مطالبات جامعه هنری از دولت يازدهم/ 17
برخی مسئولان مفهوم خطوط قرمز در توليد فيلمهای دينی را اشتباه درك كردهاند
گروه هنر: يك فيلمساز و كارگردان سينما معتقد است؛ مسئولان فرهنگی ما معنای خطوط قرمز را به درستی درك نكردهاند و محدوديتهايی كه در سينما و تلويزيون درباره برخی مضامين دينی يا انقلابی وجود دارد صحيح نيست.
ابوالفضل جليلی، كارگردان سينما در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، درباره مطالبات جامعه هنری از معاونت سينمايی آينده اظهار كرد: بزرگترين و مهمترين خواستهای كه اهالی سينما از كارگردان گرفته تا بازيگر از معاونت سينمايی آينده دارند اين مهم است كه وضعيتی فراهم آيد كه در آن امكان كار كردن برای همه فراهم باشد؛ چراكه متاسفانه در سالهای اخير شرايط به نحوی بوده كه عدهای پركار بودند، ولی عدهای ديگر در بيكاری به سر میبردند. برای مثال از فيلمسازانی كه امكان كار كردن پيدا نكردند میتوانم به خودم اشاره كنم.
وی افزود: اين وضعيت نامناسب در شرايطی بود كه من به شخصه میديدم كه قادرم تجربيات بسياری را در اختيار جوانان كشورم قرار دهم، اما اين شرايط برايم فراهم نبود. اين مسئله زمانی تأسف مرا بيشتر بر میانگيزد كه در جشنوارههای خارجی میبينم كه به هر طريق ممكن میخواهند از تجربيات امثال من استفاده كنند، ولی متأسفانه اين امكان در كشورم برايم فراهم نيست.
اين فيلمساز با بيان اينكه بايد در معاونت آينده آزادی بيان بيشتری برای بيان انديشههای مختلف فراهم شود، گفت: معتقدم در معاونت آينده بايد روی اين نكته توجه ويژه شود كه برای پرداختن به مضامين دينی و انقلابی احتياجی به مميزیهای بیمورد نيست، چون فيلمسازی كه در اين كشور كار كرده به خوبی با بايدها و نبايدها آشناست. در ضمن اسلام و انقلاب به اندازهای غنی و كامل است كه قادرند به لحاظ ايدئولوژيك هر تفكری را مغلوب كنند، پس ما با داشتن چنين پتانسيلی بايد شرايطی را فراهم آوريم كه فيلمسازان به راحتی بتوانند انديشههای خود را تصوير كنند.
جليلی در بخش ديگری از سخنان خود بيان كرد: برخی سختگيریهايی كه برای بيان مضامين دينی و انقلابی در سينما موجود است، آسيبهايی به همراه دارد؛ ابتدا اينكه اين محدوديتها سبب میشود ذهن و روح فيلمساز آزرده خاطر شود و از طرفی اين محدوديتهای نابجا باعث میشود كه فيلمساز دلزده رو به ساخت فيلمهايی بياورد كه در اصطلاح به آنها آثار سياهنگر میگويند.
اين كارگردان متذكر شد: از نگاه من مسئولان فرهنگی ما معنای خطوط قرمز را به درستی در نيافتهاند، چون محدوديتهايی كه در سينما و تلويزيون درباره برخی مضامين دينی يا انقلابی وجود دارد صحيح نيست. البته اين گفته بدان معنا نيست كه نبايد خطوط قرمز در هنر وجود داشته باشد، بلكه منظور اين است كه اين خطوط بايد در جای صحيح خود انجام شود، در صورتی كه وضعيت در زمان حال واژگون است، چون در تلويزيون نوعی تصويریسازی از جوانان میشود كه به هيچ وجه شايسته نيست و كسی هم اعتراضی ندارد، اما اگر بخواهيم برخی مسائل انديشهای را در فيلمی مطرح كنيم با اعتراضات مختلف مواجه شويم.
وی با بيان اينكه فيلمساز مسلمان بايد از آثارش شناخته شود، گفت: اينكه باب شود هر كس تنها به واسطه كلام و ادعايی كه میكند، عنوان فيلمساز مسلمان را يدك كشد، صحيح نيست، بلكه ضروريست كه هنرمند به واسطه كارش درجه مسلمانيش شناخته شود، چون در اين شرايط است كه امكانات فيلمسازی در اختيار افرادی قرار خواهد گرفت كه ادعايشان با عملشان همخوانی دارد. در ضمن در اين شرايط جلوی آثار سطحی و شعاری گرفته خواهد شد.
جليلی در پايان گفت: خواسته پايانی من از معاونت آينده سينمايی اين است كه بيش از هر چيز به جوانان بها دهند، چون اين امر را باور دارم كه كشور ما سرشار از استعدادهای نابی است كه در بسياری از نقاط ديگر دنيا نمیتوان آن را يافت به شرطی كه آنها را شناسايی كنيم. در ضمن مطمئن باشيد كه با بها دادن به جوانان سينمای ارزشی و انقلابی ما نيز رشد خواهد كرد، زيرا جوانان به واسطه نوانديشی خود قادرند ايدههای جديدی و جذابی را وارد اين حوزه كنند.
وی افزود: اين وضعيت نامناسب در شرايطی بود كه من به شخصه میديدم كه قادرم تجربيات بسياری را در اختيار جوانان كشورم قرار دهم، اما اين شرايط برايم فراهم نبود. اين مسئله زمانی تأسف مرا بيشتر بر میانگيزد كه در جشنوارههای خارجی میبينم كه به هر طريق ممكن میخواهند از تجربيات امثال من استفاده كنند، ولی متأسفانه اين امكان در كشورم برايم فراهم نيست.
اين فيلمساز با بيان اينكه بايد در معاونت آينده آزادی بيان بيشتری برای بيان انديشههای مختلف فراهم شود، گفت: معتقدم در معاونت آينده بايد روی اين نكته توجه ويژه شود كه برای پرداختن به مضامين دينی و انقلابی احتياجی به مميزیهای بیمورد نيست، چون فيلمسازی كه در اين كشور كار كرده به خوبی با بايدها و نبايدها آشناست. در ضمن اسلام و انقلاب به اندازهای غنی و كامل است كه قادرند به لحاظ ايدئولوژيك هر تفكری را مغلوب كنند، پس ما با داشتن چنين پتانسيلی بايد شرايطی را فراهم آوريم كه فيلمسازان به راحتی بتوانند انديشههای خود را تصوير كنند.
جليلی در بخش ديگری از سخنان خود بيان كرد: برخی سختگيریهايی كه برای بيان مضامين دينی و انقلابی در سينما موجود است، آسيبهايی به همراه دارد؛ ابتدا اينكه اين محدوديتها سبب میشود ذهن و روح فيلمساز آزرده خاطر شود و از طرفی اين محدوديتهای نابجا باعث میشود كه فيلمساز دلزده رو به ساخت فيلمهايی بياورد كه در اصطلاح به آنها آثار سياهنگر میگويند.
اين كارگردان متذكر شد: از نگاه من مسئولان فرهنگی ما معنای خطوط قرمز را به درستی در نيافتهاند، چون محدوديتهايی كه در سينما و تلويزيون درباره برخی مضامين دينی يا انقلابی وجود دارد صحيح نيست. البته اين گفته بدان معنا نيست كه نبايد خطوط قرمز در هنر وجود داشته باشد، بلكه منظور اين است كه اين خطوط بايد در جای صحيح خود انجام شود، در صورتی كه وضعيت در زمان حال واژگون است، چون در تلويزيون نوعی تصويریسازی از جوانان میشود كه به هيچ وجه شايسته نيست و كسی هم اعتراضی ندارد، اما اگر بخواهيم برخی مسائل انديشهای را در فيلمی مطرح كنيم با اعتراضات مختلف مواجه شويم.
وی با بيان اينكه فيلمساز مسلمان بايد از آثارش شناخته شود، گفت: اينكه باب شود هر كس تنها به واسطه كلام و ادعايی كه میكند، عنوان فيلمساز مسلمان را يدك كشد، صحيح نيست، بلكه ضروريست كه هنرمند به واسطه كارش درجه مسلمانيش شناخته شود، چون در اين شرايط است كه امكانات فيلمسازی در اختيار افرادی قرار خواهد گرفت كه ادعايشان با عملشان همخوانی دارد. در ضمن در اين شرايط جلوی آثار سطحی و شعاری گرفته خواهد شد.
جليلی در پايان گفت: خواسته پايانی من از معاونت آينده سينمايی اين است كه بيش از هر چيز به جوانان بها دهند، چون اين امر را باور دارم كه كشور ما سرشار از استعدادهای نابی است كه در بسياری از نقاط ديگر دنيا نمیتوان آن را يافت به شرطی كه آنها را شناسايی كنيم. در ضمن مطمئن باشيد كه با بها دادن به جوانان سينمای ارزشی و انقلابی ما نيز رشد خواهد كرد، زيرا جوانان به واسطه نوانديشی خود قادرند ايدههای جديدی و جذابی را وارد اين حوزه كنند.
