شعر بايد جوششی باشد
گروه ادب:محمد علی مجاهدی پروانه،شاعر گرانقدر شعر آيينی،ضمن ترسيم آينده روشن برای اين حوزه ازشعر،مهمترين خطر پيش روی شعر آيينی را منوجه آن دسته از شاعرانی دانست كه بدون علم وپشتوانه،مقام ربوبيت والهيت را به اوليای الهی نسبت می دهند.
محمدعلی مجاهدی پروانه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) عنوان كرد:حوزه شعر بعد از انقلاب، بهويژه شعر آيينی، بهمراتب وسيعتر ازحوزه شعر قبل از انقلاب است. محمدعلی مجاهدی پروانه كه خود از پيشتازان شعر آيينی و از اساتيد و پيشكسوتان اين حوزه است، تصريح كرد:قبل از انقلاب شعر آيينی را بههيچوجه به عنوان شعر محسوب نمیكردند و در اكثر انجمنهای شعری آن دوران شايد سال تا سال هم شعری با محتوای آيينی خوانده نمیشد. اين شاعر گرانقدر كه صاحب 10 مجموعه شعر در حوزه های مختلف شعری است، ادامه داد:شعر آيينی بعد از انقلاب، روند تكاملی خود را طی میكند، به گونه ای كه هر چه در حوزه شعرهای آيينی دخول میكنيم، افقهای وسيعتری از اين حوزه پديدار میشود. بايد نگاه تك بعدی را از شعر آيينی گرفت، خصوصا در حادثه كربلا كه نياز به تيزبينی بيشتر شاعر دارد تا لايههای نهفته اين حادثه عظيم را با شعر به تصوير بكشد. شعر بايد هميشه جاری و ساری باشد و مخاطب را با خود همراه كند، خصوصا در شعر آيينی كه دربرگيرنده معارف اسلامی و دينی است، اين شاخصه اهميت فراوانی پيدا میكند.
آقای مجاهدی پروانه ضمن تشريح مكاتب جديد درحوزه شعر معاصر، خاطر نشان كرد: ورود مكاتب جديد به شعر آيينی كار غلطی نيست، اما اين كار نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر از شعر كهن است، چرا كه تا وقتی كه ذهن شاعر با ارزشهای شعر كهن مأنوس نباشد، شاعر نمیتواند از مكتب جديد شعری درجهت بيان و القای مفاهيم ارزشی استفاده كند. كسی كه بدون پشتوانه شعر كهن وارد مكتب جديد شعری میشود، گاها اشعاری میسرايد كه مانند عروسك داخل ويترين میباشد كه از دور زيبا و از نزديك بیجان است. برای جان بخشيدن به شعر آيينی به جز داشتن پشتوانه شعر كهن، بايد از آموزههای اسلامی برگرفته از منابع متقن شيعی نيز كمك گرفت.
وی با بيان خطرات پيش روی شعر آيينی ادامه داد:چند خطر عمده شعر آيينی را تهديد میكند. مهمترين اين خطرات، افراط در اين حوزه از شعر است كه باعث می شود شاعر مقام ربوبيت والهيت را به اوليای الهی از جمله حضرات معصومين (عليهم السلام) نسبت دهد كه اين كار خود خوراك آمادهای است برای وهابيت و فرقههای دروغين كه شيعه را دچار خطر میكند، بعضا هم مشاهده میشود با تساهل وتسامح مسئولين ذيربط، اين گونه اشعار در جامعه نشر وترويج میشود و اين جای تأسف دارد.
اين شاعر گرانقدر در آخر افزود: شاعر حوزه آيينی بايد به گونهای در جهت قرب الهی سلوك كند كه اشعارش از سرچشمه الهی بجوشد تا بتواند به خوبی مفاهيم الهی را به مخاطب القا كرده و در جهت اعتلای شعر آيينی قدم بردارد.
آقای مجاهدی پروانه ضمن تشريح مكاتب جديد درحوزه شعر معاصر، خاطر نشان كرد: ورود مكاتب جديد به شعر آيينی كار غلطی نيست، اما اين كار نيازمند پيشينه قوی ذهن شاعر از شعر كهن است، چرا كه تا وقتی كه ذهن شاعر با ارزشهای شعر كهن مأنوس نباشد، شاعر نمیتواند از مكتب جديد شعری درجهت بيان و القای مفاهيم ارزشی استفاده كند. كسی كه بدون پشتوانه شعر كهن وارد مكتب جديد شعری میشود، گاها اشعاری میسرايد كه مانند عروسك داخل ويترين میباشد كه از دور زيبا و از نزديك بیجان است. برای جان بخشيدن به شعر آيينی به جز داشتن پشتوانه شعر كهن، بايد از آموزههای اسلامی برگرفته از منابع متقن شيعی نيز كمك گرفت.
وی با بيان خطرات پيش روی شعر آيينی ادامه داد:چند خطر عمده شعر آيينی را تهديد میكند. مهمترين اين خطرات، افراط در اين حوزه از شعر است كه باعث می شود شاعر مقام ربوبيت والهيت را به اوليای الهی از جمله حضرات معصومين (عليهم السلام) نسبت دهد كه اين كار خود خوراك آمادهای است برای وهابيت و فرقههای دروغين كه شيعه را دچار خطر میكند، بعضا هم مشاهده میشود با تساهل وتسامح مسئولين ذيربط، اين گونه اشعار در جامعه نشر وترويج میشود و اين جای تأسف دارد.
اين شاعر گرانقدر در آخر افزود: شاعر حوزه آيينی بايد به گونهای در جهت قرب الهی سلوك كند كه اشعارش از سرچشمه الهی بجوشد تا بتواند به خوبی مفاهيم الهی را به مخاطب القا كرده و در جهت اعتلای شعر آيينی قدم بردارد.
