رقیه نام دردانه‎ای که هنوز مظلوم است

به گزارش خبرگزاری بین‎‌المللی قرآن(ایکنا) از قم، روز سوم ماه محرم هر سال شیعیان به یاد مظلومیت و غربت نازدانه سیدالشهدا(ع) به عزاداری می‎پردازند و برای کودک سه ساله‎ای که با درک حادثه عاشورا با غمی جانگذار، جان به جان آفرین تسلیم کرد، مویه می‎کنند.
اما یکی از مباحثی که در خصوص حضرت رقیه(س)، بیان شده است و شکل شبهه به خود پیدا کرده است، در سال‌های گذشته توسط علمای بزرگ حوزه پاسخ داده شده است و برخی از شبهه‌پراکنان اصل وجود چنین دختری را برای امام حسین(ع) مفروض نیستند.
اما در این نوشتار تا حدودی سعی می‎شود از نظر تاریخی و منابع به زندگی این دختر حضرت سیدالشهدا(ع) نظری بیاندازیم. حضرت رقیه(س) فرزند امام حسین(ع)، امام سوم شیعیان است؛ بر اساس نوشته‎های بعضی کتاب‌‏های تاریخی، نام مادر حضرت رقیه(س)، امّ اسحاق است که پیش‏تر همسر امام حسن مجتبی(ع) بوده و پس از شهادت ایشان، به وصیت امام حسن(ع) به عقد امام حسین(ع) درآمده است. در مورد تاریخ تولد حضرت رقیه(س) چیزی معلوم نیست.
خواهران حضرت رقیه(س)
در تعداد دختران امام حسین(ع) و نام‌های آنها اختلاف وجود دارد. آنچه از منابع به‌دست می‎آید این است که امام حسین(ع) دارای چهار دختر به نام‌های فاطمه کبری، فاطمه صغری، سکینه و رقیه بوده است.

اصل وجود دختری چهار ساله برای امام حسین(ع) در منابع شیعی آمده است در کتاب کامل بهائی نوشته علاء الدین طبری (قرن ششم هجری) قصه دختری چهار ساله که در ماجرای اسارت در خرابه شام در کنار سر بریده پدر به شهادت رسیده، آمده است. اما در مورد نام او، آیا رقیه بوده یا فاطمه صغری و... اختلاف است.
لهوف سید ابن طاووس و حضرت رقیه(س)
یکی از کتاب‏های کهن که درباره حضرت رقیه(س) مطالبی نقل کرده، کتاب اللهوف از سیدبن طاووس است. وی می‏‎نویسد: شب عاشورا که حضرت سیدالشهداء(ع) اشعاری در بی‌وفایی دنیا می‏‌خواند، حضرت زینب(س) سخنان ایشان را شنید و گریست. امام(ع) او را به صبر دعوت کرد و فرمود: «خواهرم، ام کلثوم و تو ای زینب! تو ای رقیه و فاطمه و رباب! سخنم را در نظر دارید [و به یاد داشته باشید] هنگامی که من کشته شدم، برای من گریبان چاک نزنید و صورت نخراشید و سخنی ناروا مگویید و خویشتن‌دار باشید.
سن حضرت رقیه (س) و تاریخ شهادت ایشان
مشهور این است که ایشان سه یا چهار بهار بیشتر به خود ندیده و در روزهای آغازین صفر سال 61 ه.ق، پرپر شده است. بعد از واقعه عاشورا دشمن تمام کسانی را که زنده مانده بودند، اسیر کرد. میان این اسرا، یک دختر کوچک هم دیده می‎شد. این دختر کوچک رقیه بود. رقیه دختر امام حسین(ع) که حالا بعد از شهادت پدرش به همراه عمه‌‎اش زینب(س) و اسرای دیگر به طرف شام می‌‏رفت.

از داخل خرابه‎های شام، صدای یک کودک به گوش می‏‌رسید. تمام کسانی که در میان اسرا بودند، می‌دانستند که این صدای رقیه دختر کوچک امام حسین(ع) است. رقیه(س) از خواب بیدار شده بود و سراغ پدرش را می‎گرفت. گویا خواب پدرش را دیده بود. در این حال یزید، دستور داد سر امام حسین(ع) را به رقیه(س) نشان بدهند. وقتی حضرت رقیه(س) سر بریده پدرش امام حسین(ع) را دید، با فریاد و ناله خودش را روی سر بریده پدرش انداخت و همان جا از دنیا رفت.
در اسناد تاریخی بیان شده است که ایشان در روز 5 صفر سال 61 هجری قمری بر اثر جراحات وارده از سوی سربازان یزیدی و روبرو شدن با سر پدر، به شهادت رسیده‎اند؛ مرقد مطهر حضرت رقیه(س) در سوریه نزدیک به قبر حضرت زینب(س) و در محله مسیحی نشین دمشق واقع شده است؛ امروزه مردم سوریه و لبنان نیز احترام بسیار زیادی برای ایشان و مقبره ایشان قائل هستند و این مرقد همیشه پذیرای زائران و دلدادگان به آل الله است.