سند هویتی آیتالله سیدیدالله صدری رونمایی شد
گروه اجتماعی: سند هویتی مرحوم آیتالله سیدیدالله صدری، مدیر حوزه علمیه کمالیه خرمآباد همزمان با ششمین سالگرد درگذشت ایشان با حضور مسئولان استان رونمایی شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، حسین میردریکوند، مدیرکل ثبت احوال لرستان در مراسم ششمین سالگرد ارتحال آیتالله سیدیدالله صدری که شب گذشته، 21 تیر در مسجد صاحبالزمان(عج) این استان برگزار شد، گفت: اسناد هویتی نشاندهنده فرهنگ و هویت مردم هر کشور است.
وی اضافه کرد: با توجه به تاریخ کهن استان لرستان، افراد زیادی از این دست وجود دارند که هر یک میتوانند بهعنوان الگویی برای جوانان این مرز و بوم مورد توجه قرار گیرند.
مدیرکل ثبت احوال لرستان افزود: ادارهکل ثبت احوال استان لرستان بهمنظور ارج نهادن به مقام شامخ مفاخر استان و معرفی این ذخایر فرهنگی بهعنوان الگویی تأثیرگذار به مردم اقدام به جمعآوری مجموعهای تحت عنوان گنجینه اسناد هویتی مفاخر کرده است.
این مقام مسئول با اشاره به اینکه از مفاخر و مشاهیر استان مطالعاتی صورت گرفته است که آیتالله سیدیدالله صدری در کشور بهعنوان یکی از مشاهیر و مفاخر کشوری شناخته شد و رونمایی از سند هویتی چنین عالم فرهیختهای و نگهداری آن در گنجینه اسناد هویتی، هدیه ناچیزی از مجموعه ثبت احوال استان در برابر زحمتهای ایشان است.
یادآور میشود، آیتالله حاج سیدیدالله صدری فرزند مرحوم آیتالله آقا سیدغلامرضا ابن آقا سیدصدرالدین از سلسله جلیله سادات منتسب به حضرت امام موسیبن جعفر(ع) است.
بیت مکرم ایشان از بیوت مقدس شهر خرمآباد و از دیرباز بهعنوان درگاه و مأوایی برای درماندگان بهشمار میآمده است و اعضای این خانواده همواره در رفع و رجوع امور دنیوی و دینی همشهریان خود بر میآمدهاند.
آیتالله سیدیدالله صدری در 20 بهمن سال 1301 هجری شمسی مطابق با 16رجب در محله پشت بازار خرمآباد شش ماه بعد از رحلت والد گرامیشان در بیت علم و فضیلت دیده به جهان گشود.
آیتالله آقا سید غلامرضا برجسته ترین روحانی لرستان در عصر خود بهشمار میآمد. ایشان مجتهدی مسلم بود که به زهد و تقوا و پرهیزگاری شهره بود. این عالم زاهد هنگام وفات چیزی از مال دنیا را به جا نگذاشت این در حالی بود که ایشان وصی بسیاری از متمکنین لرستان بود.
آیتالله صدری دوران طفولیت را تحت سرپرستی والده مکرمهشان و همچنین حمایت برادر بزرگترشان مرحوم حجتالاسلام والمسلمین حاج آقا سیدعبدالله مصطفوی که از متنفذین لرستان و دارای سجایای اخلاقی والایی بود و از شاگردان مرحوم آیتالله العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی(مؤسس حوزه علمیه قم) بهشمار میرفت سپری کرد و از بدو کودکی تحت تعالیم بیت مکرم پدری قرار گرفت و زمینههای آموزش دینی واخلاقی ایشان مهیا گردید تا اینکه در سن 10سالگی جهت انجام تحصیلات ابتدایی وارد دبستان دولتی شد و در سال 1316 هـ . ش موفق به اتمام تحصیلات ابتدایی شد.
این زمان مقارن با حکومت رضاخان بود و بنابر سیاستهای ضددینی آن روزگار انجام بسیاری از فعالیتهای مذهبی ممنوع اعلام شده و بالطبع حوزههای علمیه ایران از فعالیت بازمانده بود و آقا سیدیدالله نوجوان که بنابر وضعیت خانوادگیاش علاقه وافری به تحصیلات حوزوی داشت برای تحصیل علوم دینی با مشکلات عدیدهای روبهرو شد.
وی پس از مرارت فراوان موفق میشود که کتاب جامعالمقدمات کهنهای پیدا کرده و به همراه چند تن از دوستانش نزد حاج آقا سیدحیدر طاهری(ره) و آقا سید علی اکبر رحیمی(ره) تحصیل علوم دینی را آغاز کنند .
در اوایل دهه 30 ایشان به همراه جمعی از اهالی لرستان به محضر آیتالله العظمی بروجردی(ره) در قم میرسند و خواستار راهاندازی حوزه علمیه خرمآباد میشوند که معظمله، مرحوم آیتالله کمالوند(ره) را مأمور تشکیل حوزه میکنند. در حوالی این سالها آیتالله صدری به خرمآباد بازمیگردد و در این حوزه تازه تأسیس به فعالیت میپردازد و نیز بخشی از امور حوزه را عهدهدار میگردد.
پس از مدتی اداره حوزه علمیه خرمآباد بر عهده آیتالله صدری گذاشته میشود و ایشان تا آخر حیاتشان این مسئولیت را عهدهدار بودند.
مجهز کردن حوزه به تجهیزات رایانه، دستگاههای تایپ و تکثیر، تقاضا جهت فرش و سیستم صوتی مسجد جامع، رایزنی با برخی متمکنین جهت عمران و بازسازی ساختمان حوزه، بخش کوچکی از خدمات ایشان در سالیان مدیریتشان میباشد.
این عالم بزرگوار معتقد به سادهزیستی و مردمیبودن روحانیت بود و همواره به طلاب علوم دینی سفارش میکرد که از تلاش برای کسب ثروت غیرمتعارف و رسیدن به مقام دنیوی پرهیز کنند چه این اعمال باعث وهن جایگاه روحانیت میشود. آیتالله صدری معتقد بود ملبس شدن به لباس روحانیت باید دارای قاعدهای مشخص باشد و همواره از اینکه بعضی از طلاب بهصورت مقطعی لباس میپوشیدند رنج میبردند.
حضرت آیتالله حاج سیدیدالله صدری سرانجام پس از 86 سال زندگی پربرکت که مصداق آیه شریفه «و جعلنی مبارکا اینما کنت» بود، با کارنامهای درخشان و پس از عمری مجاهدت و تقوی و پرهیزگاری کمنظیر که در عصر حاضر به ندرت یافت میشود، در روز سهشنبه، اول مردادماه 1387 جهان فانی را وداع گفت.
