بيش از هزار آيه در قرآن مربوط به طب است
گروه فعاليتهای قرآنی: عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، گفت: بيش از هزار آيه در قرآن كريم مربوط به طب بوده و در صورت استفاده از متودولوژی صحيح در استفاده از آيات فوق، تأثيرگذاری آن بيشتر خواهد بود.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه زنجان، روز گذشته، 25 بهمنماه، دومين كارگاه تخصصی ميانرشتهای قرآنكريم با عنوان «قرآنكريم و طب» به همت جهاد دانشگاهی استان و دفتر نهاد نمايندگی ولیفقيه در دانشگاه علوم پزشكی زنجان برگزار شد.
غلامرضا نورمحمدی، عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، سخنران اين كارگاه تخصصی، با اشاره به اينكه برخی افراد باسوء استفاده از فرهنگ مسلمانی مردم، جنگی لفظی بين طرفداران طب آلوپات، سنّتی و طب اسلامی ايجاد كردهاند، گفت: مكتب طب اسلامی، هيچ ارتباطی با طب سنتی نداشته و برای شناخت حق، بايد با استفاده از سيستمهای اندازهگيری قوی، اين مكتب را شناسايی كرد.
وی افزود: با توجه به اينكه واژه «طب» در طول زمان دچار تحوّل شده است، كلمه «معالج» يا درمانگر تبديل به «حكيم»، سپس «طبيب»، پس از آن به واژه فرانسوی «دكتر» تبديل شده و امروزه واژه «پزشك» استفاده میشود؛ بنابراين در مكتب طب اسلامی، «طبيب» يا «حكيم» كه صفاتی از اوصاف خداوند سبحان است، كاربرد دارد.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، «طب درمانی»، «طب پيشگيری»، «طب اجتماعی» و «طب جامعه» را مراحل طب در طول زمان دانست و اظهار كرد: امروزه دوره مراجعه بيماران به پزشكان و رفع بيماری به پايان رسيده با استناد به اسكرينهايی كه از جامعه گرفته میشود، بيماری را شناسايی كرده و آن را از بين ببريم.
نورمحمدی، با تأكيد بر اينكه مكتب طب اسلامی، مختص مسلمانان نبوده و يك مكتب جهانی است، ابراز كرد: همانطور كه قرآنكريم، كتاب آسمانی همه جهانيان است و با وجود تركيبهايی خطابی به عموم مانند «ياایّهاالنّاس» و تركيبهای خطابی به افراد باورمدار مثل «ياایّهاالذين آمنوا»؛ ارزش آن افزونتر گشته است؛ مكتب اسلامی نيز مربوط به همه جهان است.
نويسنده كتاب «سيمای پزشك مسلمان»، تصريح كرد: در دوره رنسانس، تنها راه رسيدن به علم از سوی كليساهای منحرف، «وحی» ناميده شد و پس از آن نيز راه «تجربه» تنها راه منتهی به علم معرفی شد؛ در حالیكه در تعريف قرآنكريم فرآيند حركت از سوی معلومات برای كشف مجهولات، علم ناميده شده و ابزار رسيدن به آن، گاهی عقل و گاهی تجربه به معرفی شده است.
وی، بهترين زمان برای آغاز نهضت عظيم «طب اسلامی» را زمان كنونی دانست و خاطرنشان كرد: مبانی انسانشناختی، نيروها و علومپزشكی، آسيب و بيماری و سلامت و بهداشت، جزو مبانی اصلی مكتب طب اسلامی محسوب میشوند كه بايد توسط بخشهای سازمانی مورد توجه قرار گيرند.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، با اشاره به نگاههای انسانشناختی موجود، يادآور شد: نگاه بيولوژيك به انسان در نظر گرفتن تاريخ توليد، تاريخ مصرف و تاريخ انقضاء برای اسان، حيات او را به شكل پاره خط تصور كرده و «يوتانازی» و يا خودكشی را برای انسان جزو حقوق حيات وی میداند، در حالیكه نگاه قرآنكريم به انسان كه طب اسلامی نيز بر پايه آن تنظيم شده است، به شكل پارهخط بوده و تنها تاريخ توليد برای وی مطرح است.
وی تأكيد كرد: قرآنكريم، يكی از مبانی مكتب طب اسلامی بوده و اين كتاب آسمانی، بدون احاديث و سخنان ائمه معصومين (ع)، به صورت كامل فهميده نخواهد شد.
مديرگروه «قرآن و طب» بنياد پژوهشهای قرآنی حوزه و دانشگاه، با اشاره به سخن پيامبر اكرم(ص) كه فرمودند:«قرآن هم ظاهر و هم باطن دارد. ظاهر آن حكم و باطن آن علم و دانش است. ظاهر آن زيبا و دلانگيز و باطن آن ژرف و عميق است»، عنوان كرد: عبارتهای ظاهری قرآنكريم برای عموم مردم و اشارات قرآن، برای خواص آمده است، در حالیكه لطايف و حقايق اين كتاب آسمانی برای پيامبران و دانشمندان و فرزانگان آمده است.
نورمحمّدی، ابراز كرد: بيش از هزار و يكصد آيه در قرآنكريم، مربوط به «طب» بوده و در صورت استفاده از متورولوژی صحيح در استفاده از آيات، تأثيرگذاری آن در پزشكی بيشتر خواهد بود.
اين كارشناس طب اسلامی، با اشاره به آيه بسمالله الرحمن الرحيم»، تصريح كرد: صفات «رحمن» و «رحيم» خداوند سبحان در اين آيه، «اميدوار درمانی» امروزی را با تأكيد بر دوری از «نااميدی» به عنوان تنها ويژگی روحی كه جزو گناهان كبيره است، آورده است.
نويسنده كتاب «سيمای پزشك مسلمان»، تأكيد كرد: روش منبعگرايی به قرآنكريم، انسان را به مقصد نرسانده و با ورود به روش مبناگرايی به قرآنكريم، برخلاف روش منبعگرايی، با حقيقت سر و كار خواهيم داشت.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، در پايان، خاطرنشان كرد: از آنجايیكه هميشه علت هر حكم، به دست حاكم است، خداوند سبحان به عنوان حاكم، حكمت برخی احكام را بيان نمیكند، امّا هرجا حكمت از بين برود، حكم ثابت و پابرجا خواهد بود.
غلامرضا نورمحمدی، عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، سخنران اين كارگاه تخصصی، با اشاره به اينكه برخی افراد باسوء استفاده از فرهنگ مسلمانی مردم، جنگی لفظی بين طرفداران طب آلوپات، سنّتی و طب اسلامی ايجاد كردهاند، گفت: مكتب طب اسلامی، هيچ ارتباطی با طب سنتی نداشته و برای شناخت حق، بايد با استفاده از سيستمهای اندازهگيری قوی، اين مكتب را شناسايی كرد.
وی افزود: با توجه به اينكه واژه «طب» در طول زمان دچار تحوّل شده است، كلمه «معالج» يا درمانگر تبديل به «حكيم»، سپس «طبيب»، پس از آن به واژه فرانسوی «دكتر» تبديل شده و امروزه واژه «پزشك» استفاده میشود؛ بنابراين در مكتب طب اسلامی، «طبيب» يا «حكيم» كه صفاتی از اوصاف خداوند سبحان است، كاربرد دارد.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، «طب درمانی»، «طب پيشگيری»، «طب اجتماعی» و «طب جامعه» را مراحل طب در طول زمان دانست و اظهار كرد: امروزه دوره مراجعه بيماران به پزشكان و رفع بيماری به پايان رسيده با استناد به اسكرينهايی كه از جامعه گرفته میشود، بيماری را شناسايی كرده و آن را از بين ببريم.
نورمحمدی، با تأكيد بر اينكه مكتب طب اسلامی، مختص مسلمانان نبوده و يك مكتب جهانی است، ابراز كرد: همانطور كه قرآنكريم، كتاب آسمانی همه جهانيان است و با وجود تركيبهايی خطابی به عموم مانند «ياایّهاالنّاس» و تركيبهای خطابی به افراد باورمدار مثل «ياایّهاالذين آمنوا»؛ ارزش آن افزونتر گشته است؛ مكتب اسلامی نيز مربوط به همه جهان است.
نويسنده كتاب «سيمای پزشك مسلمان»، تصريح كرد: در دوره رنسانس، تنها راه رسيدن به علم از سوی كليساهای منحرف، «وحی» ناميده شد و پس از آن نيز راه «تجربه» تنها راه منتهی به علم معرفی شد؛ در حالیكه در تعريف قرآنكريم فرآيند حركت از سوی معلومات برای كشف مجهولات، علم ناميده شده و ابزار رسيدن به آن، گاهی عقل و گاهی تجربه به معرفی شده است.
وی، بهترين زمان برای آغاز نهضت عظيم «طب اسلامی» را زمان كنونی دانست و خاطرنشان كرد: مبانی انسانشناختی، نيروها و علومپزشكی، آسيب و بيماری و سلامت و بهداشت، جزو مبانی اصلی مكتب طب اسلامی محسوب میشوند كه بايد توسط بخشهای سازمانی مورد توجه قرار گيرند.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، با اشاره به نگاههای انسانشناختی موجود، يادآور شد: نگاه بيولوژيك به انسان در نظر گرفتن تاريخ توليد، تاريخ مصرف و تاريخ انقضاء برای اسان، حيات او را به شكل پاره خط تصور كرده و «يوتانازی» و يا خودكشی را برای انسان جزو حقوق حيات وی میداند، در حالیكه نگاه قرآنكريم به انسان كه طب اسلامی نيز بر پايه آن تنظيم شده است، به شكل پارهخط بوده و تنها تاريخ توليد برای وی مطرح است.
وی تأكيد كرد: قرآنكريم، يكی از مبانی مكتب طب اسلامی بوده و اين كتاب آسمانی، بدون احاديث و سخنان ائمه معصومين (ع)، به صورت كامل فهميده نخواهد شد.
مديرگروه «قرآن و طب» بنياد پژوهشهای قرآنی حوزه و دانشگاه، با اشاره به سخن پيامبر اكرم(ص) كه فرمودند:«قرآن هم ظاهر و هم باطن دارد. ظاهر آن حكم و باطن آن علم و دانش است. ظاهر آن زيبا و دلانگيز و باطن آن ژرف و عميق است»، عنوان كرد: عبارتهای ظاهری قرآنكريم برای عموم مردم و اشارات قرآن، برای خواص آمده است، در حالیكه لطايف و حقايق اين كتاب آسمانی برای پيامبران و دانشمندان و فرزانگان آمده است.
نورمحمّدی، ابراز كرد: بيش از هزار و يكصد آيه در قرآنكريم، مربوط به «طب» بوده و در صورت استفاده از متورولوژی صحيح در استفاده از آيات، تأثيرگذاری آن در پزشكی بيشتر خواهد بود.
اين كارشناس طب اسلامی، با اشاره به آيه بسمالله الرحمن الرحيم»، تصريح كرد: صفات «رحمن» و «رحيم» خداوند سبحان در اين آيه، «اميدوار درمانی» امروزی را با تأكيد بر دوری از «نااميدی» به عنوان تنها ويژگی روحی كه جزو گناهان كبيره است، آورده است.
نويسنده كتاب «سيمای پزشك مسلمان»، تأكيد كرد: روش منبعگرايی به قرآنكريم، انسان را به مقصد نرسانده و با ورود به روش مبناگرايی به قرآنكريم، برخلاف روش منبعگرايی، با حقيقت سر و كار خواهيم داشت.
عضو هيئت علمی دانشگاه علوم پزشكی تهران، در پايان، خاطرنشان كرد: از آنجايیكه هميشه علت هر حكم، به دست حاكم است، خداوند سبحان به عنوان حاكم، حكمت برخی احكام را بيان نمیكند، امّا هرجا حكمت از بين برود، حكم ثابت و پابرجا خواهد بود.
