تارهای سیمی در حنجره مأذنه مساجد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، دعوت به بهترین عمل عالم با صدای آزادترین برده آغاز شد؛ می‌گویند حضرت رسول(ص) صدای او را بسیار دوست می‌داشتند و بعد از وفات آن حضرت، بلال دیگر بلند اذان نگفت مگر یک‌بار به خواست زهرای اطهر (ع) که در بستر بیماری بود. حضرت غمگین شد و ناله کرد و بلال سکوت.
این صدا قرار است عالم‌گیر باشد و خواهد شد، پرشعورترین شعار اسلام. در آن همه چیز هست. توحید، نبوت، امامت، عبادت، اطاعت، بندگی، دنیا، آخرت و هر آنچه که یک انسان برای متذکر شدن لازم دارد.

در همه تاریخ اسلام اذان، صدایی گرم بود که از حنجره یک مومن به گوش سایر مومنین می‌رسد؛ صدایی برای اجتماع برای دینداری ...
مؤذنان از مناره‌های بلند بالا می‌رفتند، اذان می‌گفتند، مردم جمع‌می‌شدند نماز می‌خواندند؛ هر مسجد یک موذن، همه شهر را صدای اذان پر می‌کرد ...
اما ...
صدایی که قرار بود همیشه از حنجره گرم یک انسان مومن برای دعوت سایر مؤمنین بیرون بیاید، اکنون موجی است که از رادیو پخش و از سیم‌های سرد بلندگوها به گوش می‌رسد.

مسجد‌های قدیمی نیازی به بلند‌گو نداشتند، معماران ما می‌دانستند چگونه باید مسجد ساخت که صدای موذن و سخنران به گوش همه برسد. سخنران حرف می‌زد و صدها نفر می‌شنیدند، اما اکنون دیوارهای مساجد هیچ انعکاسی ایجاد نمی‌کنند. حتی در درون مسجدها نیز باید با بلند‌گو اذان گفت.
پله‌های مناره‌ها را برای بالا رفتن و بالا بردن ساخته‌اند ... اما اکنون سیم‌های بلند‌گوها بر تنه مناره‌ها پیچیده و موذنان جدید فقط دکمه رادیو را فشار می‌دهند ...