اگر آوينی امروز بود ... / 12
محمد آفريده، تهيهكننده سينما، در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) درباره ديدگاه شهيد آوينی در سينما، اظهار كرد: برای ورود به اين بحث ذكر مقدمهای را ضروری میدانم. سال 86 كه در سمت مديرعاملی مركز گسترش سينمای مستند و تجربی مشغول به كار بودم، خدا توفيق داد كه جشنواره جايزه بزرگ شهيد آوينی را راهاندازی كنم. اين رويداد سينمايی نيز با اين هدف راهاندازی شد كه مطالبات نسل جوان ايجاب میكرد كه يك سينمای آگاهیبخش داشته باشيم. اين خواسته نيز به عقيده ما در چشمه جوشان تفكرات شهيد آوينی قابل استفاده بود.
وی ادامه داد: با توجه به توضيح فوق بايد به اين نكته اذعان كرد كه شهيد آوينی حاصل دورهای متفاوت و بسيار برجسته در تاريخ سينمای ايران است. دورهای كه جوانان ما با شور و اشتياق حماسه آفريدند. شهيد آوينی نيز حاصل اين دوره است، بنابراين اگر ما خواهان نزديكی به سينمای دفاع مقدس هستيم بايد اين شهيد را بشناسيم و انديشههايش را در سينما جاری كنيم.
اين تهيهكننده با بيان اينكه تكيه بر انديشه شهيدانی چون آوينی میتواند در تمامی بخشها برای ما راهگشا باشد، تصريح كرد: دوران پس از جنگ را بايد دوران جهاد اكبر ناميد. جهاد اكبر نيز نياز به پشتوانه دارد و انديشه شهيدانی چون آوينی میتواند ما را در اين مسير ياری رساند، هرچند بيش از هر كمكی خود انسان به ويژه هنرمند محتاج يك تزكيه دائمی است تا بتواند راه خود را بشناسد.
مديرعامل سابق مركز سينمای مستند و تجربی در پاسخ به اين سؤال كه آيا تكيه بر انديشههای شهيد آوينی به غير از رشد كيفی میتواند رونق را هم برای اين گونه در پی داشته باشد، گفت: همه ايمان داريم كه شهدا زنده هستند. اين گفته نيز بدين معنا است كه شهيد حاضر و ناظر است و همه رفتار و اعمال ما را میبيند، بنابراين میتوان گفت كه راه و انديشه شهدا هيچ وقت كهنه نمیشود كه بخواهيم آن را فراموش كنيم. در ضمن بهرهگيری از تفكرات شهيد آوينی به ما كمك میكند تا نگاههای بسته و محدود از اين گونه دور شود.
آفريده متذكر شد: يكی از مشكلات اصلی سينمای دفاع مقدس نوع نگاهی است كه به اين ژانر میشود. من هميشه معتقدم كه برای رسيدن به ارزشهای دفاع مقدس، مسير پيش روی جامعه بايد هموار باشد يكی از راههای رسيدن به اين خواسته نيز اين است كه هنرمندان به ويژه فيلمسازان در اين عرصه ورود كنند و با ظرافت به بخشهای نپرداخته جنگ بپردازنند.
وی در پايان خاطرنشان كرد: متأسفانه اينگونه است كه معمولا تفكرات كسانی كه از زمان خود جلوتر حركت میكنند در زمان حياتشان شناخته نمیشود، چراكه جامعه ظرفيت درك آنها را ندارد، پس بايد زمان بگذرد تا اين تفكرات شناسايی شوند و بتوان از آن استفاده كرد.