
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قران(ایکنا) از قزوین، حجتالاسلام عبدالکریم عابدینی، مفسر قرآن در جلسه هفتگی تفسیر قرآن که پیش از ظهر امروز، 22 اردیبهشت در امامزاده اسماعیل(ع) برگزار شد، رعایت تقوا در زندگی را از مهمترین عوامل رضایت روحی و روانی عنوان کرد و اظهار کرد: ترجمه تقوا به خداترسی و پرهیزکاری معنای حقیقی تقوا نیست که بتواند دردهای انسان را درمان کند بلکه باید برای آشنایی با معنای اصلی باید به ریشههای تقوا توجه داشته باشیم.
وی افزود: تنها توصیه زبانی و لفظی به تقوا هم اثر بخش نیست بلکه باید این توصیه به مرحله اجرا و عمل هم برسد تا شاهد اثرات ان در زندگی باشیم.
حجتالاسلام عابدینی بیان کرد: خداوند متعال در زمان خلقت به انسان استعدادها و نعمتهای زیادی از جمله گوش و چشم ظاهری و باطنی داده است و بسیاری از انسان ها بدون اینکه این استعدادهای نهفته را در وجود خویش شکوفا سازند از دنیا میروند اما تاکید خداوند بر این است که انسان می تواند با تقوا این استعدادهای بالقوه را به مرحله فعل و عمل برساند.
امام جمعه موقت قزوین اظهار کرد: بسیاری از ناهنجاریها و رذایل اخلاقی و رفتاری ریشه در بیدینی و بی تقوایی دارد و برای جلوگیری از مبتلا شدن به این صفات باید تابلوی رعایت تقوا همواره در برابر دیدگان همگان قرار گیرد.
مفسر قرآن با بیان اینکه اعتقادات ریشه عبادات است، عنوان کرد: در نقشه مهندسی دینی و عبادی، اعتقادات شالوده و اساس دینی به شما می روند و تنها زمانی انسان به اصل وجودی خود می رسد که از لحاظ اعتقادی و عقیدتی به مرحله ایمان و باور برسد.
مدرس حوزه و دانشگاه ادامه داد: هنگامی که زیرساخت های عقیدتی انسان محکم باشد و قلب انسان تبدیل به قلب خدایی شده باشد انسان خود به خود به عبادات شوق پیدا کرده و عبادات را انجام می دهد.
وی عدم پایهریزی دقیق اعتقادی را یکی از آسیبهای دعوت به عبادات بر شمرد و بیان کرد: دعوت به انجام عبادات باید همراه با تربیت اعتقادی باشد و تا زمانی که این اعتقادات به شکل صحیح پایهریزی نشود در دعوت به عبادات ناکام می مانیم.
وی عنوان کرد: انسان عابد هر عبادتی که انجام می دهد چراغ تقوای این فرد نورگرفته و وقتی این عبادات با تمام شرایط و ضوابط کامل خویش رو به فزونی گذارد به اوج نورانیت خود دست پیدا می کند.
حجتالاسلام عابدینی در پایان یادآور شد: رعایت تقوا در زندگی باعث نورانیت عقل و تقویت اراده می شود و انسان باتقوا به مرحله دانایی عقلانی و توانایی ارادی می رسد و در این مرحله است که انسان به کرامت دست پیدا می کند چرا که با عقل نور گرفته از تقوا تصمیم می گیرد و با اراده تقویت شده با تقوا عمل می کند و اینگونه می شود که میوه اصلی تقوا که همان کرامت انسانی به ثمر می رسد.