
مهدی خوشدونی، مدرس دانشگاههای استان مرکزی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، در رابطه با ریشهیابی علل دروغ در جامعه، گفت: عوامل مختلفی انسانها را به دروغگویی وامیدارد.
وی کمرنگ شدن بعد معنویت بین افراد یک جامعه را از علل گرایش و تمایل افراد به دروغگویی برشمرد و گفت: اگر انسانی به این نکته باور و اعتقاد باشد که دروغ هیچ سعادتی را برای او بهدنبال ندارد، هرگز آن را به زبان نمیآورد.
این مدرس دانشگاه با بیان اینکه انسان بهصورت فطری منفعتطلب است، اظهار کرد: انسان بهطور ذاتی سودجو آفریده شده است؛ لذا گاهی برای ارضای این میل باطنی به دروغگویی میپردازد.
دروغ؛ واسطه دستیابی به خواستههای زیادهخواهانه
خوشدونی ادامه داد: انسان طمعکاری که دروغ را واسطه دستیابی به خواستههای زیادهخواهانه خود قرار میدهد، به گمان خیال میکند که با دروغ گفتن میتواند به اهداف خود برسد؛ ولی غافل از آن است که ناراستی عاقبت خوشی نداشته و سرانجام در نزد دیگران آبرو و اعتبار خود را از دست خواهد داد.
وی محیطهای اجتماعی را از دیگر علل رویآوردن افراد به دروغگویی دانست و بیان کرد: وقتی دروغ در یک خانواده و اجتماع به یک امر عادی تبدیل شده باشد؛ قطعاً قبح این عمل ناشایست میان افراد آن جامعه شکسته شده و دیگر از انجام آن بیمی نخواهند داشت.
خوشدونی با بیان اینکه خانواده بیشترین تأثیر را در تربیت فرزندان راستگو دارد، مطرح کرد: تربیت اخلاقی مزین به آداب اسلامی افراد باید از درون خانواده آغاز شود.
وی اضافه کرد: فرزندان همواره از قول و فعل والدین خود الگو میگیرند و همان را در محیط خانه و اجتماع بروز میدهند؛ لیکن پدرو مادری که صداق و راستی را به فرزندان خود بیاموزد مانع از رواج دروغگویی هم در خانواده و هم اجتماع شده است.
دروغ هیچگونه سعادتی برای انسان ندارد
وی اظهار کرد: در روایات آمده است: صلاح و نجات انسان در راستگویی اوست؛ لیکن اگر کسی که بر این موضوع باور قلبی داشته باشد، زشتی دروغ را میپذیرد و در همه احوال از آن دوری میکند؛ حتی اگر به ضرر وی باشد.
دروغ؛ امری خلاف واقعیت
خوشدونی ادامه داد: دروغ امری خلاف واقعیت است؛ بنابراین باید از همان زمانی که فرزند انسان لب به سخن میگشاید و زبانآموزی را آغاز میکند، راستگویی و صداقت را نیز به آنها آموزش دهند و در سنیین بالاتر آن را در وجود فرزندان نهادینه کنند.
این مدرس دانشگاه یادآور شد: اگر والدین بدانند که فرزندان آنها از همان سنین بسیار کم، معنا و مفهوم نیکی و بدی را میدانند و همه اعمال و گفتار پدر و مادر خود را زیر نظر دارند تا در آینده همان را تکرار کنند؛ ضمن صداقتپیشگی، هرگز دروغی را به زبان نمیآورند.