گریه در سیره پیامبر(ص)/ گریه بر گناه رابطه مخلوق با خالق را محکم‌تر می‌کند

حجت‌الاسلام والمسلمین سیداحمد میرعمادی، نماینده ولی‌فقیه در استان و امام جمعه خرم‌آباد در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، در رابطه با گریه از ترس خدا گفت: گریه و زاری در پیشگاه خداوند متعال از روی خشیت یا از روی خوف چه در هنگام دعا یا قرائت قرآن یا در حال نماز از مهم‌ترین ارزش‌ها و بهترین کارها و والاترین عیادت‌ها و سیره معصومین(ع) است.
وی افزود: پیامبر اکرم(ص) در حدیثی به علی(ع) سفارش به زیاد گریستن از خشیت خدا را کرده‌اند و فرمود: با هر قطره اشکی، خانه‌ای در بهشت برایت بنا می‌شود. همچنین در حالات پیامبر اکرم(ص) آمده است: آن‌قدر ‌برابر عظمت خدا گریه می‌کرد تا جایی‌که از حال می‌رفت.
حجت‌الاسلام میرعمادی ادامه داد: امام باقر(ع) فرمود: هیچ قطره‌ای نزد خدای عزوجل دوست داشتنی‌تر از قطره اشکی نیست که در تاریکی شب از خوف خدا ریخته می‌شود و امام حسین(ع) نیز در این رابطه فرمود: گریه از خوف خدا مایه نجات از آتش دوزخ است.
وی با بیان این‌که گریه از عظمت خدا آثار روحی و روانی فراوانی دارد، اظهار کرد: پاک شدن گناهان یکی از آثار گریه از عظمت خداست چنان‌که امام علی(ع) فرمود: گریه بنده از ترس خداوند گناهانش را پاک می‌کند.
امام جمعه خرم‌آباد نورانی شدن دل را از دیگر آثار گریه برعظمت خدا بیان کرد و گفت: امام علی(ع) فرمود: گریه از ترس خدا دل را نورانی کرده و از این‌که دوباره به‌سمت گناه برود حفظ می‌کند.
وی با اشاره به این حدیث امام علی(ع) که فرموده است: گریه از ترس خداوند کلید رحمت است، جلب رحمت الهی را از دیگر آثار گریه بر عظمت خداوند متعال برشمرد و خاطرنشان کرد: هر زمان به انسان گریه از ترس الهی دست بدهد باید قدرس را بداند و در آن لحظه، دعا را غنیمت شمرد که گریه رحمت پروردگار است.
حجت‌الاسلام ‌میرعمادی اضافه کرد: از سوی دیگر چشمی که گریه ندارد نشانه قساوت قلب است و حتمأ باید در رفع آن عیب بکوشد، چه این‌که گریه از علائم الهی بودن عبد است، چنان‌که در آیه 83 مائده آمده است: «وَإِذَا سَمِعُواْ مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْیُنَهُمْ تَفِیضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُواْ مِنَ الْحَقِّ یَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاکْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِینَ» و در آیه 58 مریم آمده است: «أُوْلَئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِم مِّنَ النَّبِیِّینَ مِن ذُرِّیَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِن ذُرِّیَّةِ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْرَائِیلَ وَمِمَّنْ هَدَیْنَا وَاجْتَبَیْنَا إِذَا تُتْلَى عَلَیْهِمْ آیَاتُ الرَّحْمَن خَرُّوا سُجَّدًا وَبُکِیًّا».

گریه بر گناه
وی با اشاره به حدیثی از پیامبر اکرم(ص) با این مضمون که یا علی، خوشا به حال صورتی که خدای بزرگ به او نگاه کند در حالی‌که بر گناه خود می‌گرید و کسی جز خدا از گناه او باخبر نیست، افزود: انسان گنه‌کار، وقتی که متنبه و آگاه می‌شود و به لطف و مهربانی خدا و نعمت‌های فراوانی که به او بخشیده پی می‌برد، ناخودآگاه، اشک از دیدگانش فرو می‌چکد. او به گناهانی می‌اندیشد که کسی جز خدا از آن‌ها آگاه نیست.

حجت‌الاسلام میرعمادی ادامه داد: از سوی دیگر، او هنگامی‌که استعدادهای فراوان خدادادی را در وجود خود می‌بیند و آتشی را که با گناه بر این خرمن استعداد کشیده نظاره می‌کند، آه و حسرت از نهادش برمی‌خیزد و می‌گرید.
وی گفت: این آه و اشک‌های تنهایی از صمیم قلب و صادقانه است و کسی جز خدا از آنها اگاه نیست و شاید نزد خدای متعال، هیچ قطره اشکی با ارزش‌تر از گریه گنه‌کار نیست و این همان اشکی است که موجب ریزش گناهان و تبدیل سیئات به حسنات است، زسول خدا(ص) فرمود: هر کس بر  گناهان خویش بگرید تا اشک‌هایش بر چهره و محاسنش جاری شود، خداوند رخساره‌اش را بر آتش دوزخ حرام فرماید.
امام جمعه خرم‌آباد اضافه کرد: یکی از همسران رسول خدا(ص) از ایشان پرسید: آیا از امت تو، کسی بدون حساب داخل بهشت می‌شود؟ فرمود: بله، آن کسی که خطاها و گناهان خود را به یاد آورد و گریه کند.
حجت‌الاسلام میرعمادی خاطرنشان کرد: روشن است که یادآوری گناهان و اقرار به آن‌ها، فقط بین شخص و خدا جایز است و کسی حق ندارد گناهان خود را برای دیگران باز گوید یا هم‌چون مسیحیان در برابر کشیش به گناهانش اعتراف کند.

اعتراف به گناه نزد غیرخدا، گناه است
وی با بیان این‌که اعتراف به گناه، نزد غیر‌خدا، خود گناه دیگر است، گفت: در روایات آمده است که افرادی نزد ائمه(ع) اعتراف به گناه می‌کردند، اما آن بزرگان، آنان را به‌شدت از این کار، باز می‌داشتند و یا آن را نشنیده می‌گرفتند.
حجت‌الاسلام میرعمادی با یادآوری ‌این‌که گریه بر گناه، امر مطلوبی است که رابطه عاشق و معشوق را محکم‌تر و صمیمانه‌تر می‌کند و مزرعه سبز عبد و معبود که قبلاً با گناه، رو به خشکیدن گذاشته بود با اشک سرسبز و باطراوت می‌گردد، افزود: گریه بر گناه امر مطلوبی است که خداوند متعال خود به آن فرمان داده است؛ چنان‌که در حدیث قدسی آمده است: ای داود، بر خطاهای خویش گریه کن، هم‌چنان که مادر داغ دیده بر فرزند از دست رفته‌اش می‌گرید.