دست‌هایی که آتش جهنم نمی‌سوزاند

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، یازدهم اردیبهشت به نام بی‌ادعای «کارگر» نامگذاری شده است. روز جهانی دست‌های نجیب و اندیشه‌های خلاقی که با بزرگی ذاتی خود بسیار می‌کوشند و همواره دغدغه‌های مقدسی را به همراه  دارند. روز کارگر، روز جهانی دست‌های امینی است که ستون‌های آبادانی جامعه و سایبان خوشبختی خانواده‌اند.

ارزش معنوی کار، صرف نظر از جایگاه آن در پیشبرد اهداف جامعه و آبادانی آن، در آیات قرآن کریم و روایات، چنان است که طلب رزق الهی از مجرای صحیح آن با بهره‌برداری از آنچه خداوند مسخر انسان‌ کرده است، جلوه‌ای از عمل شکرآمیز وی و مورد پسند خداوند متعال است: «وَإِن تَشْکُرُوا یَرْضَهُ لَکُمْ؛ و اگر سپاس بگزارید آن را بر شما مى‏‌پسندد» (زمر، 7). خداوند مواجهه شکرآمیز شما را با نعمت‌های خود ارج می نهد؛ چراکه این عمل متمم خیر الهی در به کارگیری نعمت‌ها و منشأ توسعه و برکت در آنها، از سویی و تأمین نیازهای خود و جامعه از راه صحیح آن است.

در فرهنگ روایی نیز، طلب حلال برترین جزء عبادت دانسته شده است. حفظ شأن و عزت انسان و جامعه در تأمین معاش خود، از وجوهی است که در کلام ائمه معصوم(ع) برای کار برشمرده شده است: یکی از یاران امام صادق(ع) چنین نقل می‌کند: امام صادق(ع) مرا دید که دیر به بازار در محل کار خود می‌روم فرمود: «اغد الی عِزِّک» صبح زود به طرف عزت و بزرگی خود بیرون برو. روایت معروف «الکَادِّ عَلَى عِیَالِهِ کَالمُجَاهِدِ فی سَبِیلِ اللَّهِ» نیز کلام امام صادق(ع) است که در آن، جایگاه کارگری که خود را برای روزی خانواده‌اش به زحمت می‌اندازد، همردیف کسی دانسته شده است که در راه خدا جهاد می‌‌کند. در برخی روایات که حاوی مضمونی مشابه این سخن است ارزش و اجر کارگر برتر و بزرگتر نیز دانسته شده است.

اوج این ارزش را پیامبر بزرگ اسلام(ص) زمانی پیش روی ما به تصویر می‌کشد که بر دستان سخت و زبر کارگرى که برای تأمین خانواده خود کار و تلاش می‌کند، بوسه می‌نشاند و می‌فرماید: «هذِهِ یَدٌ لاتَمَسُّهَا النّارُ أبَدا» این دستی است که آتش جهنم هرگز به آن نمی‌‌رسد.

رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار با کارگران به مناسبت روز کارگر پس از اینکه مدیران، فعالان، برنامه‌ریزان، کارآفرینانی که زمینه گسترش کار و اعتلای کیفیت کار را فراهم می‌کنند و آحاد کارگران از کارگران تحصیلکرده، کارگران ماهر، کارگران مجرب، تا کارگران ساده را مشمول عنوان عام کارگر دانستند، به نگاه احترام آمیز اسلام به کار اشاره کرده و فرمودند: «نفس کار احترام دارد، نفس تحرک و تلاش در جهت درست دارای احترام است».

آنچه کارگر را در چنین مرتبه‌ والایی قرار می‌دهد، حفظ عزت، نیکی در حق خانواده و جامعه و کوشش برای جستجوی رزق حلال با استفاده از مواهب خدادادی است. ارزش این تلاش، بر پایه‌های ارزشمندی از قبیل شکر نعمت‌ها و تکمیل خیر الهی، بهره‌برداری از مواهب مادی و قرار دادن آنها در مسیر توسعه و پیشرفت جامعه، تأمین خانواده و باور به حدود الهی و عقلایی و رعایت آنها در تأمین معاش استوار است.

با توجه به ارزش کار و جایگاه کارگر در فرهنگ اسلامی، احترام به کارگر در هر مرتبه و شأنی، در حقیقت احترام به عزت انسانی است.

در سالی که توسعه اقتصاد داخلی بر سرلوحه آن نگاشته شده است، شأن والای کارگر اهمیتی افزون و رعایت آن ضرورتی ویژه پیدا می کند. چراکه اوست که در هر مرتبه و شغلی با برخورداری از فرهنگی غنی که او را به عزت و تلاش می‌خواند، می‌تواند به میزان توانایی فکری و جسمانی خود چرخه این توسعه را در جهتی که استقلال جامعه و مردمش را رقم می زند، بگرداند.

کامله بوعذار