به گزارش روابط عمومی سازمان تبليغات اسلامی،بخش قرآنی موسسه تبيان اين مقاله را با تكيه بر ايات قرآن كريم تهيه كرده است.
آمنه اسفندياری در اين مقاله می نويسد:«خداوند مالك همه چيز و همه جا و براى هميشه است؛ برخلاف مالك بودن انسان كه نه مالك همه چيز است و نه مالك همه جا و نه براى هميشه .
مراد از «مالك يوم الدّين» اين است كه گرچه خدا مالك مطلق دنيا و آخرت است؛ امّا مالكیّت خداوند در روز قيامت بيشتر جلوه مى كند.امام رضا عليه السلام مى فرمايند: مكر خداوند همان كيفر او به اهل مكر است.
بگذريم كه بر خلاف اصطلاح ما مكر را به معناى حيله مى دانيم، مكر به معناى تدبير است و تدبير مى تواند خوب باشد يا بد و لذا مى فرمايد: «وَلَا یَحِيقُ الْمَكْرُ السَّیِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ » (فاطر، 43) يعنى تدبير به جز تدبير كننده اش را در بر نمى گيرد، بنابراين معناى «وَاللّهُ خَیْرُ الْمَاكِرِينَ » (آلعمران، 54؛ انفال 30) آن است كه خداوند بهترين تدبير كننده است و امّا اينكه چگونه مكر انسان به خودش ضربه مى زند.
به يك مثال توجه كنيد: اگر پزشكى به بيمارش دارو داد و بيمار مصرف نكرد و به دروغ گفت كه مصرف كرده ام، او در حقيقت خود را فريب داده و به خود خدعه كرده است. «یُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا یَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنفُسَهُم وَمَا یَشْعُرُونَ»ولًا؛ خداوند مالك همه چيز و همه جا و براى هميشه است؛ برخلاف مالك بودن انسان كه نه مالك همه چيز است و نه مالك همه جا و نه براى هميشه.مالكیّت خداوند حقيقى است؛ ولى مالكیّت انسان اعتبارى.
مالكیّت خداوند همراه با احاطه و سلطنت است؛ ولى گاهى ما مالك گنجشكى هستيم؛ ولى تحت سلطه ما نيست.
مالكیّت ما تنها در زمان حيات ما مى باشد و بعد از مرگ، ديگران مالك مى شوند.
مالكیّت ما انتقال يافته از ديگران است؛ ولى خداوند مالك همه چيز بوده و مى باشد؛ بنابراين حساب مالكیّت خداوند از حساب مالكیّت ما جداست و هرگز قابل مقايسه نيست.
ثانياً؛ در دنيا به دليل وجود واسطه ها و اسباب، نسبتها و خويشاوندى ها، دوستان و آشنايان، خانواده و فرزندان، مال و ثروت، زبان و هنر،حيله و تدبير،انسان خود را صاحب قدرت و نصرت مى داند و از خدا غافل مى شود تا آنجا كه مثل قارون مغرورانه مى گويد:مال و ثروت را خدا به من نداده است؛ بلكه بر اساس علم و تخصّص و زرنگى خودم به دست آورده ام.»
متن كامل اين مقاله در نشانی tebyan.net قابل مشاهده است.