
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از همدان، پس از برگزیدن حضرت محمد(ص) بهعنوان پیامبر خاتم، مسئله آموزش تعالیم و معارف کتاب وحی به مردم مطرح شد و از آن پس تاکنون سیرابی جانهای تشنه به معارف و مسائل کتاب خداوند تبارک و تعالی توسط متولیان امور دینی صورت گرفته است.
سنت پیامبر اکرم(ص) و اولیای الهی در تقدم تعلیم قرآن بر هر امر دیگری، نشاندهنده جایگاه بنیادین و راهبردی است که خداوند متعال، برای قرآن و قرآنآموزی در تکوین و تحول شخصیت مسلمانان و امت اسلامی و شکلگیری دولت اسلامی قائل است.
تعلیم قرآن از دیرباز آنچنان میان مسلمانان دارای اهمیت بوده است که تسلط حکومتهای هواپرست و ناآشنا یا مخالف با قرآن بر مدیریت کشورهای اسلامی اگرچه منجر به تحریف نظام قرآنآموزی و مهجوریت معنوی قرآن شد اما هرگز موجب حذف نهاد آموزش عمومی از ساختار جوامع اسلامی نشد.
به نظر میرسد پس از استقرار نظام جمهوری اسلامی ایران، با وجود تلاشهای فراوانی که در راستای قرآنآموزی و درک مفاهیم قرآن در سطح نهادها و مراکز دینی و فرهنگی نظام و از طرفی دیگر در دیگر نهادهای اجتماعی همچون مساجد، حسینیهها، پایگاههای بسیج و انجمنهای اسلامی انجام گرفت، به دلیل نبود یک برنامه کلان و منظم و به تبع آن، نبود یک ردیف بودجه تثبیت شده و متناسب برای فعالیتهای قرآنی، تحول و رشد مورد انتظار در تعمیق فرآیند نشر فرهنگ و آموزههای قرآنی به وقوع نپیوست.
34 سال پیش به فرمان امام راحل نهضت سوادآموزی در هفتم دیماه ۵۸ شکل گرفت و همه امکانات و منابع کشور برای ریشهکن کردن بیسوادی بسیج شدند و در حال حاضر در کشور ایران آمار بیسوادی به کمتر از هفت درصد رسیده است، آیا وجود بیسوادی قرآنی بهویژه میان افراد تحصیلکرده آن هم در جامعه اسلامی نوعی نگرانی و تشویش خاطر در جامعه بهوجود نمیآورد؟
حجتالاسلام علی دشتکی، مدیرکل تبلیغات استان همدان در گفتوگو با خبرنگار ایکنا از همدان، گفت: اگر اجرای برنامهها در مباحث قرآنی پشتوانه نداشته باشد وضعیت امروز اینگونه میشود که در کشور اسلامی با 70 درصد بیسوادی و کمسوادی قرآن مواجهه هستیم که به هیچ وجهه زیبنده جامعه اسلامی نیست.
وی اضافه کرد: از این 70 درصد کمسواد که عموم افراد جامعه را نیز شامل میشود بیشترین قشر را تحصیلکردگان به خود اختصاص دادهاند که این مسئله جای نگرانی دارد.
حجتالاسلام دشتکی افزود: در فرهنگ اسلامی و در فرهنگ دینی نیاز انسان به دو بال همراه که همان قرآن و اهل بیت(ع) هستند برای رسیدن به جایگاه انسانی و پیمودن راه سعادت و فتح قلههای موفقیت و انسانیت معرفی شده است و انسان برای آنکه از دو بال سعادتبخش استفاده کند باید بتواند ارتباط و انس خود را با این دو بال بهویژه قرآن بالا ببرد.
وی اظهار کرد: انس با قرآن در وهله اول نیاز به آشنایی، آموزش و یادگیری دارد که گذشته از توحیدهای دینی، آموزشها باید براساس نیازهای اجتماعی باشد.
مدیرکل تبلیغات اسلامی همدان تصریح کرد: برای محقق شدن آموزش قرآن همه مسئولان بهویژه در سیاستگذاری، برنامهریزی و اجرای برنامههای فرهنگی و دینی باید تلاش کنند و آموزشهای قران را در اولویت کاری خود قرار دهند.
برنامهریزی مناسبی در راستای قرآنآموزی صورت نگرفته است
وی یادآور شد: متأسفانه در کشور ما سیاستگذاری و برنامهریزی مناسبی در راستای قرآنآموزی صورت نگرفته است به طوری که در برخی از دستگاهها فقط حمایتهایی از مؤسسات قرآنی رخ میدهد ولی حمایت به تنهایی کافی نیست.
این مقام مسئول با اشاره به اهمیت برنامهریزی بیان کرد: تا زمانی که در بحث آموزش سیاستگذاری و برنامهریزی صورت نگیرد، در بحث اجرا با شکست مواجهه میشویم و به بنبست خواهیم رسید از این رو نیاز است در حوزه سیاستگذاری و برنامهریزی اقدامات قابل توجهی صورت گرفته و هدفگذاری نسبت به رفع بیسوادی قرآنی برنامهریزی شود و پس از هدفگذاری برای دستگاههای فرهنگی و آموزشی تقسیم کار صورت پذیرد.
حجتالاسلام دشتکی گفت: با یک همت جانانه فرهنگی و حرکت جهادی باید این موازنه را به حالت عکس برگرداند و 70 درصد را به صفر برسانیم لازم است در این راستا بسیج امکانات را بهکار گیریم.
وی تأکید کرد: از آنجایی که در حوزه فرهنگی همه مسئول هستند، در آموزش قرآن و ریشهکن کردن بیسوادی قرآنی نیز همه مسئول هستند و باید با یک برنامهریزی منسجم در این راه قدم برداشت، ابتدا باید جامعه هدف را در این طرح مشخص کرد و افرادی که کمسواد قرآنی هستند را شناسایی و با طرح جامع کاربردی در این راه قدم برداشت.
جواد صدیق، مدیر بنیاد قرآن مجید همدان نیز گفت: جهت هماهنگیهای بیشتر فعالیتهای قرآنی باید وزارتخانه قرآن و عترت در کشور ایجاد شود تا هم بیسوادی قرآنی ریشهکن شود و موازیکاریهای بین دستگاههای متولی امور قرآنی به حداقل رسیده و وحدت رویهایی نیز بین دستگاههای متولی ایجاد شود.
وی افزود: عدم انسجام فعالیتهای قرآنی، عدم انسجام محتوای آموزشی کلاسهای قرآنی، عدم وجود برنامههای چشمانداز قرآنی برای نهادهای قرآنی، عدم توجه کافی به فرمایشات مقام معظم رهبری در حوزه مباحث قرآنی، عدم توجه به قرآن در علوم انسانی دانشگاهها و مهمتر از همه عدم حضور قرآن در بطن جامعه از مهمترین علل کمسوادی قرآنی در جامعه است.
صدیق بیان کرد: از آنجایی که ورود هر فردی به اجتماع از آموزش و پرورش آغاز میشود پس نخستین و اصلیترین متولی امور قرآنی این نهاد است و ضرورت توجه بیش از پیش مسئولان و معلمان به مبحث آموزش مسائل قرآنی بیش از پیش احساس میشود.