پيامهای بازرگانی كدام فرهنگ را تبليغ میكنند؟/4
بيان حقيقت در مورد كالای مصرفی، اسلامیترين نوع تبليغات است
گروه هنر: روراستی و بيان حقيقت در مورد ويژگیهای كالای مصرفی و پرهيز از غلو در ارائه ويژگیهای يك محصول بهترين شيوه در توليد آگهیهای بازرگانی است؛ مسئلهای كه به دليل عدم تناسب در بهكار گيری المانهای تصويری در غرب با آموزههای اسلامی، امروزه در كشورهايی همچون مالزی و اندونزی مورد استفاده فراوانی دارد.
بهاره بخشی، پژوهشگر و كارشناس رسانه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان مطالب فوق گفت: متأسفانه حجم بالای پخش تبليغات از رسانه ملی نوعی دلزدگی را در ميان مخاطبان ايجاد كرده است؛ تبليغاتی كه با مدت زمان بالا معمولاً قبل و اواسط برنامه مورد علاقه مخاطبان تلويزيون پخش میشوند و كمترين اثر آگاهیبخشی را بر بيننده دارد.
وی ادامه داد: وقتی هم علت را از مسئولان رسانه ملی میپرسيم توجيهی میآورند و آن اينكه در اين زمانها تعداد نفراتی كه پای تلويزيون مینشينند زياد است و بهترين فرصت برای معرفی و عرصه محصولات بازرگانی، در حالی كه اين مسئله نتيجه عكس میدهد كه معمولاً خانوادهها زمان بالای تبليغات را فرصتی برای انجام كارهای معوقه خانه و شخصی خود در نظر گرفته و كوچكترين توجهی به اين تبليغات ندارند.
بخشی تصريح كرد: اين اتفاق به دليل تلقی نادرستی كه مسئولان از پخش تبليغات بازرگانی دارند در حالی كه در كشورهای صنعتی و پيشرفته همين ميزان زمان برای پخش تبليغات بازرگانی اختصاص داده میشود با اين تفاوت كه اين زمان در طول پخش برنامه مورد علاقه مخاطبان تقسيم شده و هر 10 دقيقه، يك ربع به ميزان يك دقيقه تبليغات ميانبرنامه از تلويزيون پخش میشود و در نتيجه مخاطب ناگزير است همچنان پای گيرنده بنشيند.
اين كارشناس رسانه ادامه داد: مسئله ديگری كه در توليد و پخش تبليغات بازرگانی وجود دارد اين است كه سازندگان اين تيزرها به تقليد از تبليغات غربی سعی در جذابيت آنها با استفاده از عناصر و المانهايی دارند كه تصور میكنند به كار گيری آنها در توفيق يك محصول بازرگانی مؤثر است؛ در حالی كه اغلب اين راهكارها و المانهای به كار گرفته شده غربی قابل استفاده با توجه به زمينه اعتقادی و باورهای دينی مردم نيست.
بخشی گفت: معمولاً هم سعی میكنند به شكل ناشيانهای از فرم و ساختار اين تبليغات و مثلاً از زن و تنها با فرق استفاده از پوشش اسلامی در تبليغات بهره ببرند و اين در حاليست كه نتيجه عكس رخ میدهد و آنچه كه پخش میشود معمولاً ضدتبليغ است و بهتر است به فكر استفاده از ايدههای نو در ساخت و پخش تيزرهای تبليغاتی باشند.
وی تأكيد كرد: شيوهای كه به نظر میرسد استاندارد باشد و مورد استفاده اغلب كشورهای اسلامی كه محدوديتهايی مشابه ما را دارند اين است كه به جای جذابيت بصری حاصل استفاده از عناصر و المانهای چشمنواز و جذاب غربی به ماهيت خود محصول پرداخته و به طور مثال فرايند توليد را برای آگاهیبخشی مخاطب شرح میدهند كه اين ارتباط مستقيم در بيان حقيقت ماهيتی يك محصول بازرگانی بدون كوچكترين افراط و تفريطی، اسلامیترين نوع تبليغات است كه تجربه موفق استفاده از آن در كشورهايی كه ذكر شد گزارش شده است.
بخشی اظهار كرد: رسانه ملی در نائل آمدن به اين توفيق و استفاده از شيوههای جايگزين برای تبليغات بازرگانی كه بخشی از بودجه و نقدينگی سازمانی را تأمين میكند و امروزه هم برای خود و هم برای مخاطب تلويزيون نقش حياتی و تعيينكنندهای را بازی میكند چارهای جز تشكيل اتاقهای فكر با حضور كارشناسان رسانه و متخصصان علوم ارتباطات ندارد؛ مسئلهای كه اين روزها شاهد آن نيستيم و از آنجا كه ساخت تيزر تبليغاتی سرمايه كلانی میخواهد لذا افرادی غيرمتخصص به صرف داشتن مال و مكنت فراوان دست به تأسيس شركت تبليغاتی میزنند و با ايجاد ارتباط با مسئولان رسانه ملی، آثار تبليغی توليدی خود را كه اغلب ناكارآمد هستند تحميل میكنند.
اين پژوهشگر و كارشناس رسانه در پايان گفت: البته مسئلهای را نيز نبايد از نظر دور داشت و آن اينكه اين روزها قشر مؤثر و غالب جامعه به دليل مشغلههای كاری بيشترين زمان مفيد روزانه خود را در بيرون از خانه طی می كنند و لذا شايد فرصتی مفيد برای ديدن تلويزيون نداشته باشند و لذا ممكن است تبليغات محيطی شهری كه اغلب در قالب بيلبوردها و بنرها به كار برده میشوند بيشتر به كار آنها می آيند و اثر تبليغی آنها به واسطه تك فريم بودن بيشتر از رسانه ملی در حافظه تصوير آنها باقی میماند و در نتيجه بايد فكری در توسعه كارشناسی آنها شود.
وی ادامه داد: وقتی هم علت را از مسئولان رسانه ملی میپرسيم توجيهی میآورند و آن اينكه در اين زمانها تعداد نفراتی كه پای تلويزيون مینشينند زياد است و بهترين فرصت برای معرفی و عرصه محصولات بازرگانی، در حالی كه اين مسئله نتيجه عكس میدهد كه معمولاً خانوادهها زمان بالای تبليغات را فرصتی برای انجام كارهای معوقه خانه و شخصی خود در نظر گرفته و كوچكترين توجهی به اين تبليغات ندارند.
بخشی تصريح كرد: اين اتفاق به دليل تلقی نادرستی كه مسئولان از پخش تبليغات بازرگانی دارند در حالی كه در كشورهای صنعتی و پيشرفته همين ميزان زمان برای پخش تبليغات بازرگانی اختصاص داده میشود با اين تفاوت كه اين زمان در طول پخش برنامه مورد علاقه مخاطبان تقسيم شده و هر 10 دقيقه، يك ربع به ميزان يك دقيقه تبليغات ميانبرنامه از تلويزيون پخش میشود و در نتيجه مخاطب ناگزير است همچنان پای گيرنده بنشيند.
اين كارشناس رسانه ادامه داد: مسئله ديگری كه در توليد و پخش تبليغات بازرگانی وجود دارد اين است كه سازندگان اين تيزرها به تقليد از تبليغات غربی سعی در جذابيت آنها با استفاده از عناصر و المانهايی دارند كه تصور میكنند به كار گيری آنها در توفيق يك محصول بازرگانی مؤثر است؛ در حالی كه اغلب اين راهكارها و المانهای به كار گرفته شده غربی قابل استفاده با توجه به زمينه اعتقادی و باورهای دينی مردم نيست.
بخشی گفت: معمولاً هم سعی میكنند به شكل ناشيانهای از فرم و ساختار اين تبليغات و مثلاً از زن و تنها با فرق استفاده از پوشش اسلامی در تبليغات بهره ببرند و اين در حاليست كه نتيجه عكس رخ میدهد و آنچه كه پخش میشود معمولاً ضدتبليغ است و بهتر است به فكر استفاده از ايدههای نو در ساخت و پخش تيزرهای تبليغاتی باشند.
وی تأكيد كرد: شيوهای كه به نظر میرسد استاندارد باشد و مورد استفاده اغلب كشورهای اسلامی كه محدوديتهايی مشابه ما را دارند اين است كه به جای جذابيت بصری حاصل استفاده از عناصر و المانهای چشمنواز و جذاب غربی به ماهيت خود محصول پرداخته و به طور مثال فرايند توليد را برای آگاهیبخشی مخاطب شرح میدهند كه اين ارتباط مستقيم در بيان حقيقت ماهيتی يك محصول بازرگانی بدون كوچكترين افراط و تفريطی، اسلامیترين نوع تبليغات است كه تجربه موفق استفاده از آن در كشورهايی كه ذكر شد گزارش شده است.
بخشی اظهار كرد: رسانه ملی در نائل آمدن به اين توفيق و استفاده از شيوههای جايگزين برای تبليغات بازرگانی كه بخشی از بودجه و نقدينگی سازمانی را تأمين میكند و امروزه هم برای خود و هم برای مخاطب تلويزيون نقش حياتی و تعيينكنندهای را بازی میكند چارهای جز تشكيل اتاقهای فكر با حضور كارشناسان رسانه و متخصصان علوم ارتباطات ندارد؛ مسئلهای كه اين روزها شاهد آن نيستيم و از آنجا كه ساخت تيزر تبليغاتی سرمايه كلانی میخواهد لذا افرادی غيرمتخصص به صرف داشتن مال و مكنت فراوان دست به تأسيس شركت تبليغاتی میزنند و با ايجاد ارتباط با مسئولان رسانه ملی، آثار تبليغی توليدی خود را كه اغلب ناكارآمد هستند تحميل میكنند.
اين پژوهشگر و كارشناس رسانه در پايان گفت: البته مسئلهای را نيز نبايد از نظر دور داشت و آن اينكه اين روزها قشر مؤثر و غالب جامعه به دليل مشغلههای كاری بيشترين زمان مفيد روزانه خود را در بيرون از خانه طی می كنند و لذا شايد فرصتی مفيد برای ديدن تلويزيون نداشته باشند و لذا ممكن است تبليغات محيطی شهری كه اغلب در قالب بيلبوردها و بنرها به كار برده میشوند بيشتر به كار آنها می آيند و اثر تبليغی آنها به واسطه تك فريم بودن بيشتر از رسانه ملی در حافظه تصوير آنها باقی میماند و در نتيجه بايد فكری در توسعه كارشناسی آنها شود.
