وجود اخلاص، ضامن سعادت جامعه است
گروه انديشه: وجود اخلاص در يك جامعه ضامن سعادت آن است؛ زیرا اگر مسئولان اعمال خود را برای خدا خالص كنند، دچار مكر ديگران نخواهند شد.
سيما گودرزی، مدرس حوزه علميه زينبيه شهرستان سراوان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه سيستان و بلوچستان، گفت: اخلاص به معنای خالص كردن و عدم آميختگی است، و حقيقت اخلاص، انجام دادن عمل براى خدا و به انگيزه تقرّب به او است.
وی بيان كرد: وجود اخلاص در يك جامعه ضامن سعادت آن است، به طوری كه اگر مسئولان در يك جامعه تنها خداوند را در نظر داشته باشند و اعمال خود را برای او خالص كنند، مطمئناً دچار مكر و فريب ديگران نخواهند شد و هميشه به رضايت خداوند كه خدمت به خلق خداوند است فكر خواهند كرد.
گودرزی اظهار كرد: در قرآن به صورتهاى گوناگونى به حقيقت اخلاص پرداخته شده است و گاهی به صراحت، اين موضوع مطرح شده است. تعبير برخى آيات، به جا آوردن عبادات و اعمال و قرار دادن همه شئون زندگى و مرگ فقط براى خدا است، چنانچه در آيه 162 سوره مباركه انعام آمده: «قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ بگو در حقيقت نماز من و [ساير] عبادات من و زندگى و مرگ من براى خدا پروردگار جهانيان است».
گودرزی عنوان كرد: تصور كنيد اگر در جامعهای همه مردم يا اكثر آنها فعاليتهای روزمرهشان را فقط به خاطر رضايت خداوند انجام دهند و در مقابل خدماتی كه انجام میدهند انتظار تشكر از ديگران نداشته باشند و سعی كنند بهطور پنهانی به حوایج يكديگر رسيدگی كنند چه اتفاقی میافتاد. وجود اخلاص و عدم چشمداشت در برابر نيكیها باعث میشود تا در جامعه غرور، پستی و بیعدالتی جايگاهی نداشته باشد.
مدرس حوزه علميه زينبيه شهرستان سراوان تصريح كرد: خداوند در آيه 25 سوره مباركه انبياء میفرمايد: «وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ؛ و پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر اينكه به او وحى كرديم كه خدايى جز من نيست پس مرا بپرستيد».
وی در پایان افزود: اين آيه به روشنی بيان میكند كه معبود واقعی خداوند است و انسان تنها بايد بهدنبال رضايت و كسب پاداش از درگاه الهی باشد، وقتی كه انسان كاری را به خاطر ديگران انجام میدهد در واقع او را پرستش کرده است.
وی بيان كرد: وجود اخلاص در يك جامعه ضامن سعادت آن است، به طوری كه اگر مسئولان در يك جامعه تنها خداوند را در نظر داشته باشند و اعمال خود را برای او خالص كنند، مطمئناً دچار مكر و فريب ديگران نخواهند شد و هميشه به رضايت خداوند كه خدمت به خلق خداوند است فكر خواهند كرد.
گودرزی اظهار كرد: در قرآن به صورتهاى گوناگونى به حقيقت اخلاص پرداخته شده است و گاهی به صراحت، اين موضوع مطرح شده است. تعبير برخى آيات، به جا آوردن عبادات و اعمال و قرار دادن همه شئون زندگى و مرگ فقط براى خدا است، چنانچه در آيه 162 سوره مباركه انعام آمده: «قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ؛ بگو در حقيقت نماز من و [ساير] عبادات من و زندگى و مرگ من براى خدا پروردگار جهانيان است».
گودرزی عنوان كرد: تصور كنيد اگر در جامعهای همه مردم يا اكثر آنها فعاليتهای روزمرهشان را فقط به خاطر رضايت خداوند انجام دهند و در مقابل خدماتی كه انجام میدهند انتظار تشكر از ديگران نداشته باشند و سعی كنند بهطور پنهانی به حوایج يكديگر رسيدگی كنند چه اتفاقی میافتاد. وجود اخلاص و عدم چشمداشت در برابر نيكیها باعث میشود تا در جامعه غرور، پستی و بیعدالتی جايگاهی نداشته باشد.
مدرس حوزه علميه زينبيه شهرستان سراوان تصريح كرد: خداوند در آيه 25 سوره مباركه انبياء میفرمايد: «وَمَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رَّسُولٍ إِلَّا نُوحِي إِلَيْهِ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنَا فَاعْبُدُونِ؛ و پيش از تو هيچ پيامبرى نفرستاديم مگر اينكه به او وحى كرديم كه خدايى جز من نيست پس مرا بپرستيد».
وی در پایان افزود: اين آيه به روشنی بيان میكند كه معبود واقعی خداوند است و انسان تنها بايد بهدنبال رضايت و كسب پاداش از درگاه الهی باشد، وقتی كه انسان كاری را به خاطر ديگران انجام میدهد در واقع او را پرستش کرده است.
