جهانگير الماسی، بازيگر و كارگردان سينما در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن (ايكنا) با بيان اينكه خودمحوری آسيب جدی سينماست، اظهار كرد: مهمترين نكتهای كه میتوانم به وزير ارشاد جديد در آغاز دوره چهار سالهاش توصيه كنم اين است كه از آفتی كه طی اين سالها سينمای ما را آزار داده، دور باشد. اين آفت اين است كه هر كس بر مسند كار میآيد به جای سيستماتيك عمل كردن به دنبال دگرگونی و انقلاب است؛ لذا كارش را از نقطه صفر آغاز میكند و به هيچ وجه با تجربيات گذشتگان كاری ندارد. اين معضل هميشه به سينمای ما آزار رسانده و همانند يك چرخه تكرار شده است.
وی افزود: تمام اميد من اين است روزی در سينمای ما نظام سيستماتيك حكمفرما باشد و با تغيير وزير يا معاونت به اصل سياستهای تعريف شده خدشهای وارد نشود، البته اگر قرار است نقد يا اصلاحی انجام شود آن امر بايد با مشاوره طراحان سيستم انجام شود. مطلب ديگر اينكه تثبيت سيستم سبب خواهد شد تا عملكرد هر مديری بيشتر باروری داشته باشد، چون زمان وزارت يك وزير يا چهار ساله يا هشت ساله، مدتی كه نمیتواند جوابگويی تغييرات اساسی و بنيادی باشد.
اين بازيگر ادامه داد: حوزه توليدات تصويری و نمايشی، بازوی مهم برای اشاعه سياستهای خاص هر مملكتی است كه با ثبات انتظار میرود عملكرد مثبت داشته باشد. مثال روشن در اين زمينه هاليوود است كه با تلاش خود برای جوانانش رؤياسازی كرد، حتی برای بحثهای پژوهشی، علوم فضايی يا پژشكی هم راهكار پيشنهاد میدهد؛ اين عملكرد در شرايطی است كه هاليوود در يك نظام كاپيتاليستی اداره و هدايت میشود، اما به كشورش كمك میكند تا در تمامی زمينههای لازم به اجرای سياستهای نظام كمك شود. با توجه به اين توضيح در كشور ما متأسفانه اين تلاشها بازدارنده است، چون مديريتهای جديد معمولا اقداماتی بازدارنده انجام میدهند كه سب مسكوت ماندن تلاشهای مديران قبلی میشود.
الماسی تاكيد كرد: تلاشهای وزارت در حوزه فرهنگ و هنر تنها جنبه داخلی ندارد، بلكه به خارج از كشور هم تعميم پيدا میكند. چون با كارهايی كه در اين حوزه میشود قادريم معرف صحيحی برای ميهن اسلامی خود باشيم؛ خواستهای كه در زمان حال بسيار ضروری است، چون تبليغات سوء غرب از كشور ما تصوير عقبمانده در جهان ترسيم كرده است، بنابراين بايد قدر كشوری كه در آن تاريخ 20 هزار سال زندگی وجود دارد را بدانيم و كارهای خلق كنيم كه شكوه و شوكت ما را به تصوير كشد.
بازيگر فيلم «شبح كژدم» در پاسخ به اين سؤال كه ديدار اهالی سينما با وزير ارشاد را چگونه ارزيابی میكند و نظرش درباره زمزمههای بازگشايی خانه سينما چيست؟ گفت: تمام اميد من اين است كه روزی فرا رسد تا ما در كشورمان متكی بر فرد نباشيم و به نوعی متكی به سيستم باشيم. درباره خانه سينما هم بايد بگويم در اين زمينه بايد يك كار اساسی انجام شود؛ بدين معناكه يك بار به صورت جدی بررسی شود كه چرا خانه سينما تعطيل شد؟
الماسی اضافه كرد: تعطيلی خانه سينما در دورهای رخ داد كه مقام وزارت در دوره پيشين فردی محافظهكار بود كه به اين راحتی تن به تعطيلی خانه سينما نمیداد، پس بايد ديد چه روی داده كه وی راضی به انجام چنين عملی شده است، البته من خود از بنيانگذاران خانه سينما بودم و چند دوره هم به عنوان عضو هيئت مديره در آن فعاليت داشتم، پس نسبت به اين خانه حساسيتهای لازم را دارم، ولی بايد بگويم در اين خانه فعاليتهای صنفی انجام نمیشد، بلكه اقدامات فراصنفی بود.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه چرا رئيسجمهور پيشين كه وزير ارشادش خانه سينما را تعطيل كرد، دستور به بازگشايی خانه سينما را داد؟ گفت: محمود احمدینژاد رئيسجمهور پيشين در روزهای آخر كارشان برای كسب موقعيتهای جديد چنين حرفی را زد، زيرا وی يك شخصيت برجسته سياسی است كه میداند چه حرفی زند يا چه كاری انجام دهد، بنابراين مطمئن باشيد كه وزير ارشاد وی هيچگاه خارج از سيستم مورد نظر دولت اقدامی انجام نمیداد. مطلب ديگر اينكه هيچ وزير يا مسئولی نيست كه خواهان فعاليت قانونی صنوف در سينما نباشد.
الماسی كه هم اكنون فيلم «رنج سرمستی» را در حال كارگردانی است، درباره طرح و برنامههای وزير ارشاد كه اخيرا مطرح شده، بيان كرد: همه طرحها در زمانی كه در ذهن بيان میشوند طرحهايی خوب هستند، اما در زمان اجراست كه كيفيت آنان قابل بررسی يا ارزيابی است، بنابراين بايد به وزير ارشاد كه همانند رئيسجمهور، منتخب تمام مردم است، فرصت داد تا آرا و نظراتش اجرايی شود، آنگاه است كه میتوان به صورت كارشناسانه و به دور از دلبستگیهای سياسی درباره عملكرد وزير مربوطه بحث كرد.
بازيگر فيلم سينمايی «بانی چاو» در پايان با بيان اينكه بازگشت سازمان سينمايی به معاونت به هيچ وجه اقدام منطقی نيست، خاطرنشان كرد: من به شخصه حامی سازمان هستم، اما بدون هيچ تعصبی بايد بگويم يك گروه كارشناسی و آگاه به امور هنر درباره اينكه سازمان سينمايی راهاندازی شود، ساعتها بحث و گفتوگو كردند و ارزيابیهای مختلف انجام دادند تا آنچه كه به نفع سينماست لحاظ شود. در همين راستا اين نتيجه حاصل شد كه كاركرد سازمان سينمايی قادر است تبعات و نتايج بسيار بهتری برای سينما در پی داشته باشد، بنابراين بازگشت سازمان به معاونت نشان میدهد كه هيچ نظم فكری در سرپرستی كلی كشور وجود ندارد!