اينكه انسان در ثبت مقدراتش دخالت باشد و در تقديری كه خداوند از روز ازل برای بندگانش ثبت میكند، يك گوشه كار را بگيرد و با دعا كردن تقدير دهد هر آنچه كه ثبت شده را، نشاندهنده رأفت و مهربانی خالقی را میرساند كه بيشتر وقتها از ياد كردن جزئی آن هم غافل هستيم.
اينكه مسلمانان به حرمت مسلمان بودن میتوانند آنقدر خدای مهربان را فرياد بزنند و خداوند نيز به احترام اين فرياد زدنها استجابت دعايی داشته باشد در ديگر اديان الهی كمتر به چشم میخورد.
اينكه انسان به هر مقدار كه اراده كند در تغيير روز و روزگارش تأثيرگذار باشد، نشاندهنده اهميت خواستن بندهای است كه میتواند بخواهد و پای خواستهاش بماند؛ برای خوب بودن و خوب ماندن.
اينكه ما خوب از خداوند بخواهيم فضيلتی است كه نصيب همگان نمیشود. خوب خواستن را بايد در قدم اول بشناسيم و بعد بخواهيم. بخواهيم آنچه را خوب است اينكه فقط بخواهيم و دست به دعا بلند كنيم نه معرفت میخواهد و نه شناخت. مهم اين است كه چه بخواهيم براي آينده.
دعاكردن منزلتي دارد كه خداوند نصيب همگان كرده است ولي اينكه چه ميزان بهرهمند شويم از اهميت بيشتري برخوردار است.