
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، انسان برای رسیدن به کمال، بر مبنای آفرینش منحصر بفردی خلق شده است، جسم و روح او بهگونهای آفریده شده که او را در مسیر رسیدن به کمال یاری میکند و بر همین اساس احساسات متفاوتی در او به ودیعه گذاشته شده است که عبارت است از شادی، غم و اندوه، خشم و ترس.
برای سلامت جسم و روان، این چهار احساس مهم باید در تعادل با یکدیگر باشند تا روح و روان و جسمی سالم را برای انسان به ارمغان بیاورند و او را در مسیر سیر الی الله کمک و مدد رسانند.
اما گاهی این روزها با این سؤال مواجه میشویم که «آیا اسلام دین شادی است یا گریه؟» برخی معتقدند اسلام، انسان را از شادی دور و او را به سمت غم و اندوه سوق میدهد و عدهای نیز بر این باورند که غم و اندوه، انسان را برای دستیابی به کمال یاری میرساند؛ چرا که غم و اندوه در حقیقت ناشی از دورماندن انسان از ملکوت؛ همان جایگاه اصلی اوست.
باید توجه داشت که بنا بر اصل تعادل در احساسات، نمیتوان کفه ترازو را به نفع شادی یا غم گذاشت بلکه بنا بر آنچه ذکر شد، وجود و تعادل هر دو احساس شادی و غم برای سلامت جسم و روان لازم و ضروری است چه بسا افرادی که یک احساس آنان سرکوب شده است، دچار مشکلات روحی و روانی شدهاند.
در معارف اسلامی نفس انسان دارای مراتبی است که عبارت از نفس اماره، لوّامه، عاقله، مُلهَمه، مطمئنّه، راضیه و مرضیه هستند، این مراتب نشانی از سیر صعودی روح انسان دارد که در نهایت به بالاترین مرتبه که همان رضایت و رضایتمندی است ختم میشود؛ آن جا که هم خدا راضی است و هم بنده!
در نتیجه طرح این سؤال که «آیا اسلام دین شادی است یا گریه؟» بر اساس معارف اسلامی مبنای نادرستی دارد و باید گفت اسلام دین رضایتمندی است نه شادی و یا گریه، این رضایت هم در ساختار خلقت او و هم در مسیر کمال او نهفته است و او را به سمت آن هدایت میکند.
معصومه شهابی