
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، ماه رمضان به معناگرایی مشهور است، همگان میدانند که در این ماه پرهیز میکنیم از خوردن، آشامیدن و بدخلقی. عادات نادرست گذشته خود را هر چند در سطحی اندک کنار گذاشته و تلاش میکنیم تا از حقایق این ماه بهره ببریم همان حقایقی که رسول خدا(ص) درباره آن میفرمایند: اگر مردم میدانستند که چه حقایقی در آن نهفته است میخواستند در همه سال این ماه بهطول بینجامد.
کنار گذاشتن نفسانیات و عادات بد برای همه انسانها که دشمنی به قدرت شیطان دارند امری دشوار است اما مشاهده میشود که برخی با ورود به این ماه هر چند در ظاهر اموری که به خشنودی خداوند نزدیکتر است را انجام میدهند. انجام امور دینی امری فطری و باطنی است و نفس لوامه همواره آدمی را به امور نیک سفارش میکند اما پس از یک بار پس زدن این سفارش باطنی، پشت کردن به آن عادت میشود.
شور و هیجان مردم در هنگام رؤیت هلال در آغاز ماه رمضان، هیجان از خواب گذشتن در سحر، خواندن دعای سحر، اقامه نماز شب، تکاپوی تهیه سحری، اقامه نماز صبح و آماده شدن برای تهیه افطار در قلب همه شیفتگان این ماه غلیانی هیجانانگیز ایجاد میکرد، شهر از شادی هیجانی محسوس میگرفت، همه اعضای خانواده گرد سفره سحر برای یک روز بندگی خود را آماده میکردند.
زنان و مردان روزهدار برای کار روزانه خود را آماده میکردند، برای روزی که قرار است در پایانش عید لقب گیرد؛ مردانمان نگاهشان را کنترل میکردند و زنانمان زینتهایشان را. نماز جماعت شهرمان رونق مییافت و در ختم قرآن کریم از هم سبقت میگرفتیم، در خفا به همنوعانمان کمک میکردیم، کمک به فقیران گسترش مییافت و بساط نذری و پخت و پز در جای جای شهر مشاهده میشد.
خانههامان رنگ معنویت میگرفت، سعی میکردیم شبهای قدر را بیشتر قدر بدانیم، اشکهامان برای رضای خدا ریخته میشد و خودجوش به مردمانمان کمک میکردیم تا آنها نیز مانند ما سیر به بالین روند.
چه شده که حتی ظاهرمان روزهداریمان را نشان نمیدهد. در نمازهای جماعت تعدادمان اندک شده، برکت ماه رمضان را تنها به استجابت خواستههای مادیمان محدود میکنیم، برای آمدن ماه رمضان اخمهامان را در هم میکشیم و میگوییم خستهایم. ما را چه شده که از دیدن برنامههای ماهوارهای حتی در شبهای قدر نمیگذریم و پس از انجام آن فریضه! به انجام امور سفارش شده این شبها مشغول میشویم.
قرآن را تنها به خواندن محدود کردهایم و از خیر روخوانی معنای آن گذشتهایم چه رسد به تفکر در آن، ما را چه شده که حتماً در صورت داشتن خواسته باید به خدا روی آوریم؛ روی آوردنی که برکت رمضان را در تحقق خواستههایمان میدانیم و اگر روزگار به دل ما نبود سخن حق خدا و رسولش را مبنی بر اهمیت این ماه باور نکرده و این ماه را با دیگر روزها برابر میپنداریم.
به آیندگان چه میخواهیم بیاموزیم وقتی که هنوز حقیقت این ماه بر خودمان روشن نشده، تلاشی هر چند محدود را به خود نمیبینیم تا جانمان را با معرفت پیوند دهیم. علما «رمض» را به شدت گرمای تابستان معنا کردهاند و میگویند به معنای سوزاندن گناهان آدمی است. چرا همیشه خداوند باید گامی پیش نهاده تا ما به خود بیاییم چرا این شدت گرمای تابستان که مردمان جنوب به یقین معنای آن را میفهمند از اشتیاق ورود به رمضان نباشد. با دلمان چه کردهایم که دیگر با شنیدن نام رمضان نمیتپد، محل خدا را به چه کسی دادهایم که پایان هرچه سریعتر ماهش را خواهانیم.
هیچکس نمیتواند منکر سختی روزهداری در روزهای طولانی و گرمای تابستان باشد بهگونهای که رسول خدا(ص) این عمل را با جهاد برابر دانستهاند. اما این ماه تنها برای پرهیز خوردن و آشامیدن نیست، میتوانیم سفارش مؤکد خداوند در قران کریم را به «أَفَلاَ تَعْقِلُونَ، أَفَلا تَذَکَّرُونَ، أَفَلاَ تَتَفَکَّرُونَ» را از این ماه آغاز کنیم.
حجتااسلام عبدالکریم سلطانی، مدیر مدرسه علمیه الامام المهدی(عج) اهواز در گفتوگو با ایکنا در اینباره اظهار کرد: اندک شدن حضور مردم در اجتماعات دینی و معنوی ماه رمضان به عوامل مختلفی مربوط میشود که این امر میتواند به دلیل گرمای هوا باشد. گرمای اهواز از انرژی افراد کاسته و باعث میشود آنها توانایی حضور در مجالس سخنرانی و نمازهای جماعت را نداشته باشند.
وی در ادامه با بیان اینکه به نظر نمیآید ماهواره تأثیر مستقیمی بر به هم زدن شور مردمی در ماه رمضان داشته باشد، تصریح کرد: نمیتوان گفت که این وسیله در عدم تعهد اخلاقی کاملاً بیتأثیر است.
سلطانی گفت: البته هوای گرم در خوزستان نیز عاملی مهم است که در گفتوگو با مردم آنها به این دلیل توان آمدن به مسجد را ندارند، زمانی که هوا خوب است فرد راحتتر میتواند به مسجد رفته و در مجالس دینی شرکت کند و این امر در فضای شور و شوق جامعه تأثیرگذار است. گرما توان مردم را گرفته و حتی توانایی گوش سپردن به برنامههای دینی را ندارند.