بررسی دينپژوهی از منظر شواهد تجربی
گروه انديشه: پژوهشكده امام خمينی(ره) و انقلاب اسلامی با گردآوری پژوهشهايی در شناخت حيات اجتماعی دين در ايران به بررسی دينپژوهی از منظر تجربه پرداخته و در نمايشگاه بيستويكم قرآن ارائه كرده است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، اين پژوهشها به قلم محمدرضا طالبان و به همت وی در قالب كتابی با عنوان «دينپژوهی تجربی» منتشر شده است.
«تبيين اعمال مذهبی؛ مدلی نظری و آزمونی تجربی»، «ارزيابی تجربی تئوری و محروميت در تبيين دينداری»، آزمون بين سيستمی تئوری محروميت در ايران، برازش تجربی مدلهای مفهمومی ـ ساختاری از دينداری و خانواده، دانشگاه و جامعهپذيری مذهبی عناوين پنج فصل اول كتاب را تشكيل میدهد.
عناوين شش فصل بعدی كتاب «دينپژوهی تجربی» عبارتند از «تعهد مذهبی و تعلق سياسی»، «افول دينداری و معنويت در ايران؛ توهم يا واقعيت»، «بررسی سهم عوامل جامعهپذيری در گرايش نوجوانان به نماز»، «دين، كنترل اجتماعی و كجروی»، «همبستگی متعارف (كانونيكال) دينداری با بزهكاری» و «ارزيابی تجربی مدل دينداری گلاك و استارك».
مؤلف در آغاز مقدمه خود بر كتاب آورده است:«دينپژوهی عنوانی است عام برای دانشهای متنوعی كه هر يك از منظری خاص به بررسی و مطالعه دين میپردازند. كلام و فلسفه، اصلیترين حوزههای معرفتی دينپژوهی هستند كه عمدتاً در باب محتوای دين و حقانيت نظری دعاوی دينی به مطالعه میپردازند. در مقابل، جامعهشناسی (همانند ساير علوم انسانی تجربی) اصولاً دغدغه داوری درباره ماهيت و حقانيت محتوای دين ندارند؛ بلكه، عمدتاً در باب نمودها و آثار تحقق دين در عالم خارج (چه در سطح افراد و گروههای اجتماعی و چه در سطح سيستمها) به مطالعه میپردازد».
«تبيين اعمال مذهبی؛ مدلی نظری و آزمونی تجربی»، «ارزيابی تجربی تئوری و محروميت در تبيين دينداری»، آزمون بين سيستمی تئوری محروميت در ايران، برازش تجربی مدلهای مفهمومی ـ ساختاری از دينداری و خانواده، دانشگاه و جامعهپذيری مذهبی عناوين پنج فصل اول كتاب را تشكيل میدهد.
عناوين شش فصل بعدی كتاب «دينپژوهی تجربی» عبارتند از «تعهد مذهبی و تعلق سياسی»، «افول دينداری و معنويت در ايران؛ توهم يا واقعيت»، «بررسی سهم عوامل جامعهپذيری در گرايش نوجوانان به نماز»، «دين، كنترل اجتماعی و كجروی»، «همبستگی متعارف (كانونيكال) دينداری با بزهكاری» و «ارزيابی تجربی مدل دينداری گلاك و استارك».
مؤلف در آغاز مقدمه خود بر كتاب آورده است:«دينپژوهی عنوانی است عام برای دانشهای متنوعی كه هر يك از منظری خاص به بررسی و مطالعه دين میپردازند. كلام و فلسفه، اصلیترين حوزههای معرفتی دينپژوهی هستند كه عمدتاً در باب محتوای دين و حقانيت نظری دعاوی دينی به مطالعه میپردازند. در مقابل، جامعهشناسی (همانند ساير علوم انسانی تجربی) اصولاً دغدغه داوری درباره ماهيت و حقانيت محتوای دين ندارند؛ بلكه، عمدتاً در باب نمودها و آثار تحقق دين در عالم خارج (چه در سطح افراد و گروههای اجتماعی و چه در سطح سيستمها) به مطالعه میپردازد».
