نقد سياستهای هنری وزارت ارشاد دردولت دهم / 11
برگزاری جشنوارههای سينمايی؛ تلاشی در جهت توليد فكر برای سينما
گروه هنر: كارگردان فيلمهايی چون «33 روز» و «وعده ديدار» گفت: برگزاری جشنوارههای مختلف سينمايی يكی از اقداماتی است كه در راستای ايجاد تفكر در سينما انجام شد كه از آن جمله میتوان به برگزاری جشنواره «روحانی در قاب سينما» اشاره كرد.
جمال شورجه، كارگردان و تهيهكننده سينما در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن ايران(ايكنا) درباره عملكرد سازمان سينمايی در دولت دهم اظهار كرد: به طور يقين من عملكرد و سياست سازمان سينمايی را مثبت ارزيابی میكنم؛ چراكه حركتهايی كه طی چهار ساله گذشته انجام شده در گذشته مغفول مانده بود. از جمله اين اقدامات میتوانم به تشكيل شورای عالی سينما كه در راس آن رئيس جمهور حضور دارد، اشاره كنم؛ شورايی كه به واسطه آن بسياری از مشكلات سينما قابل حل است همچنين اميدواريم اين شورا در دولت بعدی هم به صورت جدی پيگيری شود.
وی افزود: تشكيل سازمان سينمايی حركت كلانی است كه سبب شده تصميمات سازمان سينمايی نسبت به معاونت سينمای بسيار بزرگتر و حائز اهميتتر باشد. در ضمن سازمان سينمايی بودجههای بيشتری را در وزارت ارشاد به خود اختصاص میدهد، هرچند مطلوب اين بود كه سازمان سينمايی يك نهاد مستقل میشد كه رئيس آن به پيشنهاد وزير ارشاد توسط مقام معظم رهبری انتخاب میشد، چون معتقدم كه سينما به عنوان ابزاری پرمخاطب بايد خاستگاه و هدفش نظام جمهوری اسلامی باشد؛ نيازی كه با محقق شدن خواسته فوق بيشتر امكان دستيابی به آن ممكن بود.
شورجه در بخش ديگری از سخنان خود تصريح كرد: حركتی كه در خانه سينما روی داد هم از ديگر اقدامات مثبت سازمان سينمايی در دوره فعلی است، هرچند در ظاهر ممكن است اين تصور پيش آيد كه بخشی از فضای سينمايی تعطيل و برخی از سينماگران هم رنجيده خاطر شدهاند، اما واقع امر اين است كه آن مركز بايد به صورت قانومند به كارش ادامه میداد تا هر صنف تاييد شدهای كه خواستهای داشت بتواند به آن دست يابد. امكانی كه تا حدودی در زمان حال روی داده است، در صورتی كه صنوف در گذشته متكی به خانه سينما بودند و تنها زمانی میتوانستند به درخواستهايشان برسند كه هيئت مديره آن خانه در يك پروسه زمانی طولانی مدت با آن موافقت میكرد.
وی در پاسخ به اين سؤال كه در بحث ايجاد تفكر و انديشه مديريت سينما در دولت دهم تا چه حد توانسته موفق باشد؟ بيان كرد: برگزاری جشنوارههای مختلف سينمايی يكی از اقداماتی است كه در راستای ايجاد تفكر در سينما انجام شد. برای مثال به نخستين جشنواره «روحانی در قاب سينما» اشاره میكنم. دليلم برای عنوان كردن اين مثال اين است كه نزديكی روحانيت و سينماگران يكی از نقطههای كوری بود كه سالها سينما از آن رنج میبرد، همچنين حوزههای علميه به دليل عدم سنخيت سينما با رويكردشان از ظرفيتهای اين ابزار پر مخاطب بیبهره بودند، ولی اين قبيل جشنوارهها در دراز مدت مطمئنا موجب انس و الفت خواهد شد.
كارگردان فيلم سينمايی «33 روز» اضافه كرد: برگزاری جشنواره «روحانی در قاب سينما» علاوه بر اينكه سبب نزديكی و الفت سينماگران و روحانيت خواهد شد، مزيت بزرگی ديگری هم دارد و آن اين است كه به نقاط كور مسائل فقهی در سينما پرداخته میشود. چون ضروريست كه فقه سينما از طرف علما و مراجع تبيين شود تا سينماگران در جلو و پشت دوربين در دام گناه گرفتار نيايند. برای مثال اگر ما بخواهيم يكی از زنان درباری پيش از انقلاب را در فيلمی تصوير كنيم، چگونه بايد عمل كرد و فقه مربوط به آن چيست؟ آيا اين محدوديتهای پيش رو سبب میشود كه ما تاريخ معاصر كشورمان را به فراموشی بسپاريم. از اين دسته مسائل و شبهات باز هم وجود دارد كه فقط فقه قادر است راه حلی برای آن پيدا كند.
اين سينماگر ادامه داد: برگزاری جشنوارههای ارزشی در اين دوره تنها به يك يا چند فستيوال خلاصه نمیشود، بلكه مثالهای متعددی از جشنوارههای عاشورايی گرفته تا دينی میتوان در اين عرصه عنوان كرد به ويژه جشنوارههای مختلفی كه در شهرستانها با كمك بسيج هنرمندان برگزار میشود؛ رويدادهای سينمايی كه سعی دارند نيروهای مسلمان و متعهد را جذب و تربيت كنند. درباره اين اقدامات نيز اگر بخواهيم منصفانه قضاوت كنيم بايد بگوييم دغدغه مديران قبلی سينما اينگونه مسائل نبود. در بحث سختافزاری هم میتوان اين پيشرفت را به وضوح مشاهده كرد. اين رشد از سالنسازی سينما آغاز و تا ديجيتال كردن پخش ادامه پيدا میكند.
وی در بخش ديگری از سخنان خود درباره نحوه حضور سينماگران در اتفاقات سياسی كشور گفت: هنرمندان با توجه به اينكه مورد اعتماد جامعه هستند، برای مردم همانند حكم يكی از اعضای خانواده را دارند كه هر روز آن را در تلويزيون میبينند. در اين ميان بازيگران و خوانندگان به واسطه جلوی دوربين بودن دارای اشتهار بيشتری هستند كه سبب میشود مردم از آنها در كارها و رفتار اجتماعی و شخصی خود الگو برداری كنند.
وی ادامه داد: با توجه به توضيح فوق حضور هنرمندان در رويدادهای مهمی چون انتخابات قادر است در ايجاد شور بسيار مثمرثمر باشد، به ويژه اينكه مقام معظم رهبری حضور در انتخابات را نقطه كليدی حماسه سياسی معنا كردهاند، البته اين ايجاد شور توسط هنرمندان در قدم ابتدايی با حضور در پای صندوقهای رای قابل دستيابی است و در قدم بعدی با سخنانشان است كه میتوانند مردم را برای حضور تشويق كنند، هرچند مختارند كه هر كانديدايی را كه میخواهند مطابق با آرمانها و ايدهآلهايشان انتخاب كنند.
وی در پايان درباره فوايد حضور در انتخابات خاطرنشان كرد: حضور پر شور در انتخابات علاوه بر اينكه فضای كشور را پرانرژی و انقلابی میكند يك نكته را بار ديگر به جهانيان میگويد، آنهم اين است كه مردم ايران انقلاب خود را دوست دارند. در حقيقت میتوان گفت كه حضور در انتخابات به نوعی يك رفراندومی است كه نظام را تاييد میكند، والا كسی كه اساس انقلاب را دوست نداشته باشد در انتخابات شركت نمیكند.
وی افزود: تشكيل سازمان سينمايی حركت كلانی است كه سبب شده تصميمات سازمان سينمايی نسبت به معاونت سينمای بسيار بزرگتر و حائز اهميتتر باشد. در ضمن سازمان سينمايی بودجههای بيشتری را در وزارت ارشاد به خود اختصاص میدهد، هرچند مطلوب اين بود كه سازمان سينمايی يك نهاد مستقل میشد كه رئيس آن به پيشنهاد وزير ارشاد توسط مقام معظم رهبری انتخاب میشد، چون معتقدم كه سينما به عنوان ابزاری پرمخاطب بايد خاستگاه و هدفش نظام جمهوری اسلامی باشد؛ نيازی كه با محقق شدن خواسته فوق بيشتر امكان دستيابی به آن ممكن بود.
شورجه در بخش ديگری از سخنان خود تصريح كرد: حركتی كه در خانه سينما روی داد هم از ديگر اقدامات مثبت سازمان سينمايی در دوره فعلی است، هرچند در ظاهر ممكن است اين تصور پيش آيد كه بخشی از فضای سينمايی تعطيل و برخی از سينماگران هم رنجيده خاطر شدهاند، اما واقع امر اين است كه آن مركز بايد به صورت قانومند به كارش ادامه میداد تا هر صنف تاييد شدهای كه خواستهای داشت بتواند به آن دست يابد. امكانی كه تا حدودی در زمان حال روی داده است، در صورتی كه صنوف در گذشته متكی به خانه سينما بودند و تنها زمانی میتوانستند به درخواستهايشان برسند كه هيئت مديره آن خانه در يك پروسه زمانی طولانی مدت با آن موافقت میكرد.
وی در پاسخ به اين سؤال كه در بحث ايجاد تفكر و انديشه مديريت سينما در دولت دهم تا چه حد توانسته موفق باشد؟ بيان كرد: برگزاری جشنوارههای مختلف سينمايی يكی از اقداماتی است كه در راستای ايجاد تفكر در سينما انجام شد. برای مثال به نخستين جشنواره «روحانی در قاب سينما» اشاره میكنم. دليلم برای عنوان كردن اين مثال اين است كه نزديكی روحانيت و سينماگران يكی از نقطههای كوری بود كه سالها سينما از آن رنج میبرد، همچنين حوزههای علميه به دليل عدم سنخيت سينما با رويكردشان از ظرفيتهای اين ابزار پر مخاطب بیبهره بودند، ولی اين قبيل جشنوارهها در دراز مدت مطمئنا موجب انس و الفت خواهد شد.
كارگردان فيلم سينمايی «33 روز» اضافه كرد: برگزاری جشنواره «روحانی در قاب سينما» علاوه بر اينكه سبب نزديكی و الفت سينماگران و روحانيت خواهد شد، مزيت بزرگی ديگری هم دارد و آن اين است كه به نقاط كور مسائل فقهی در سينما پرداخته میشود. چون ضروريست كه فقه سينما از طرف علما و مراجع تبيين شود تا سينماگران در جلو و پشت دوربين در دام گناه گرفتار نيايند. برای مثال اگر ما بخواهيم يكی از زنان درباری پيش از انقلاب را در فيلمی تصوير كنيم، چگونه بايد عمل كرد و فقه مربوط به آن چيست؟ آيا اين محدوديتهای پيش رو سبب میشود كه ما تاريخ معاصر كشورمان را به فراموشی بسپاريم. از اين دسته مسائل و شبهات باز هم وجود دارد كه فقط فقه قادر است راه حلی برای آن پيدا كند.
اين سينماگر ادامه داد: برگزاری جشنوارههای ارزشی در اين دوره تنها به يك يا چند فستيوال خلاصه نمیشود، بلكه مثالهای متعددی از جشنوارههای عاشورايی گرفته تا دينی میتوان در اين عرصه عنوان كرد به ويژه جشنوارههای مختلفی كه در شهرستانها با كمك بسيج هنرمندان برگزار میشود؛ رويدادهای سينمايی كه سعی دارند نيروهای مسلمان و متعهد را جذب و تربيت كنند. درباره اين اقدامات نيز اگر بخواهيم منصفانه قضاوت كنيم بايد بگوييم دغدغه مديران قبلی سينما اينگونه مسائل نبود. در بحث سختافزاری هم میتوان اين پيشرفت را به وضوح مشاهده كرد. اين رشد از سالنسازی سينما آغاز و تا ديجيتال كردن پخش ادامه پيدا میكند.
وی در بخش ديگری از سخنان خود درباره نحوه حضور سينماگران در اتفاقات سياسی كشور گفت: هنرمندان با توجه به اينكه مورد اعتماد جامعه هستند، برای مردم همانند حكم يكی از اعضای خانواده را دارند كه هر روز آن را در تلويزيون میبينند. در اين ميان بازيگران و خوانندگان به واسطه جلوی دوربين بودن دارای اشتهار بيشتری هستند كه سبب میشود مردم از آنها در كارها و رفتار اجتماعی و شخصی خود الگو برداری كنند.
وی ادامه داد: با توجه به توضيح فوق حضور هنرمندان در رويدادهای مهمی چون انتخابات قادر است در ايجاد شور بسيار مثمرثمر باشد، به ويژه اينكه مقام معظم رهبری حضور در انتخابات را نقطه كليدی حماسه سياسی معنا كردهاند، البته اين ايجاد شور توسط هنرمندان در قدم ابتدايی با حضور در پای صندوقهای رای قابل دستيابی است و در قدم بعدی با سخنانشان است كه میتوانند مردم را برای حضور تشويق كنند، هرچند مختارند كه هر كانديدايی را كه میخواهند مطابق با آرمانها و ايدهآلهايشان انتخاب كنند.
وی در پايان درباره فوايد حضور در انتخابات خاطرنشان كرد: حضور پر شور در انتخابات علاوه بر اينكه فضای كشور را پرانرژی و انقلابی میكند يك نكته را بار ديگر به جهانيان میگويد، آنهم اين است كه مردم ايران انقلاب خود را دوست دارند. در حقيقت میتوان گفت كه حضور در انتخابات به نوعی يك رفراندومی است كه نظام را تاييد میكند، والا كسی كه اساس انقلاب را دوست نداشته باشد در انتخابات شركت نمیكند.
