره خارج از وسوسه و شَرَرافکنی نابجای او معرفی کرده است؛ به طوری که در آن مرحله، مجالی برای باطل نیست.

از پیامبر(ص) روایتی نقل شده است که «اخلاص آن است که خواهان آن نباشی به جز خداوند، کسی تو را به جهت انجام عملی ستایش کند». این معنا، بلندای افق نگاه مخلصان(متصفان به اخلاص) را تا مرتبه اعلی مبدأ جهان و عدم رضایت و اقناع آنها به دون آن را می‌رساند. اخلاص، ما را از بند گسستنی و ناپایدار و خوشبختی و برتری وابسته به تمجید و تحسین غیر می‌رهاند.

اخلاص ویژگی فردی است که نگاهش به رضایت یگانه محبوب خود است و کمتر از آن چیزی او را خوشحال نمی‌کند. گویا در ساحت برابر نگاه انسان مخلص، جز خداوند هیچ چیز دیگری نیست که باید برای رضایت او و رسیدن به آن کوشید هر چه هست برای نزدیکتر شدن به اوست. در نگاه مخلص، معرفت به این وجود دارد که خداوند مالک حقیقی است و او نه توان جلب نفعی به سود خود و نه قدرت دفع ضرر از خود را دارد. او همواره دست‌هایش را خالی می‌بیند او چیزی از خود ندارد که در پی آن‌(برای خود) «منیتی» و «مالکیتی» قائل باشد که به تبع آن حرص و طمع و مخاصمه با غیر برای حفظ و اثبات این منیت و حفظ مالکیت در میان آید.

بنابراین معیاراخلاص، خدا، و ناخالصی وجود هر چیزی غیر از اوست. اخلاص جایگاهی است که مجالی برای باطل در آن وجود ندارد.

به بیان آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی اگر در منطقه‌ای چیزی جز حق علمی و عملی وجود نداشته باشد، ابلیس هیچ راهی برای نفوذ نخواهد داشت؛ زیرا تنها کالای او ارائه باطل در لباس حق است و اگر در قلمروی اثری از بطلان نباشد، جایی برای شیطان نخواهد بود. بدین ترتیب، از گزند آسیب بیرونی مصون می‏‌ماند.