آیات ابتدایی سوره زمر بیانگر اعجاز علمی قرآن است

به گزارش خبرگزاری بین‌‏المللی قرآن(ایکنا)از قم، آیت‏‌الله‏ العظمی سبحانی ظهر امروز 14 تیرماه در درس تفسیر سوره زمر در مدرسه حجتیه قم گفت: خداوند آیه پنجم سوره زمر نشانه‏‎های اعجاب آور و بسیار راهگشایی را بیان می‏‌کند.

وی افزود: در این آیه «خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ یُکَوِّرُ اللَّیْلَ عَلَى النَّهَارِ وَیُکَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّیْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ کُلٌّ یَجْرِی لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلَا هُوَ الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ» خداوند به چند مسئله مهم اشاره می‏‌کند. این مرجع تقلید تصریح کرد: مشکل اصلی مشرکان با مسئله وحدت اله است که آنها را به شدت رنجور می‎ساخت و هرگاه مسلمانی لااله اله الله می‎گفت آنهارا دل پریش می‎کرد چون آنها به وحدت خداوند معتقد نبودند.

وی گفت: در اینجا معلوم می‏‌شود که وهابیون کوچکترین سواد قرآنی ندارند زیرا در اینجا و در یک آیه دیگر خداوند بیان می‎دارد که یکی از مهمترین نشانه‎های مشرکان این بود که از کلمه لا اله الاالله ناراحت می‎شوند که در اینجا هیچ مسلمانی را پیدا نمی‏‌کنیم که چنین خصوصیتی داشته باشد.

سبحانی خاطرنشان کرد: در این آیه خداوند به یک معجزه علمی قرآن اشاره می‏‌کند که بیان علمی کرویت زمین است؛ در این آیه خداوند بیان می‏‎دارد که روز و شب همدیگر را می‏‌پیچند؛ تعابیرمشابه یکور(پیچیدن) ویژه روز و شب در قرآن شامل یولج و یغشی است که هر سه این کلمات در بردارنده همین اعجاز علمی است.

وی گفت: خداوند بیان می‎دارد که روز و شب در واقع حاصل از گردش و پیچیدن زمین گرد یک شی نورانی است؛ مثل توپی که در یک فضای تاریک روبروی یک چراغ بگذارید و او را بپیچانید که در حین چرخیدن یک طرف روشن و طرف دیگر تاریک خواهد بود. سبحانی عنوان کرد: در یولج و یغشی نیز دو مفهوم وارد شدن و پوشاندن برای روز و شب وارد شده است که به اضافه کلمه بعدی یعنی سخرالشمس و القمر کاملا مفهوم کرویت زمین از نظر علمی ثابت می‎شود؛ زیرا خداوند بیان کرده است که خورشید و ماه مسخر زمین و انسان شده است.

وی افزود: درست است که شاید در نظر اول کسی بگوید که به نظر می‎‏رسد که خورشید در حرکت است و زمین ثابت که دیگر جایی برای تسخیر خورشید نیست ولی حقیقت این است که خداوند بیان می‎کند که خورشید روی یک مدار ثابت ایستاده و به زمین در حال گردش نورانیت می‎دهد.

این مرجع تقلید عنوان کرد: بخش پایانی این آیه با دو صفت عزیز و غفار پایان می‎یابد که در اینجا بیانگر قدرت لایزال الهی است که خداوند خود را عزیز و در عین حال غفار یا بخشنده عنوان کرده است؛ دقیقا برعکس انسانها که تا وقتی که قدرت می‏‌یابند به یکدیگر رحم نمی‏کنند، خداوند عزیزی است که بندگان خود را همیشه مورد لطف قرار می‏‌دهد.