بررسی راهكارهای افزايش توليد بازیهای رايانهای اسلامی ـ ايرانی/32
مميزیهای بدون شاخص؛ سدی در راه توليدكننده بازی رايانهای
گروه فضای مجازی: يكی از كارشناسان حوزه فضای مجازی وجود مميزیهايی كه بدون ملاكهای مشخصی است فقط مانعی بر سر راه توليدكننده بازی رايانهای برشمردو پيشنهاد داد تا دست توليدكنندگان شناسنامهدار برای توليد آثار فاخر ايرانی باز باشد.
احسان پوری، مدرس دانشگاه و كارشناس فضای مجازی در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) به ارائه راهكارهايی برای توسعه توليد بازیهای رايانهای داخلی پرداخت و گفت: در سير توليد يك بازی رايانهای، ابتدا يك بازینامه(سناريو) نوشته، سپس مراحل توليد آغاز و از بنياد ملی بازیهای رايانهای مجوز دريافت میشود.
وی بيان كرد: به نظر میرسد آنقدر جو بازیهای خارجی و فراوانی آن زياد است كه همين يكی دوتا بازی ايرانی نيز ديده نمیشود. به جای اينكه بياييم در مسير كار توليدكننده مميزی بگذاريم و بر مسئله مميزی بازیهای داخلی تأكيد كنيم، بهتر است به فكر بازار آشفته بازیهای خارجی باشيم كه خيلی راحت هر جايی با نازلترين قيمت میتوان خريد و استفاده كرد.
پوری بيان كرد: اگر هم هزار و يك مميزی روی بازار داخلی انجام دهيم وقتی بازار در دست بازیهای خارجی است و در اين بازار رقابتی، هيچ نمرهای نداريم با اين مميزیها بيشتر برای توليدكنندگان دردسر ايجاد میكنيم. بايد ببينيم بر چه ملاكی مميزی انجام میدهيم، آيا مميزی سبب میشود كه مخاطب يك مقداری از نظر فرهنگی ارتقا يابد يا توليدكننده دلسرد شود و ديگر توليد نكند.
وی افزود: الان در دسترس مخاطبان ما بازی خارجی با آيتمهای غربی و گاهی ضد فرهنگ ايرانی فراوان است يا داخلی؟ از نظر قيمت كدام به نفع كاربر است؟ بازی داخلی میتواند با بازی خارجی رقابت كند؟ به نظر میرسد اين بحثها كه بخواهيم در بازیهای توليدی مميزی داشته باشيم، بيشتر به ضرر مخاطب است. بايد دقت كرد آن بازی چقدر مخاطبپسند و مخاطبمحور است؟ آيا اين مميزی باعث نمیشود كه توليدكننده دلسرد شود و ديگر بازی درخور شأن مخاطب ايرانی توليد نكند؟
پوری تصريح كرد: راهكاری كه میتوان ارائه داد اين است كه از توليدكنندگان داخلی شناخته شده كه امتحانشان را خوب پس دادهاند و قطعاً حداقل، شئونات بيشتری را نسبت به نرمافزارها و بازیهای خارجی رعايت میكنند، حمايت ويژهای شود. پس برای اينكه اين صنعت در كشور جان بگيرد و بزرگ شود بايد هزينه بيشتری انجام شود و كسانی كه در اين حوزه ايجاد مميزی میكنند به جای مميزی، بيايند همين آشفته بازار فرهنگی بازیهای خارجی را مديريت كنند.
وی عنوان كرد: اعتقادم اين است كه يك سری از مؤسساتی كه شناسنامهدار شدند و محصولاتی را كه توليد میكنند از استاندارد خوبی برخوردار است، بايد آزاد گذاشت. اگر میخواهيم مميزی ايجاد كنيم مميزی نباشد كه سنگی بر سر راه توليدكنندگان بيندازد. اين صنعت در كشور ما نوپا است و با رقيبی رقابت میكند كه از نظر امكانات فنی و اعتباری قابل مقايسه نيست.
پوری بيان كرد: از طرفی مخاطبی داريم كه تشنه است و نياز به اين كالا دارد. اميد داريم كه بتوانيم بازار اين محصول فرهنگی را بگيريم به طور نمونه بازی رايانهای خليج عدن كه با استقبال روبرو شد. جای اميدواری دارد كه بتوانيم چنين بازیهايی را افزايش دهيم. اما اگر مميزی بيايد بشود سنگی جلوی پای توليدكننده و بخواهد سدی در مسير مراحل توليد و عرضه بازی باشد، شاهد هيچ رقابتی با محصولات خارجی نخواهيم بود. متأسفانه راه را به بيراهه رفتيم و بازار را به بازی خارجی واگذار كردهايم. البته ردهبندی سنی كه از سوی بنياد ملی بازیهای رايانهای صورت میگيرد خوب است و به نظر كار ارزشمندی است و والدين بايد آن را جدی بگيرند.
وی عنوان كرد: در بسياری از موارد والدين بازیهايی را برای فرزندان خريداری میكنند كه از محتويات درون آن خبر ندارند. ما اگر بتوانيم تمهيداتی برای نظارت در فروش بينديشيم بهتر است تا بياييم و از ورود بازی توليد شده به بازار جلوگيری كنيم. اگر محصولاتی را توليد كنيم كه به لحاظ كيفيت با رقيب خارجی رقابت كند، كم كم میتوانيم اين اميد را داشته باشيم كه مخاطب ايرانی به سمت استفاده از توليدات داخلی حركت كند. يادمان باشد در حوزه فرهنگسازی، كار، كوتاهمدت نيست اين يك پروسه بلندمدت است نياز به فرهنگسازی و زمينهچينی دارد.
پوری گفت: يك كارتون غربی «بن تن» را میبينيم كه فقط يك بازی است اما در ادامه عروسكش، كيفش، خودكارش و... توليد میشود. آنها صنايع فرهنگی توليد میكنند نه يك محصول فرهنگی. هم بازی توليد میشود هم فيلم هم لوازم التحرير و در اين پروسه فرهنگی راهی بازار میشود.
وی در پايان اظهار كرد: مرد عنكبوتی و بن تن زياد است. ضعف ما در فرهنگسازی، نهادينه كردن فرهنگ است. در ادبيات كهن و داستانهای فولكور كه برای كودك جاذبه دارد مثل رستم، هفت خوان رستم، ديو سپيد و ... اگر بياييم محصولاتمان را با كيفيت توليد كنيم و سرمايهگذاری كنيم مطمئنا جواب میدهد. كار فرهنگی زودبازده نيست و ديربازده است و چون صبر نداريم و پشت آن تفكری نمیشود صبر و طاقت نداريم و جلويش را میگيريم كه اين راه جواب نمیدهد.
وی بيان كرد: به نظر میرسد آنقدر جو بازیهای خارجی و فراوانی آن زياد است كه همين يكی دوتا بازی ايرانی نيز ديده نمیشود. به جای اينكه بياييم در مسير كار توليدكننده مميزی بگذاريم و بر مسئله مميزی بازیهای داخلی تأكيد كنيم، بهتر است به فكر بازار آشفته بازیهای خارجی باشيم كه خيلی راحت هر جايی با نازلترين قيمت میتوان خريد و استفاده كرد.
پوری بيان كرد: اگر هم هزار و يك مميزی روی بازار داخلی انجام دهيم وقتی بازار در دست بازیهای خارجی است و در اين بازار رقابتی، هيچ نمرهای نداريم با اين مميزیها بيشتر برای توليدكنندگان دردسر ايجاد میكنيم. بايد ببينيم بر چه ملاكی مميزی انجام میدهيم، آيا مميزی سبب میشود كه مخاطب يك مقداری از نظر فرهنگی ارتقا يابد يا توليدكننده دلسرد شود و ديگر توليد نكند.
وی افزود: الان در دسترس مخاطبان ما بازی خارجی با آيتمهای غربی و گاهی ضد فرهنگ ايرانی فراوان است يا داخلی؟ از نظر قيمت كدام به نفع كاربر است؟ بازی داخلی میتواند با بازی خارجی رقابت كند؟ به نظر میرسد اين بحثها كه بخواهيم در بازیهای توليدی مميزی داشته باشيم، بيشتر به ضرر مخاطب است. بايد دقت كرد آن بازی چقدر مخاطبپسند و مخاطبمحور است؟ آيا اين مميزی باعث نمیشود كه توليدكننده دلسرد شود و ديگر بازی درخور شأن مخاطب ايرانی توليد نكند؟
پوری تصريح كرد: راهكاری كه میتوان ارائه داد اين است كه از توليدكنندگان داخلی شناخته شده كه امتحانشان را خوب پس دادهاند و قطعاً حداقل، شئونات بيشتری را نسبت به نرمافزارها و بازیهای خارجی رعايت میكنند، حمايت ويژهای شود. پس برای اينكه اين صنعت در كشور جان بگيرد و بزرگ شود بايد هزينه بيشتری انجام شود و كسانی كه در اين حوزه ايجاد مميزی میكنند به جای مميزی، بيايند همين آشفته بازار فرهنگی بازیهای خارجی را مديريت كنند.
وی عنوان كرد: اعتقادم اين است كه يك سری از مؤسساتی كه شناسنامهدار شدند و محصولاتی را كه توليد میكنند از استاندارد خوبی برخوردار است، بايد آزاد گذاشت. اگر میخواهيم مميزی ايجاد كنيم مميزی نباشد كه سنگی بر سر راه توليدكنندگان بيندازد. اين صنعت در كشور ما نوپا است و با رقيبی رقابت میكند كه از نظر امكانات فنی و اعتباری قابل مقايسه نيست.
پوری بيان كرد: از طرفی مخاطبی داريم كه تشنه است و نياز به اين كالا دارد. اميد داريم كه بتوانيم بازار اين محصول فرهنگی را بگيريم به طور نمونه بازی رايانهای خليج عدن كه با استقبال روبرو شد. جای اميدواری دارد كه بتوانيم چنين بازیهايی را افزايش دهيم. اما اگر مميزی بيايد بشود سنگی جلوی پای توليدكننده و بخواهد سدی در مسير مراحل توليد و عرضه بازی باشد، شاهد هيچ رقابتی با محصولات خارجی نخواهيم بود. متأسفانه راه را به بيراهه رفتيم و بازار را به بازی خارجی واگذار كردهايم. البته ردهبندی سنی كه از سوی بنياد ملی بازیهای رايانهای صورت میگيرد خوب است و به نظر كار ارزشمندی است و والدين بايد آن را جدی بگيرند.
وی عنوان كرد: در بسياری از موارد والدين بازیهايی را برای فرزندان خريداری میكنند كه از محتويات درون آن خبر ندارند. ما اگر بتوانيم تمهيداتی برای نظارت در فروش بينديشيم بهتر است تا بياييم و از ورود بازی توليد شده به بازار جلوگيری كنيم. اگر محصولاتی را توليد كنيم كه به لحاظ كيفيت با رقيب خارجی رقابت كند، كم كم میتوانيم اين اميد را داشته باشيم كه مخاطب ايرانی به سمت استفاده از توليدات داخلی حركت كند. يادمان باشد در حوزه فرهنگسازی، كار، كوتاهمدت نيست اين يك پروسه بلندمدت است نياز به فرهنگسازی و زمينهچينی دارد.
پوری گفت: يك كارتون غربی «بن تن» را میبينيم كه فقط يك بازی است اما در ادامه عروسكش، كيفش، خودكارش و... توليد میشود. آنها صنايع فرهنگی توليد میكنند نه يك محصول فرهنگی. هم بازی توليد میشود هم فيلم هم لوازم التحرير و در اين پروسه فرهنگی راهی بازار میشود.
وی در پايان اظهار كرد: مرد عنكبوتی و بن تن زياد است. ضعف ما در فرهنگسازی، نهادينه كردن فرهنگ است. در ادبيات كهن و داستانهای فولكور كه برای كودك جاذبه دارد مثل رستم، هفت خوان رستم، ديو سپيد و ... اگر بياييم محصولاتمان را با كيفيت توليد كنيم و سرمايهگذاری كنيم مطمئنا جواب میدهد. كار فرهنگی زودبازده نيست و ديربازده است و چون صبر نداريم و پشت آن تفكری نمیشود صبر و طاقت نداريم و جلويش را میگيريم كه اين راه جواب نمیدهد.
