شهادت امام حسين(ع)، كلام وحی را ماندگار كرد
گروه ادب: يوسفعلی ميرشكاك در ششمين جلسه از كلاس نظم و نثر عنوان كرد: اگر امام حسين(ع) در كربلا به شهادت نمیرسيد، بیترديد يك آيه از قرآن باقی نمیماند.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، ششمين جلسه كلاس نظم و نثر با حضور يوسفعلی ميرشكاك در سالن آمفی تئاتر سازمان هنری رسانهای اوج برگزار شد.
اين شاعر و نويسنده در اين جلسه عنوان كرد: «يكی بود، يكی نبود» كليد عالم قصهنويسی است؛ البته در عالم عرفان هنوز هم يكی هست و بقيه نيستند. گفتار يا روايت فارغ از خيال و موسيقی است يا اينكه دارای آنها است. شعر، از جنس طلا و نثر، از جنس نقره است، ولی امروزه كه كاغذ به عنوان نماينده شعر و نثر مطرح است؛ در واقع نثر جايگزين شعر شده است.
به گفته ميرشكاك، در گذشته ايرانيان حق نوشتن نداشتند و تمام قصههای به يادگار مانده از آن ايام به صورت سينه به سينه نقل شده است. مثلاً پيشهوران، كشاورزان، جنگآوران و ...، هيچ كدام حق كسب سواد را نداشتند؛ چون ممكن بود با فراگير شدن آموزش در كل كشور، امنيت اجتماعی از بين برود. بعد از آمدن اسلام اين مسئله از بين رفت و حضرت محمد(ص) فرمود كه فقير و غنی با هم برابر هستند؛ در حالی كه امروز هم شاهد هستيم كه بين افراد فاصله زيادی وجود دارد.
اين نويسنده افزود: ايرانيان حق بزرگی بر گردن اسلام دارند؛ تنها زبان اسلام عربی است، ولی كشورهايی مثل ايران، مصر و ... بيشترين زحمت را برای اين دين آسمانی كشيدهاند.
وی در اين باره اظهار كرد: روزی يكی از خلفای عباسی به وزير خود دستور داد كه اسامی قاريان قرآن، فقها، محدثين و ... را بنويسد كه همه آنها ايرانی بودند و تنها يك فرد عربی در آن ليست ديده میشد كه آن فرد هم تربيت شده ايرانيان بود. ايرانيان در آموزش خواندن و نوشتن ولع و تلاش بسيار داشتند و به همين دليل از بقيه كشورها زودتر به علم و دانش دست يافتند.
ميرشكاك عنوان كرد: در قرآن كريم از داستان يوسف به عنوان احسنالقصص ياد شده است. زمانی كه قرآن عنوان قصه را به كار میبرد، يعنی داستان مطلق و درست؛ يعنی آن داستان در جهان اتفاق افتاده است. در اين داستان، عشق، تعميق، قدرت، انتظار و ... وجود دارد. ريشه اصلی اين داستان عشق پدر به فرزند است. حضرت يعقوب عاشق حضرت يوسف بوده. ذات انسان عشق است؛ چون انسان نه حيوان است كه فقط به شهوتهای خود توجه كند و نه فرشته كه مانند ربات عمل كند.
وی تأكيد كرد: اگر امام حسين(ع) در كربلا به شهادت نمیرسيد، بیترديد يك آيه از قرآن باقی نمیماند. امام حسين(ع) میدانست كه يزيد نوه ابوسفيان است و پايهگذار همه جنگها با پيغمبر(ص) بوده و اگر قدرت به آنها اجازه میداد، دين اسلام را از بين میبردند. حضرت محمد(ص) میدانست كه امام حسين(ع) باعث زنده نگه داشتن اسلام میشود.
ميرشكاك در بخش ديگری از سخنانش افزود: فاتح ايران حضرت علی(ع) است، نه عمر. حضرت علی (ع) به عنوان يكی از اعضای شورای 10 نفره كه تصميم حمله به كشور ايران را كشيدند، حضور داشت. او به ديگر اعضا گفته بود كه اگر در جنگ با ايرانيان شكست بخوريد، آنها تا مدينه خواهند آمد و همه جا را نابود خواهند كرد به همين دليل سپاهی از طرف خود به سوی ايران بفرستيد. در واقع حضرت علی(ع) كه انديشه و فكر حمله به ايران را مطرح كرد، فاتح ايران است نه عمر.
اين شاعر و نويسنده در اين جلسه عنوان كرد: «يكی بود، يكی نبود» كليد عالم قصهنويسی است؛ البته در عالم عرفان هنوز هم يكی هست و بقيه نيستند. گفتار يا روايت فارغ از خيال و موسيقی است يا اينكه دارای آنها است. شعر، از جنس طلا و نثر، از جنس نقره است، ولی امروزه كه كاغذ به عنوان نماينده شعر و نثر مطرح است؛ در واقع نثر جايگزين شعر شده است.
به گفته ميرشكاك، در گذشته ايرانيان حق نوشتن نداشتند و تمام قصههای به يادگار مانده از آن ايام به صورت سينه به سينه نقل شده است. مثلاً پيشهوران، كشاورزان، جنگآوران و ...، هيچ كدام حق كسب سواد را نداشتند؛ چون ممكن بود با فراگير شدن آموزش در كل كشور، امنيت اجتماعی از بين برود. بعد از آمدن اسلام اين مسئله از بين رفت و حضرت محمد(ص) فرمود كه فقير و غنی با هم برابر هستند؛ در حالی كه امروز هم شاهد هستيم كه بين افراد فاصله زيادی وجود دارد.
اين نويسنده افزود: ايرانيان حق بزرگی بر گردن اسلام دارند؛ تنها زبان اسلام عربی است، ولی كشورهايی مثل ايران، مصر و ... بيشترين زحمت را برای اين دين آسمانی كشيدهاند.
وی در اين باره اظهار كرد: روزی يكی از خلفای عباسی به وزير خود دستور داد كه اسامی قاريان قرآن، فقها، محدثين و ... را بنويسد كه همه آنها ايرانی بودند و تنها يك فرد عربی در آن ليست ديده میشد كه آن فرد هم تربيت شده ايرانيان بود. ايرانيان در آموزش خواندن و نوشتن ولع و تلاش بسيار داشتند و به همين دليل از بقيه كشورها زودتر به علم و دانش دست يافتند.
ميرشكاك عنوان كرد: در قرآن كريم از داستان يوسف به عنوان احسنالقصص ياد شده است. زمانی كه قرآن عنوان قصه را به كار میبرد، يعنی داستان مطلق و درست؛ يعنی آن داستان در جهان اتفاق افتاده است. در اين داستان، عشق، تعميق، قدرت، انتظار و ... وجود دارد. ريشه اصلی اين داستان عشق پدر به فرزند است. حضرت يعقوب عاشق حضرت يوسف بوده. ذات انسان عشق است؛ چون انسان نه حيوان است كه فقط به شهوتهای خود توجه كند و نه فرشته كه مانند ربات عمل كند.
وی تأكيد كرد: اگر امام حسين(ع) در كربلا به شهادت نمیرسيد، بیترديد يك آيه از قرآن باقی نمیماند. امام حسين(ع) میدانست كه يزيد نوه ابوسفيان است و پايهگذار همه جنگها با پيغمبر(ص) بوده و اگر قدرت به آنها اجازه میداد، دين اسلام را از بين میبردند. حضرت محمد(ص) میدانست كه امام حسين(ع) باعث زنده نگه داشتن اسلام میشود.
ميرشكاك در بخش ديگری از سخنانش افزود: فاتح ايران حضرت علی(ع) است، نه عمر. حضرت علی (ع) به عنوان يكی از اعضای شورای 10 نفره كه تصميم حمله به كشور ايران را كشيدند، حضور داشت. او به ديگر اعضا گفته بود كه اگر در جنگ با ايرانيان شكست بخوريد، آنها تا مدينه خواهند آمد و همه جا را نابود خواهند كرد به همين دليل سپاهی از طرف خود به سوی ايران بفرستيد. در واقع حضرت علی(ع) كه انديشه و فكر حمله به ايران را مطرح كرد، فاتح ايران است نه عمر.
