معرفی بقعه «امير شهريار» روستای دوكوهك چرام
بقعه «امير شهريار» از قديمالايام به اين نام معروف و مشهور بوده و به قول محليان از زمانی كه شجرهنامهای جديد به نامش تحرير شد، به امير نجمالدين شهرت يافت.
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، در كتاب دائرةالمعارف شجره آل رسول(ص)، جلد سوم، نوشته سيدعلی موسوینژاد سوق، در مورد اين بقعه متبركه اين چنين نوشته شده است: بنای اين زيارتگاه ساختمانی قديمی شامل گنبدخانه، شبستان و زائرسرايی متروكه است كه جديداً تخريب شده است.
حد فاصل گنبدخانه و شبستان كه با تعبيه چهار گوشواره فراهم شده، مرقد مطهر در ابعاد 80*200 سانتیمتر در آن جای گرفته است، در فاصله اين دو ستون گنبدی با ارتفاع 80 سانتیمتر از سقف به شكل چهارگوش و هلالی بر بالای آن استوار شده كه بر نوك 70سانتی آن پنجه فلزی پنج تن آل عبا نصب شده است.
نمای بيرونی بنا با گنبد با ملاط گچ پلاستر صاف شده و در قسمت داخلی به شكلی سفيدكاری شده كه هرگونه نقش و نگار قديم را امحا كرده است. بهنظر میرسد كه قسمت فوقانی به ويژه گنبد اين بنا در چند دهه پيش به طور كامل بازپيرايی شده است؛ اما آنچه به همان شكل باقی مانده، قسمت تحتانی گنبدخانه است كه میتوان آن را در رديف بناهای دوره صفويه طبقهبندی كرد.
درباره شجره و نسب اين بزرگوار مطلبی در كتب انساب ثبت نشده و در داخل بقعه هم كتيبه يا شجرهنامهای كه بتوان نسب او را مشخص كرد، وجود ندارد. فقط افواهاً عموم مردم آن را امير شهريار میخوانند و به نظر میرسد بايد اصلی موجود بوده باشد كه بقعه بدين نام خوانده شده است.
شجرهنامه جديدی كه در ابتدا از آن ياد شده، ايشان را از احفاد امام علیالنقی(ع) ذكر میكند؛ اما اسناد و اطلاعات محليان به مراتب از اطلاعاتی كه اين شجرهنامه به دست میدهد، متوازن و وسيعتر است، زيرا آگاهان محلی آنچه سينه به سينه به ياد دارند.
صاحب بقعه را دارای كشف و كرامات دانستهاند كه بارها اين كرامت و شفابخشی در بين مردم منطقهای ظاهر شده است؛ اما انتساب به او را ندانسته و نشنيدهاند.
در مجاور اين بقعه دو درخت چنار تنومند وجود دارد كه به قولی نذر كرده صاحب بقعه است و از روزگار قديم تاكنون كسی دست تعرض به آنها نداشته است. چشمههايی نيز در اطراف اين زيارتگاه وجود دارد كه در فصل تابستان كم آب و خشك میشوند، اما چشمه معروف امير شهريار در تمام فصول سال دارای آب فراوان و گوارا است.
يادآور میشود، در سال 1391، يكبار آئين غباروبی اين حرم مطهر توسط اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان كهگيلويه و هيئت امنا برگزار شده است.
حد فاصل گنبدخانه و شبستان كه با تعبيه چهار گوشواره فراهم شده، مرقد مطهر در ابعاد 80*200 سانتیمتر در آن جای گرفته است، در فاصله اين دو ستون گنبدی با ارتفاع 80 سانتیمتر از سقف به شكل چهارگوش و هلالی بر بالای آن استوار شده كه بر نوك 70سانتی آن پنجه فلزی پنج تن آل عبا نصب شده است.
نمای بيرونی بنا با گنبد با ملاط گچ پلاستر صاف شده و در قسمت داخلی به شكلی سفيدكاری شده كه هرگونه نقش و نگار قديم را امحا كرده است. بهنظر میرسد كه قسمت فوقانی به ويژه گنبد اين بنا در چند دهه پيش به طور كامل بازپيرايی شده است؛ اما آنچه به همان شكل باقی مانده، قسمت تحتانی گنبدخانه است كه میتوان آن را در رديف بناهای دوره صفويه طبقهبندی كرد.
درباره شجره و نسب اين بزرگوار مطلبی در كتب انساب ثبت نشده و در داخل بقعه هم كتيبه يا شجرهنامهای كه بتوان نسب او را مشخص كرد، وجود ندارد. فقط افواهاً عموم مردم آن را امير شهريار میخوانند و به نظر میرسد بايد اصلی موجود بوده باشد كه بقعه بدين نام خوانده شده است.
شجرهنامه جديدی كه در ابتدا از آن ياد شده، ايشان را از احفاد امام علیالنقی(ع) ذكر میكند؛ اما اسناد و اطلاعات محليان به مراتب از اطلاعاتی كه اين شجرهنامه به دست میدهد، متوازن و وسيعتر است، زيرا آگاهان محلی آنچه سينه به سينه به ياد دارند.
صاحب بقعه را دارای كشف و كرامات دانستهاند كه بارها اين كرامت و شفابخشی در بين مردم منطقهای ظاهر شده است؛ اما انتساب به او را ندانسته و نشنيدهاند.
در مجاور اين بقعه دو درخت چنار تنومند وجود دارد كه به قولی نذر كرده صاحب بقعه است و از روزگار قديم تاكنون كسی دست تعرض به آنها نداشته است. چشمههايی نيز در اطراف اين زيارتگاه وجود دارد كه در فصل تابستان كم آب و خشك میشوند، اما چشمه معروف امير شهريار در تمام فصول سال دارای آب فراوان و گوارا است.
يادآور میشود، در سال 1391، يكبار آئين غباروبی اين حرم مطهر توسط اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان كهگيلويه و هيئت امنا برگزار شده است.
