نخستين جشنواره ـ همايش روحانی در قاب سينما/ 5
حضور مؤثر سينماگران در كنار روحانيون؛ ضامن موفقيت همايش روحانی در قاب سينما
گروه هنر: مديركل رسانههای معاونت تبليغات حوزههای علميه تأكيد كرد: لازمه موفقيت و نتيجهبخش بودن نخستين جشنواره ـ همايش «روحانی در قاب سينما» حضور مؤثر سينماگران در كنار روحانيون است.
حجتالاسلام والمسلمين جواد اسماعيلی، مديركل رسانههای معاونت تبليغات حوزههای علميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: از نگاه من توجه سينما به روحانيت آن چنان كه بايد مناسب نبوده است. دليلم نيز برای اين گفته اين است كه يا از روحانيت در آثار سينمای، تصويری منفعل ارائه شده يا اينكه تنها تصويری از روحانی نشان داده میشود كه امام جماعت مسجد است، به سؤالات شرعی عدهای پاسخ میدهد. اين نوع نگرشهای نامناسب تا به آنجا پيش رفت كه در زمانهايی شاهد نگاه غلط و اشتباه به روحانيت بوديم.
وی درباره شاخصههای تصويرسازی مناسب از روحانی در سينما تصريح كرد: تصويری كه از يك روحانی در سينما انجام میشود بايد مطابق با شرح وظايف يك روحانی دينی باشد. اين وضعيت، هم مربوط به ظاهر میشود هم اينكه باطن را در بر میگيرد. در شكل اول كه مربوط به ظاهر میشود بايد شأن روحانی حفظ شود. بدين معناكه تا حد امكان بايد كسی كه آن نقش را ايفا میكند يا خود روحانی باشد يا اينكه به لحاظ شخصيتی موجه باشد.
اسماعيلی در تكميل توضيح فوق اضافه كرد: اما قسم دوم كه معنا را در بر میگيرد اين است كه روحانی همانند پدر معنوی جامعه ترسيم شود، چون در زمان حال بيشتر تصويری كه از روحانی در سينما میبينيم به عنوان كسی است كه متولی امور دينی مردم است، درصورتیكه علاوه بر اين كار روحانی بايد با مشكلات مردم آشنا باشد تا دغدغهمند باشد. در كلام ديگر، يك روحانی بايد از آبرويش برای حفظ آبروی مسلمانان استفاده كند. در كنار اين خصائل، بايد از ايستادگی در مقابل مستبد و ميانهرو بودن به عنوان بخشی ديگر از وظايف روحانی نام برد كه در سينما بايد بدان پرداخته شود.
مديركل رسانههای معاونت تبليغات حوزههای علميه متذكر شد: زمانی كه از پرداخت نامناسب به روحانيت سخن میگويم منظور اين نيست كه هيچ فيلم خوبی در اين زمينه ساخته نشده، بلكه منظور اين است كه پرداختها اكثرا شكلی كامل نداشتهاند، بدين معنا اگر در سكانسی ما تصوير خوبی را از روحانی شاهد هستيم در بخشی ديگر با يك نگاه ضعيف به اين قشر لطمه وارد شده است. اين اشتباهات حتی درباره بارزترين و ابتدايیترين خصيصه روحانی يعنی نحوه قرار دادن عمامه نيز مشاده شده است.
وی در پاسخ به اين سؤال كه جشنواره ـ همايشهايی چون «روحانی در قاب سينما» تا چه حد میتواند ضعف موجود در تصويرگری روحانيت در سينما را برطرف كند، گفت: در اين جشنواره ـ همايش آن گونه كه پيداست، قرار است فيلمهايی با محوريت روحانيت به نمايش در آيد و بعد از آن درباره آن نقد و گفتوگو شود؛ رويكردی كه به نظرم از اساس به روی ستونهايی اشتباه پايهگذاری شده است، چون تا زمانی ديدگاه و تفكر مد نظر حوزه به عنوان يك قانون در اختيار سينماگران قرار نگيرد ما نگاهی درست به روحانی در سينما نخواهيم داشت و تنها تصويری شخصی ارائه خواهيم كرد كه مدنظر فيلمساز است.
اسماعيلی در بخش پايانی سخنان خود درباره تاثيرات اين جشنواره ـ همايش در برقرار ارتباطی مناسب بين سينماگران و حوزه خاطرنشان كرد: اين اتفاق به مدد برگزاری اين جشنواره – همايش قابل روی دادن است، به شرطی كه اهالی سينما هم در آن حضور تاثيرگذار داشته باشند، والا با برگزاری صرف رويدادی كه تنها روحانيون در آن حضور اصلی دارند نمیتوان توقع داشت كه ارتباطی مناسب بين سينماگران و روحانيت به واسطه اين اتفاق ايجاد شود.
وی درباره شاخصههای تصويرسازی مناسب از روحانی در سينما تصريح كرد: تصويری كه از يك روحانی در سينما انجام میشود بايد مطابق با شرح وظايف يك روحانی دينی باشد. اين وضعيت، هم مربوط به ظاهر میشود هم اينكه باطن را در بر میگيرد. در شكل اول كه مربوط به ظاهر میشود بايد شأن روحانی حفظ شود. بدين معناكه تا حد امكان بايد كسی كه آن نقش را ايفا میكند يا خود روحانی باشد يا اينكه به لحاظ شخصيتی موجه باشد.
اسماعيلی در تكميل توضيح فوق اضافه كرد: اما قسم دوم كه معنا را در بر میگيرد اين است كه روحانی همانند پدر معنوی جامعه ترسيم شود، چون در زمان حال بيشتر تصويری كه از روحانی در سينما میبينيم به عنوان كسی است كه متولی امور دينی مردم است، درصورتیكه علاوه بر اين كار روحانی بايد با مشكلات مردم آشنا باشد تا دغدغهمند باشد. در كلام ديگر، يك روحانی بايد از آبرويش برای حفظ آبروی مسلمانان استفاده كند. در كنار اين خصائل، بايد از ايستادگی در مقابل مستبد و ميانهرو بودن به عنوان بخشی ديگر از وظايف روحانی نام برد كه در سينما بايد بدان پرداخته شود.
مديركل رسانههای معاونت تبليغات حوزههای علميه متذكر شد: زمانی كه از پرداخت نامناسب به روحانيت سخن میگويم منظور اين نيست كه هيچ فيلم خوبی در اين زمينه ساخته نشده، بلكه منظور اين است كه پرداختها اكثرا شكلی كامل نداشتهاند، بدين معنا اگر در سكانسی ما تصوير خوبی را از روحانی شاهد هستيم در بخشی ديگر با يك نگاه ضعيف به اين قشر لطمه وارد شده است. اين اشتباهات حتی درباره بارزترين و ابتدايیترين خصيصه روحانی يعنی نحوه قرار دادن عمامه نيز مشاده شده است.
وی در پاسخ به اين سؤال كه جشنواره ـ همايشهايی چون «روحانی در قاب سينما» تا چه حد میتواند ضعف موجود در تصويرگری روحانيت در سينما را برطرف كند، گفت: در اين جشنواره ـ همايش آن گونه كه پيداست، قرار است فيلمهايی با محوريت روحانيت به نمايش در آيد و بعد از آن درباره آن نقد و گفتوگو شود؛ رويكردی كه به نظرم از اساس به روی ستونهايی اشتباه پايهگذاری شده است، چون تا زمانی ديدگاه و تفكر مد نظر حوزه به عنوان يك قانون در اختيار سينماگران قرار نگيرد ما نگاهی درست به روحانی در سينما نخواهيم داشت و تنها تصويری شخصی ارائه خواهيم كرد كه مدنظر فيلمساز است.
اسماعيلی در بخش پايانی سخنان خود درباره تاثيرات اين جشنواره ـ همايش در برقرار ارتباطی مناسب بين سينماگران و حوزه خاطرنشان كرد: اين اتفاق به مدد برگزاری اين جشنواره – همايش قابل روی دادن است، به شرطی كه اهالی سينما هم در آن حضور تاثيرگذار داشته باشند، والا با برگزاری صرف رويدادی كه تنها روحانيون در آن حضور اصلی دارند نمیتوان توقع داشت كه ارتباطی مناسب بين سينماگران و روحانيت به واسطه اين اتفاق ايجاد شود.
