روز چهارم محرم/«حر» آزاده‌ای که روز عاشورا راه حق را بازیافت

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، حر بن یزید ریاحی از همراهان حسین بن علی در واقعه کربلا بود.حر از خاندان معروف عراق و از رؤسای قبایل کوفیان بود.به ‌درخواست ابن زیاد، برای مبارزه با حسین‏ فراخوانده شد.او به سرکردگی هزار سوار برگزیده گشت. گفته‌اند وقتی از دارالاماره کوفه، با ماموریت بستن راه بر حسین‏ بیرون آمد، ندایی شنید که: «ای حر!مژده باد تو را بهشت ..».
در منزل ‏«قصر بنی مقاتل‏» یا «شراف‏»،  راه را بر حسین بست و مانع از حرکت او به سوی کوفه شد. کاروان‏ حسین را همراهی کرد تا به کربلا رسیدند و حسین در آنجا فرود آمد. حر وقتی فهمید کار جنگ با حسین بن علی‏ جدی است، صبح عاشورا به بهانه آب دادن اسب خویش، از اردوگاه عمر سعد جدا شد و به کاروان حسین‏ پیوست.
توبه کنان کنار خیمه‌های حسین آمد و اظهار پشیمانی کرد، سپس اذن میدان طلبید؛ حر با اذن‏ امام حسین(ع) به میدان رفت و در خطابه‏ای مؤثر، سپاه کوفه را به خاطر جنگیدن با حسین‏(ع) توبیخ‏ کرد، چیزی نمانده بود که سخنان او، گروهی از سربازان عمر سعد را تحت تاثیر قرار داده‏ از جنگ با حسین(ع) منصرف سازد، که سپاه عمر سعد، او را هدف تیرها قرار داد، نزد حسین(ع) ‏بازگشت و پس از لحظاتی دوباره به میدان رفت و با رجزخوانی، به مبارزه پرداخت و کشته شد، رجز او چنین بود:

انی انا الحر و ماوی الضیف اضرب فی اعناقکم بالسیف

عن خیر من حل بارض الخیف اضربکم و لا اری من حیف
که حاکی از شجاعت او در شمشیر زنی در دفاع از حسین(ع) و حق دانستن این راه‏ بود، حسین بن علی(ع)‏ بر بالین حر رفت و به او گفت: توهمانگونه که مادرت نامت را «حر» گذاشته‌است، حر و آزاده‌ای، آزاد در دنیا و سعادتمند در آخرت! «انت الحر کما سمتک امک، و انت الحر فی الدنیا و انت الحر فی الآخرة‏» و دست بر چهره‌اش کشید، حسین‏(ع) با دستمالی سر حر را بست، پس از عاشورا بنی‌تمیم او را در فاصله یک مایلی از حسین‏ دفن کردند، همانجا که قبر کنونی اوست، بیرون کربلا در جایی که در قدیم به آن‏ «نواویس‏» می‌گفته‌اند.

حجت‌الاسلام محمدجواد عباس‌زاده، معاون فرهنگی اوقاف و امور خیریه استان لرستان، در گفت‌وگو با ایکنای لرستان، ضمن تسلیت ایام سوگواری سرور و یالار شهیدان و 72 تن از یاران باوفایش، افزود: یکی از وقایع کربلا مربوط به حربن‌یزیدریاحی که از فرماندهان سپاه زیاد بود، است.
وی ادامه داد: زمانی که امام حسین(ع) وارد کربلا شد، حر بود که راه را بر ایشان بست و شرط گذاشت یا بیعت کند و یا بماند که کسب تکلیف شود، و این وضع تا روز هفتم و هشتم محرم که سپاه عبیدالله وارد کربلا شد ادامه داشت درحالی‌که حر در طول این مدت که راه را بر امام و یارانش بسته بود، برای نماز به امام حسین(ع) اقتدا می‌کرد.
حجت‌الاسلام عباس‌زاده، عنوان کرد: حر در روز عاشورا زمانی که متوجه شد که سپاهیان قصد دارند امام حسین(ع) را به شهادت برسانند پشیمان شد، و ناراحت و ندیم چکمه‌هایم را درآورده بر گردن آویزان کرد و از لشگر یزیدیان جدا شد، به خیمه امام حسین(ع) رفت و سینه خیز نزد امام(ع) رفت و از ایشان عذرخواهی کرده و احساس ندامت کرد.
معاون فرهنگی اوقاف لرستان، با اشاره به این‌که حر جز کسانی بود که در رکاب امام شهید شد، افزود: اولین کسی که در رکاب امام حسین(ع) شهید شد، حر بود، و در زمانی که به میدان رفت پس از زخمی که برداشت امام(ع) دستمالی بر سر او بست که جلوی خونریزی را بگیرد.
وی اذعان کرد: بیش از هزار سال بعد، یکی از سلاطین قصد مرمت قبر این بزرگوار را داشتند، زمانی به جنازه او رسیدند، با پیکر او که سالم مانده بود مواجه شدند قصد تعویض پیشانی‌بند را کردند که به محض باز شدن جای زخم شروع به خونریزی کرد و با هیچ پارچه دیگری بند نیامد الا آن پیشانی‌بندی که خود امام حسین(ع) بر سر این بزرگوار بسته بود.
حجت‌الاسلام عباس‌زاده، با اشاره به این‌که این واقعه کرامت و عرمت حر را نشان می‌دهد، ادامه داد: این واقعه به ما می‌گوید اگر خطایی انجام دادید زمانی که متوجه آن شدید از آن توبه کرده و به طرف حق برگردید چراکه خداوند لطفش زیاد است، و امام حسین(ع) با این‌که حر راه را بر او بسته بود، باز هم او را بخشید.
معاون فرهنگی اوقاف لرستان، در پایان اظهار کرد: در بحث توبه داریم کسی که از گناه و معصیت توبه می‌کند مانند این است که اصلاً مرتکب آن گناه نشده است، بنابراین حر نیز با توبه خود را تطهیر و قافله عشق پیوست.