دهم رمضان؛ سالروز وفات بانوی عظمت و استقامت
گروه اجتماعی: سخن از حضرت خدیجه(س) سخن از یک دنیا عظمت و پایداری واستقامت در هدف است. بهحق، قلمفرسایی درباره فردی که خداوند بر او سلام و درود میفرستد، مشکل است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، سخن از حضرت خدیجه(س)، سخن از یک دنیا عظمت، پایداری واستقامت در هدف است. بهحق قلم فرسایی درباره فردی که خداوند براو سلام و درود میفرستد، مشکل است. خدیجه(س) از قبیله هاشم بود و پدرش خویلد بن اسد قریشی نام داشت. مادرش فاطمه دختر زائدبن اصم بود.
خدیجه(ع) بین اقوام خود یگانه و ممتاز و میان اقران کم نظیر بود. به فضیلت اخلاقی و پذیراییهای شایان بسیار معروف بود و بدین جهت زنان مکه به وی حسد میورزیدند. دختر خویلد در سجایا و کمالات اخلاقی زبانزد و نمونه بود و به حق ایشان کُفو خوبی برای پیامبر اسلام(ص) بود. بیتردید میتوان گفت که این سجایا و فضایل اخلاقی سبب شد تا خدیجه(س) برای همسری پیامبر اکرم(ص) شایسته باشد.
فضایل اخلاقی خدیجه(س)، بسیاری از بزرگان و صاحب منصبان عرب عتبه، شیبه، عقبة بن ابی معیط، ابوجهل و... را به فکر ازدواج با وی میانداخت. تا اینکه با مقامات معنوی حضرت محمد(ص) آشنا شد و آن دو غلامی را که برای تجارت همراه پیامبر(ص)فرستاده بود مطالب و معجزاتی که از وی دیده بودند برای خدیجه(س) نقل کردند.
خدیجه(س) فریفته اخلاق و کمال پیامبر شد. البته او از یکی از دانشمندان یهود و نیز ورقة بن نوفل، که از علمای بزرگ عرب و خویشان نزدیک خدیجه(س) به شمار میرفت، درباره ظهور پیامبر(ص) آخرالزمان و خاتم الانبیا مطالبی شنیده بود. همه این عوامل باعث شد تا خدیجه(س)، حضرت محمد(ص) را به همسری خود انتخاب کند.
خدیجه(س)؛ بزرگترین حامی مالی اسلام
وقتی حضرت خدیجه(س) دریافت که سعادتمند شده، هر چه داشت در راه پیشرفت و موقعیت پیغمبر اسلام(ص) انفاق کرد. همه اموال خویش را به پیامبر(ص) بخشید و در راه نشر اسلام به مصرف رساند. ابن اسحاق جملهای در شأن خدیجه دارد که گویای همکاری و صداقت او در پیشبرد اسلام است. میگوید: «خدیجه یاور صادق و با وفای پیامبر(ص) بود و مصیبتها در پی رحلت خدیجه(س) وابوطالب بر پیامبر(ص) سرازیر شد».
گویا این دو برابر هجوم ناملایمات بر پیامبراکرم(ص)، سدی بلند و مستحکم بودند. این جمله معروف که اسلام رهین اخلاق پیامبر(ص)، شمشیر علی(ع) و اموال خدیجه است از نهایت همکاری و صداقت خدیجه(س) پرده بر میدارد.
در تعداد فرزندان خدیجه(س) میان مورّخان اختلاف است. به گفته مشهور ثمره ازدواج رسول خدا(ص) و خدیجه(س)، شش فرزند بود. برخی مدعی هستند که پیامبر از خدیجه دو پسر به نام قاسم و عبدالله داشت که ملقّب به طیّب و طاهر بودند نه این که غیراز قاسم و عبدالله فرزندانی به نام طیّب و طاهر باشد.
رقیّه بزرگترین دخترانش بود و زینب، ام کلثوم و فاطمه به ترتیب پس از رقیّه بودند. پسران خدیجه(ع) پیش از بعثت پیامبر(ص) بدرود زندگی گفتند. ولی دخترانش، نبوت پیامبر(ص) را درک کردند. گروهی از محققان معتقدند قاسم و همه دختران رسول خدا(ص) پس از بعثت به دنیا آمدند و چند روز پس از بعثت پیامبر(ص) به مدینه هجرت کردند.
سال دهم بعثت؛ سالروز نامگذاری عام الحزن
خدیجه(س) در دهم ماه رمضان دار دنیا را وداع گفت اما بر اساس قولی حضرت خدیجه در ماه رجب رحلت فرمود. سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب جان به جان آفرین تسلیم کرد. پیغمبرخدا(ص) شخصاً خدیجه(س) راغسل داد، حنوط کرد و با همان پارچهای که جبرئیل از طرف خداوند عزوجل برای خدیجه (ع) آورده بود، کفن کرد. رسول خدا(ص) شخصاً درون قبر رفت و سپس خدیجه(س) را در خاک نهاد و آنگاه سنگ لحد را در جای خویش استوار کرد.
حزن در گذشت خدیجه، پیامبر(ص) را بسیار محزون کرد که پیامبر (ص) سال درگذشت حضرت خدیجه را «عام الحزن» سال اندوه نام نهاده. خدیجه همسر بىهمتاى پیامبر(ص) بانوئى که از ثروت او اسلام رونق یافت و پشت پیامبر(ص) راست شد. باید سال درگذشتش را «عام الحزن» نام نهاد و مصیبت پیامبر(ص) شدت گرفت، زیرا که پیامبر(ص) مادر شایسته دخترش زهراى مرضیه را از دست داده و یارى همچون خدیجه را هرگز به دست نخواهد آورد.
