بررسی ادبيات تطبيقی و پايداری در نشريه خانه هنرمندان ايران
گروه ادب: نشريه داخلی «خانه هنرمندان ايران» در شماره جديد خود، مطلبی را درباره ادبيات تطبيقی و ادبيات پايداری ارائه كرده است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، نشريه داخلی «خانه هنرمندان ايران» برای هشتمين شماره، به گزارشهايی از روزهای فرهنگی ونزوئلا و سوئيس، «ننه حسن، نقاشیهايش و طرفدارانش»، گزارشی از مراسم نكوداشت پدر نقد تئاتر ايران و خانه هنرمندان ايران به ملكوت كلمات آراسته شد، پرداخته است.
در صفحه چهارده اين نشريه به گزارشی از مراسم رونمايی، نقد و بررسی كتاب «رنگی نشويد» اختصاص دارد و عنوان «شعر منثور؛ تركيبی اشتباه و من درآوردی» را برای آن انتخاب كردهاند. در بخشی از اين گزارش كه به سخنان عباس كريمیعباسی پرداخته است، میخوانيم: «تركيب رايج شعر منثور اشتباه و من درآوردی است و البته نبايد آن را با نثر شاعرانه اشتباه گرفت؛ چرا كه اولی به تركيب ساختاری باز میگردد و دومی به ساختاری با محتوای خاص.
يعنی متن يا شعر است يا نثر و نمیتواند در عين حال هر دو ساختار را داشته باشد، اما ساختار نثری داريم كه میتواند محتوای شاعرانه داشته باشد. زبان سه كاركرد اصلی دارد كه عملی، ترغيبی و ادبی هستند. كاركرد عملی همان زبانی است كه با آن اطلاعرسانی میكنيم و در زندگی روزمره استفاده میشود.
كاركرد ترغيبی نيز برای تشويق و تبليغ به كار میرود و در آن اتفاق خاصی نمیافتد، اما در كاركرد ادبی با زبانی روبرو هستيم كه هنرمندانه است و جذابيت خاصی برای خواننده خود دارد. زبانی كه نويسندگان و شعرا از آن برای خلق آثار خود استفاده میكنند.»
وی با اشاره به اينكه خواننده به شعر و داستان روی میآورد تا در تجربيات نگارنده آنها شريك شود گفت: برای آن شعر و داستان میخوانيم و برای مثال محتويات آن را در فيلم كه زمان كمتری میبرد و رسانه در دسترستر و سهلالوصولتری است جستوجو نمیكنيم كه نمیتوانيم اين حس و حال را از رسانه ديگری به دست آوريم؛ چرا كه با يك بيان و ساختار خاص زبانی روبرو هستيم كه به آن شعر میگويند.»
در بخش ديگری از اين نشريه به نشست ادبيات تطبيقی و ادبيات پايداری پرداخته شده كه در بخشی از آن آمده است: «بهمن نامورمطلق با اشاره به اينكه ادبيات پايداری، سهم ادبيات در پايداری است، گفت كه موضوع پايداری يكی از بحثهای مهم برای ماست.
كشور ما به خاطر قدمت، موقعيت و سرمايهاش، همواره مورد تعرض كشورها و فرهنگهای ديگر بوده و از اين روی دارای روحيه و به دنبال آن فرهنگ و ادبيات پايداری درخوری نيز است. البته اين ادبيات به اندازه خود پايداری و مقاومتی كه در اين سرزمين بروز يافته، بالنده نشده است.
اما متاسفانه آنچه كه فقدانش بيش از همه احساس میشود مباحث نظری، مطالعاتی و تحقيقاتی در حوزه ادبيات پايداری است. هر چند كه مراكزی مانند حوزه هنری در اين زمينه آثار ارزشمندی را ارائه دادهاند، اما اين حوزه نيازمند توجه بيشتر است. به خاطر دينی كه به رزمندگان داريم اميدواريم كه به اين مبحث بيشتر توجه شود.»
در صفحه چهارده اين نشريه به گزارشی از مراسم رونمايی، نقد و بررسی كتاب «رنگی نشويد» اختصاص دارد و عنوان «شعر منثور؛ تركيبی اشتباه و من درآوردی» را برای آن انتخاب كردهاند. در بخشی از اين گزارش كه به سخنان عباس كريمیعباسی پرداخته است، میخوانيم: «تركيب رايج شعر منثور اشتباه و من درآوردی است و البته نبايد آن را با نثر شاعرانه اشتباه گرفت؛ چرا كه اولی به تركيب ساختاری باز میگردد و دومی به ساختاری با محتوای خاص.
يعنی متن يا شعر است يا نثر و نمیتواند در عين حال هر دو ساختار را داشته باشد، اما ساختار نثری داريم كه میتواند محتوای شاعرانه داشته باشد. زبان سه كاركرد اصلی دارد كه عملی، ترغيبی و ادبی هستند. كاركرد عملی همان زبانی است كه با آن اطلاعرسانی میكنيم و در زندگی روزمره استفاده میشود.
كاركرد ترغيبی نيز برای تشويق و تبليغ به كار میرود و در آن اتفاق خاصی نمیافتد، اما در كاركرد ادبی با زبانی روبرو هستيم كه هنرمندانه است و جذابيت خاصی برای خواننده خود دارد. زبانی كه نويسندگان و شعرا از آن برای خلق آثار خود استفاده میكنند.»
وی با اشاره به اينكه خواننده به شعر و داستان روی میآورد تا در تجربيات نگارنده آنها شريك شود گفت: برای آن شعر و داستان میخوانيم و برای مثال محتويات آن را در فيلم كه زمان كمتری میبرد و رسانه در دسترستر و سهلالوصولتری است جستوجو نمیكنيم كه نمیتوانيم اين حس و حال را از رسانه ديگری به دست آوريم؛ چرا كه با يك بيان و ساختار خاص زبانی روبرو هستيم كه به آن شعر میگويند.»
در بخش ديگری از اين نشريه به نشست ادبيات تطبيقی و ادبيات پايداری پرداخته شده كه در بخشی از آن آمده است: «بهمن نامورمطلق با اشاره به اينكه ادبيات پايداری، سهم ادبيات در پايداری است، گفت كه موضوع پايداری يكی از بحثهای مهم برای ماست.
كشور ما به خاطر قدمت، موقعيت و سرمايهاش، همواره مورد تعرض كشورها و فرهنگهای ديگر بوده و از اين روی دارای روحيه و به دنبال آن فرهنگ و ادبيات پايداری درخوری نيز است. البته اين ادبيات به اندازه خود پايداری و مقاومتی كه در اين سرزمين بروز يافته، بالنده نشده است.
اما متاسفانه آنچه كه فقدانش بيش از همه احساس میشود مباحث نظری، مطالعاتی و تحقيقاتی در حوزه ادبيات پايداری است. هر چند كه مراكزی مانند حوزه هنری در اين زمينه آثار ارزشمندی را ارائه دادهاند، اما اين حوزه نيازمند توجه بيشتر است. به خاطر دينی كه به رزمندگان داريم اميدواريم كه به اين مبحث بيشتر توجه شود.»
