حضرت خديجه(ع)؛ نخستين زن مسلمان و بانوی بانوان قريش
گروه اجتماعی: حضرت خديجه(ع) «بانوی بانوان قريش» زنی سخاوتمند، دورانديش، بادرايت، باعفت و پاكدامن، و بانويی پرهيزكار و مورد احترام بود، نخستين زنی بود كه به پيامبری حضرت محمد(ص) ايمان آورد و اولين بانويی بود كه همراه امام علی(ع) با پيامبر به نماز ايستاد و پيشانی بندگی بر خاك ساييد.
ازدواج مبارك حضرت خديجه(ع) با حضرت رسول(ص)، هنگامی بود كه 25 سال از عمر شريف پيامبر(ص) و چهل سال از عمر حضرت خديجه(ع) میگذشت. او از لحاظ نسب از همه زنان پيامبر(ص) به ايشان نزديكتر است و در ماه رمضان سال دهم بعثت و اندكی پس از وفات حضرت ابوطالب درگذشت، پيامبر(ص) او را در «حجون» دفن كرد و خود او را در قبر گذاشت.
حضرت خديجه(ع) در دوران جوانی با تشكيل كاروانهای تجاری به كسب درآمد پرداخت، وی با مديريت و درايتی قوی و به دور از رسم تاجران زمانه كه رباخواری را از اصول ثروت اندوزی قرار داده بودند، به تجارت روی آورده بود، تاريخنگاران، بارها از او با عنوانهايی همچون «بانوی دورانديش و خردمند» يا «بانوی عاقل» ياد كردهاند، حضرت خديجه(ع) يكی از ثروتمندترين مردم مكه بود، ولی هرگز از ياری فقيران روی برنگرداند و خانهاش همواره كعبه آمال مردم بينوا و پناهگاه نيازمندان بود.
حضرت خديجه(ع) در 24 سال زندگی مشترك با پيامبر گرامی اسلام، خدمات بسياری برای آن بزرگوار و دين اسلام انجام داد، حمايتهای مالی، روحی، عاطفی از حضرت محمد(ص)، تصديق و تأييد پيامبر در روزگاری كه هيچ كس تأييدش نمیكرد و ياری ايشان در برابر آزار مشركان، گوشههايی از اين خدمات ارزشمند است.
حضرت خديجه(ع) پس از ازدواج با پيامبر، دارايیاش را به ايشان بخشيد تا آن را هرگونه میخواهد مصرف كند، رسول گرامی(ص) اسلام در اين زمينه میفرمايد: «هيچ ثروتی به اندازه ثروت خديجه(ع) برای من سودمند نبود.»، اين بانوی بزرگوار نه تنها از عمق جان به رسالت پيامبر(ص) ايمان آورد، بلكه او را در برابر سختیها و تكذيب مشركان و بدخواهان ياری داد، تا زنده بود، اجازه نداد آزار و شكنجه مشركان بر رسول خدا(ص) سخت آيد. هنگامی كه رسولالله(ص) با ياری از مصيبت و اندوه به خانه میآمد، خديجه(ع) او را دلداری میداد و نگرانی را از ذهن و خاطرش میزدود.
از فضيلتهای حضرت خديجه(ع) مقامی است در بهشت كه از سوی خداوند به ايشان وعده داده شده است، پيامبراكرم (ص) نيز بارها اين مسئله را به ايشان بشارت میداد و میفرمود: «در بهشت، خانهای داری كه در آن رنج و سختی نمیبينی.» امام صادق (ع) نيز میفرمايد: «هنگامی كه خديجه(ع) وفات يافت، حضرت فاطمه(ع) خردسال بیتابی میكرد و گرد پدرش میگشت و سراغ مادر را از او میگرفت. پيامبر از اين حالت دخت كوچكش بيشتر محزون میشد و دنبال راهی بود تا او را آرام كند. حضرت فاطمه(ع) همچنان بیتابی میكرد تا اينكه جبرئيل بر پيامبر نازل شد و فرمود: «به حضرت فاطمه(ع) سلام برسان و بگو مادرت در بهشت خانهای كنار آسيه، همسر فرعون و مريم، دختر عمران نشسته است.» هنگامی كه حضرت فاطمه(ع) اين سخن را شنيد، آرام گرفت و ديگر بیتابی نكرد. »
حضرت خديجه(ع) در سن 65 سالگی در ماه رمضان سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب جان به جان آفرين تسليم كرد، پيغمبر خدا(ص) خودشان ايشان را غسل دادند و با همان پارچهای كه جبرئيل از طرف خداوند عزوجل برای حضرت خديجه(ع) آورده بود، كفن كرد. رسول خدا(ص) درون قبر رفت، سپس حضرت خديجه(ع) را در خاك نهاد و آنگاه سنگ لحد را در جای خويش استوار ساخت، او بر حضرت خديجه(ع) اشك میريخت، دعا میكرد و برايش آمرزش میطلبيد.
رحلت خديجه(ع) برای پيغمبر(ص) مصيبتی بزرگ بود، زيرا حضرت خديجه(ع) ياور پيغمبر خدا(ص) بود و به احترام او بسياری به حضرت محمد(ص) احترام میگذاشتند و از آزار وی خودداری میكردند.
يادداشت از: نرگس همتی
حضرت خديجه(ع) در دوران جوانی با تشكيل كاروانهای تجاری به كسب درآمد پرداخت، وی با مديريت و درايتی قوی و به دور از رسم تاجران زمانه كه رباخواری را از اصول ثروت اندوزی قرار داده بودند، به تجارت روی آورده بود، تاريخنگاران، بارها از او با عنوانهايی همچون «بانوی دورانديش و خردمند» يا «بانوی عاقل» ياد كردهاند، حضرت خديجه(ع) يكی از ثروتمندترين مردم مكه بود، ولی هرگز از ياری فقيران روی برنگرداند و خانهاش همواره كعبه آمال مردم بينوا و پناهگاه نيازمندان بود.
حضرت خديجه(ع) در 24 سال زندگی مشترك با پيامبر گرامی اسلام، خدمات بسياری برای آن بزرگوار و دين اسلام انجام داد، حمايتهای مالی، روحی، عاطفی از حضرت محمد(ص)، تصديق و تأييد پيامبر در روزگاری كه هيچ كس تأييدش نمیكرد و ياری ايشان در برابر آزار مشركان، گوشههايی از اين خدمات ارزشمند است.
حضرت خديجه(ع) پس از ازدواج با پيامبر، دارايیاش را به ايشان بخشيد تا آن را هرگونه میخواهد مصرف كند، رسول گرامی(ص) اسلام در اين زمينه میفرمايد: «هيچ ثروتی به اندازه ثروت خديجه(ع) برای من سودمند نبود.»، اين بانوی بزرگوار نه تنها از عمق جان به رسالت پيامبر(ص) ايمان آورد، بلكه او را در برابر سختیها و تكذيب مشركان و بدخواهان ياری داد، تا زنده بود، اجازه نداد آزار و شكنجه مشركان بر رسول خدا(ص) سخت آيد. هنگامی كه رسولالله(ص) با ياری از مصيبت و اندوه به خانه میآمد، خديجه(ع) او را دلداری میداد و نگرانی را از ذهن و خاطرش میزدود.
از فضيلتهای حضرت خديجه(ع) مقامی است در بهشت كه از سوی خداوند به ايشان وعده داده شده است، پيامبراكرم (ص) نيز بارها اين مسئله را به ايشان بشارت میداد و میفرمود: «در بهشت، خانهای داری كه در آن رنج و سختی نمیبينی.» امام صادق (ع) نيز میفرمايد: «هنگامی كه خديجه(ع) وفات يافت، حضرت فاطمه(ع) خردسال بیتابی میكرد و گرد پدرش میگشت و سراغ مادر را از او میگرفت. پيامبر از اين حالت دخت كوچكش بيشتر محزون میشد و دنبال راهی بود تا او را آرام كند. حضرت فاطمه(ع) همچنان بیتابی میكرد تا اينكه جبرئيل بر پيامبر نازل شد و فرمود: «به حضرت فاطمه(ع) سلام برسان و بگو مادرت در بهشت خانهای كنار آسيه، همسر فرعون و مريم، دختر عمران نشسته است.» هنگامی كه حضرت فاطمه(ع) اين سخن را شنيد، آرام گرفت و ديگر بیتابی نكرد. »
حضرت خديجه(ع) در سن 65 سالگی در ماه رمضان سال دهم بعثت در خارج از شعب ابوطالب جان به جان آفرين تسليم كرد، پيغمبر خدا(ص) خودشان ايشان را غسل دادند و با همان پارچهای كه جبرئيل از طرف خداوند عزوجل برای حضرت خديجه(ع) آورده بود، كفن كرد. رسول خدا(ص) درون قبر رفت، سپس حضرت خديجه(ع) را در خاك نهاد و آنگاه سنگ لحد را در جای خويش استوار ساخت، او بر حضرت خديجه(ع) اشك میريخت، دعا میكرد و برايش آمرزش میطلبيد.
رحلت خديجه(ع) برای پيغمبر(ص) مصيبتی بزرگ بود، زيرا حضرت خديجه(ع) ياور پيغمبر خدا(ص) بود و به احترام او بسياری به حضرت محمد(ص) احترام میگذاشتند و از آزار وی خودداری میكردند.
يادداشت از: نرگس همتی
