
مردمان زادگاه بینانگذار جمهوری اسلامی ایران با شور و شعور حسینی در سرزمینی کوچک؛ اما با دلی بزرگ به بلندای بیرق حسین همنوا با تمام عزادارانی حسینی، دوشادوش هم نوای یالثارات الحسین سر دادند و یا حسینگویان در آرامگاه فرزندان و نوادگان پاک ثلاله حسین(ع) طنین لبیکهایشان تا سرزمین کربلا طنینانداز میشود.
امروز طواف سینهزنان و زنجیرزنان داغ ثارالله به گرد بصیرتی است که حسین(ع) و 72 یارش برای بسط آن سر به نیزه سپردند.
و در محرم سال 1436قافله عزاداران عشق دعوت مولای خود را در کوچههای نامردی و بیوفایی شنیدند؛ چراکه خوب میدانند لبیک به این دعوت زمینیان را به سوی آسمان میکشد.
در سینهشان جز حسین، حسین، حسین نمیتپد و زبانشان جز حسین، حسین، حسین نمیگوید.
طبلها فریاد میزنند مظلومیت حسین را و سنجها مرثیه میخوانند بر جهل جاماندگان و عهدشکنان کوفه.
عزاداران اگرچه حسرت کربلا و زیارت بینالحرمین را دارند اما امروز زائر هم پیمانان قربرشش گوشه میشوند و بر سر و سینه میزنند تا به تاریخ بگویند داغ خورشیدهای برسرنیزه هنوزهم آتشین است.
در دومین روز محرم و در هفتهای که هدف قیام عاشورا در آن جاری است همه آمدهاند تا با شالهای عزایشان هرچه آلودگی را از اسلام ناب محمدی بزدایند و گلاب پاش هیئت معطر کند فضای غبار گرفته دل را.
جوانان سیاهپوش خمین به اقتدای مرشد خود هم پیمان میشوند با حسینی که دوستش دارند و برای یادآوری تازیانههای یزید درد زنجیر را تحمل میکنند و پیام علی اکبر را بر لوح قلب ثبت میکنند «آنگاه که در راه حق باشیم، ما را از مرگ باکی نیست».
زادگاه روحالله میشود جایگاه پیروان ثارالله. بیرقهای یا حسین و یا ابالفضل در دست نوجوانانی که برای مظلومیت مظلومان کربلا اشک میریزند و نوحه خوان هیئت عظمت حسین را در گوش آسمان فریاد میزند.
امروز جوانان بصیرت و عشق به حسین با هم میآمیزند تا مردمان این دیار هر کدام 72 پروانه شوند و گرد گلی به نام امامت و ولایت حلقه زنند.
سعیده مجتهدی/ شعبه استان مرکزی