عدم آشنايی با زبان عربی؛ مهمترين مانع رشد قرائت قرآن در اندونزی
گروه بينالملل: بیسوادی و عدم آشنايی با زبان عربی از مهمترين موانع نشر آموزهها و مبانی اسلام و رشد و پيشرفت قرائت قرآن در جامعه اندونزی به شمار میآيد.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا)، جمهوری اندونزی چهارمين كشور پرجمعيت دنيا است و مسلمانان آن از هر كشور ديگری بيشترند، بهطوری كه جمعيت اين كشور حدود ۲۳۸ ميليون نفر است كه از اين رقم ۹۰ درصد مسلمان و بقيه مسيحی، هندو يا بودايی هستند و زبان رسمی آنان «اندونزيايی» است، ولی ساكنان آن به زبانهای مختلف نيز گويش میكنند.
از زمان ورود اسلام به كشور اندونزی كه به قرن 11 ميلادی برمیگردد، علمای مسلمان و قاريان قرآن پيوسته برای توسعه برنامههای آموزشی خود به منظور غلبه بر موانع پيشرو و تسهيل رساندن معارف و علوم دينی به شهروندان تلاش كردهاند.
آموزش قرائت و حفظ قرآن كريم پس از استقلال كشور اندونزی توسط «دحلان سليم الزركشی» تحول چشمگيری داشته و وی شيوه مشهور آموزش قرآن در اندونزی موسوم به شيوه «البغدادية» را متحول كرد و شيوه جديدی با نام «قراءتی» اختراع كرد كه اين شيوه در جامعه اندونزی بسيار رواج يافت، زيرا اين شيوه بر آموزش قرآن كريم به كودكان تكيه داشت.
در سال 1965 ميلادی، «مهاجر سلطان» در شهر «سورابايا» مركز استان «جاوه شرقی» اندونزی، شيوه جديدی از آموزش قرآن برای بزرگسالان ابداع كرد كه اين شيوه را «البرقی» ناميد و با بهرهگيری از اين شيوه توانست، قرائت قرآن كريم را به شيوهای سريع و آسان و برخلاف شيوههای آموزشی گذشته به علاقهمندان آموزش دهد.
در دهه نود قرن گذشته ميلادی(قرن بيستم) آموزش حفظ، قرائت، تفسير و ترجمه قرآن كريم شاهد رشد و توسعه زيادی بود و كميته ارشاد وزارت امور دينی اندونزی هدايت اين جنبش قرآنی و نظارت بر آن را عهدهدار شد و پس از آن، شيوههای جديدی در زمينه آموزش قرآن كريم ظهور پيدا كرد كه در اين شيوهها از فنآوری و تكنولوژیهای جديد و برنامههای كامپيوتری برای آموزش قرآن كريم استفاده شد.
وزارت امور دينی اندونزی نيز دورههای متعدد آموزشی برای مربيان قرآنی برگزار كرد كه از جمله آنها، برنامه آموزشی «غرناطة» با هدف آموزش ترجمه، تفسير قرآن كريم و برنامه «كاتبة» با هدف آموزش قرائت و حفظ قرآن به مربيان قرآنی بود كه اين دو برنامه قرآنی از ابتكارات «صالحين بنيامين» از مربيان مشهور قرآن اندونزی بود و همچنين، دورهای نيز با موضوع «چهل ساعت آموزش ترجمه قرآن كريم» با عنوان دوره «مهاجر سلطان» در اندونزی برگزار شد.
بنيامين صالحين، مربی قرآن اندونزی درباره برنامه قرآنی خود میگويد: از سال 1999 ميلادی تا سال 2009 ميلادی، حدود 6000 نفر در اين دو برنامه قرآنی ـ غرناطة و كاتبة ـ شركت كردند و دو كتاب و شش لوح فشرده از فعاليتهای اين برنامهها منتشر شد و اين كتب و لوحهای فشرده با توجه به درخواست زياد علاقهمندان، چندين بار منتشر شده است.
از ديگر ابزارهای ممتازی كه اندونزيايیها برای آموزش قرآن كريم بهويژه آموزش قرآن به كودكان روستاها و مناطق دوردست دنبال میكنند، برنامه آموزش سيار قرآن است، بهطوری كه كودكان علاقهمند به قرآن را به وسيله خودرو از روستاها و مناطق دوردست گردهم میآورند و قرآن كريم به آنان آموزش داده میشود.
«بيت القرآن»(خانه قرآن) اندونزی در بوستان «تومان منی» در حومه جاكارتا، پايتخت اين كشور نيز از جاذبههای مهم گردشگری معنوی ـ اسلامی در اندونزی، محسوب میشود.
در سال 1994 ميلادی، «ترمذی طاهر» وزير سابق امور دينی اندونزی ساخت بيتالقرآن اندونزی را به عنوان موزه ويژه نگهداری نسخههای خطی و نادر قرآن كريم پيشنهاد كرد و اين بيتالقرآن در 20 آوريل 1997 ميلادی و به مناسبت پنجاهمين سالروز استقلال اندونزی به صورت رسمی در اندونزی افتتاح شد و «سوهارتينی» همسر سوهارتو، دومين رئيس جمهور اين كشور يكی از مؤسسان آن بود.
نسخههايی از قرآن كريم كه در اندونزی چاپ و منتشر شده است، همچون نسخه موسوم به «ونوسويو» به عنوان بزرگترين قرآن اين كشور، مصحف «استقلال» قرآن رسمی اندونزی، مصحف «سوندا» با حواشی و تزئينات اسلامی، در بيتالقرآن حومه جاكارتا نگهداری میشود.
بيتالقرآن اندونزی، نه تنها موزهای برای حفظ نسخههايی از قرآن كريم است؛ بلكه جزئی از مؤسسات ناظر بر چاپ و نشر قرآن و از مراكز وابسته به وزارت امور دينی اين كشور محسوب میشود و مصحف ويژه نابينايان، مصحف بينالمللی اندونزی و مصحف «بانجاری» از ديگر قرآنهای موجود در بيتالقرآن اندونزی بوده و در اين ميان نيز قديمیترين نسخه خطی اسلامی دستنويس متعلق به قرن 12 ميلادی نگهداری میشود.
منبع: پايگاه اطلاعرسانی «الإسلام اليوم»
از زمان ورود اسلام به كشور اندونزی كه به قرن 11 ميلادی برمیگردد، علمای مسلمان و قاريان قرآن پيوسته برای توسعه برنامههای آموزشی خود به منظور غلبه بر موانع پيشرو و تسهيل رساندن معارف و علوم دينی به شهروندان تلاش كردهاند.
آموزش قرائت و حفظ قرآن كريم پس از استقلال كشور اندونزی توسط «دحلان سليم الزركشی» تحول چشمگيری داشته و وی شيوه مشهور آموزش قرآن در اندونزی موسوم به شيوه «البغدادية» را متحول كرد و شيوه جديدی با نام «قراءتی» اختراع كرد كه اين شيوه در جامعه اندونزی بسيار رواج يافت، زيرا اين شيوه بر آموزش قرآن كريم به كودكان تكيه داشت.
در سال 1965 ميلادی، «مهاجر سلطان» در شهر «سورابايا» مركز استان «جاوه شرقی» اندونزی، شيوه جديدی از آموزش قرآن برای بزرگسالان ابداع كرد كه اين شيوه را «البرقی» ناميد و با بهرهگيری از اين شيوه توانست، قرائت قرآن كريم را به شيوهای سريع و آسان و برخلاف شيوههای آموزشی گذشته به علاقهمندان آموزش دهد.
در دهه نود قرن گذشته ميلادی(قرن بيستم) آموزش حفظ، قرائت، تفسير و ترجمه قرآن كريم شاهد رشد و توسعه زيادی بود و كميته ارشاد وزارت امور دينی اندونزی هدايت اين جنبش قرآنی و نظارت بر آن را عهدهدار شد و پس از آن، شيوههای جديدی در زمينه آموزش قرآن كريم ظهور پيدا كرد كه در اين شيوهها از فنآوری و تكنولوژیهای جديد و برنامههای كامپيوتری برای آموزش قرآن كريم استفاده شد.
وزارت امور دينی اندونزی نيز دورههای متعدد آموزشی برای مربيان قرآنی برگزار كرد كه از جمله آنها، برنامه آموزشی «غرناطة» با هدف آموزش ترجمه، تفسير قرآن كريم و برنامه «كاتبة» با هدف آموزش قرائت و حفظ قرآن به مربيان قرآنی بود كه اين دو برنامه قرآنی از ابتكارات «صالحين بنيامين» از مربيان مشهور قرآن اندونزی بود و همچنين، دورهای نيز با موضوع «چهل ساعت آموزش ترجمه قرآن كريم» با عنوان دوره «مهاجر سلطان» در اندونزی برگزار شد.
بنيامين صالحين، مربی قرآن اندونزی درباره برنامه قرآنی خود میگويد: از سال 1999 ميلادی تا سال 2009 ميلادی، حدود 6000 نفر در اين دو برنامه قرآنی ـ غرناطة و كاتبة ـ شركت كردند و دو كتاب و شش لوح فشرده از فعاليتهای اين برنامهها منتشر شد و اين كتب و لوحهای فشرده با توجه به درخواست زياد علاقهمندان، چندين بار منتشر شده است.
از ديگر ابزارهای ممتازی كه اندونزيايیها برای آموزش قرآن كريم بهويژه آموزش قرآن به كودكان روستاها و مناطق دوردست دنبال میكنند، برنامه آموزش سيار قرآن است، بهطوری كه كودكان علاقهمند به قرآن را به وسيله خودرو از روستاها و مناطق دوردست گردهم میآورند و قرآن كريم به آنان آموزش داده میشود.
«بيت القرآن»(خانه قرآن) اندونزی در بوستان «تومان منی» در حومه جاكارتا، پايتخت اين كشور نيز از جاذبههای مهم گردشگری معنوی ـ اسلامی در اندونزی، محسوب میشود.
در سال 1994 ميلادی، «ترمذی طاهر» وزير سابق امور دينی اندونزی ساخت بيتالقرآن اندونزی را به عنوان موزه ويژه نگهداری نسخههای خطی و نادر قرآن كريم پيشنهاد كرد و اين بيتالقرآن در 20 آوريل 1997 ميلادی و به مناسبت پنجاهمين سالروز استقلال اندونزی به صورت رسمی در اندونزی افتتاح شد و «سوهارتينی» همسر سوهارتو، دومين رئيس جمهور اين كشور يكی از مؤسسان آن بود.
نسخههايی از قرآن كريم كه در اندونزی چاپ و منتشر شده است، همچون نسخه موسوم به «ونوسويو» به عنوان بزرگترين قرآن اين كشور، مصحف «استقلال» قرآن رسمی اندونزی، مصحف «سوندا» با حواشی و تزئينات اسلامی، در بيتالقرآن حومه جاكارتا نگهداری میشود.
بيتالقرآن اندونزی، نه تنها موزهای برای حفظ نسخههايی از قرآن كريم است؛ بلكه جزئی از مؤسسات ناظر بر چاپ و نشر قرآن و از مراكز وابسته به وزارت امور دينی اين كشور محسوب میشود و مصحف ويژه نابينايان، مصحف بينالمللی اندونزی و مصحف «بانجاری» از ديگر قرآنهای موجود در بيتالقرآن اندونزی بوده و در اين ميان نيز قديمیترين نسخه خطی اسلامی دستنويس متعلق به قرن 12 ميلادی نگهداری میشود.
منبع: پايگاه اطلاعرسانی «الإسلام اليوم»
